Θεοί από τα άστρα;

Όντα του ουρανού, φτερωτά άρματα και πλάσματα μισά άνθρωποι και μισά ζώα αναφέρονται στους μύθους κι απεικονίζονται στις παραδοσιακές ζωγραφιές. Μια φανταστική ποικιλία που μερικοί την θεωρούν απόδειξη των εξωγήινων επισκέψεων.

Σύμφωνα με την Γένεση, το ανθρώπινο είδος έλκει την καταγωγή του από τους πρωτόπλαστους, τον Αδάμ και την Εύα. Ελάχιστοι άνθρωποι σήμερα δέχονται αυτή την ιστορία κυριολεκτικά και το ίδιο συμβαίνει και με τους άλλους βιβλικούς μύθους. Τα βιβλικά όμως κείμενα αναφέρουν μια παράξενη δικαιολογία που συνήθως περνάει απαρατήρητη. Η Γένεση αναφέρει χαρακτηριστικά πως μια δεύτερη φυλή προστέθηκε στην ανθρώπινη δεξαμενή γονιδίων – μια φυλή που δεν προερχόταν απ’ αυτό τον κόσμο, αλλά από μια «ουράνια πηγή». Ακριβώς πριν τον κατακλυσμό, στο κεφάλαιο 6 της Γένεσης διαβάζουμε: «Όταν το ανθρώπινο γένος άρχισε να αυξάνεται και να πληθύνεται και να κατακυριεύει τη Γη, γεννήθηκαν οι θυγατέρες των ανθρώπων˙ οι γιοί του Θεού είδαν ότι οι κόρες των ανθρώπων ήταν όμορφες˙ έτσι πήραν για τον εαυτό τους τις γυναίκες που προτίμησαν… Εκείνες τις μέρες, όταν οι γιοί του Θεού είχαν σμίξει με τις θυγατέρες των ανθρώπων κι έκαναν μαζί τους παιδιά, οι Νεφιλείμ (οι εκ πεσόντες άγγελοι) βρίσκονταν στη Γη. Ήταν οι ήρωες των γηραιών, ένδοξων αντρών». Αυτοί οι βιβλικοί στίχοι διαφέρουν από την υπόλοιποι αφήγηση της Δημιουργίας κι έχουν προκαλέσει πολλά ερωτηματικά σε θεολόγους και μεταφραστές. Ποιοι ήταν αυτοί οι θεοί;

Το επεισόδιο με τους «γιους του Θεού» μοιάζει σαν ένα κομμάτι απολιθωμένου παγανισμού που ξέφυγε απ’ τους προσεκτικούς αντιγραφείς της Βίβλου. Θα μπορούσε άνετα να σιγοκαίει σαν μονωμένο περιστατικό, σαν ένα πρόβλημα της εβραϊκής γλώσσας. Όμως το ίδιο παράξενο πιστεύω σε μια παρελθούσα περίοδο όπου «ουράνια όντα» κατέρχονται για να πάρουν συζύγους απ’ την ανθρώπινη  φυλή, εκτός των ασαφών βιβλικών κειμένων, συναντιέται και στους πασίγνωστους ελληνικούς μύθους αναφορικά με τους Ολύμπιους θεούς και τους έρωτες τους. Κατά τους κλασικούς χρόνους κάθε ευγενής Έλληνας άξιος του ονόματος του μνημόνευε την καταγωγή του μέσω των ηρώων και των ημίθεων με τον έναν ή τον άλλο Ολύμπιο θεό. Σχέσεις θνητών με όντα από έναν άλλο κόσμο αναφέρονται επίσης συχνά στις λαϊκές παραδόσεις των Ινδιάνων του Καναδά. Οι ινδιάνοι Τόμσον της Βρετανικής Κολούμπια αφηγούνται το πως «οι άνθρωποι από τον ουρανό» έκλεψαν κάποτε μια παντρεμένη γυναίκα. Ντροπιασμένα τα πλάσματα της γης άρχισαν ένα μάταιο πόλεμο κατά των ισχυρών «ανθρώπων από τον ουρανό». Για να φτάσουν στον ουρανό οι «γήινοι άνθρωποι» έχτισαν ένα εύθραυστο οικοδόμημα που κατέρρευσε σε μια επίθεση των «ουράνιων ανθρώπων». Τότε ήταν που πολλά είδη ζώων εξαλείφτηκαν.

Η εκδοχή των Ινδιάνων Κινάλτ υποστηρίζει πως οι εισβολείς προέρχονταν από την «ουράνια χώρα, εκεί που είναι τ’ άστρα». Η απαγωγή δύο παρθένων προκάλεσε τη σύγκρουση και την καταστροφή για τους γήινους. Όμως άτι τέτοιες ενώσεις δεν τελειώνουν πάντα τραγικά. Οι Μαορί αποδίδουν έμμεσα τον πολιτισμό τους σε μια απαγορευμένη αγάπη ανάμεσα στην κόρη ενός αρχηγού και στον πρίγκιπα της «ουράνιας χώρας». Ο εισβολέας συνελήφθη αρχικά απ’ τον αρχηγό των Μαορί που τον δέχτηκε έπειτα σαν γαμπρό του. Σε μια αντιπροσωπεία των Μαορί επιτράπηκε να επισκεφτεί την ουράνια χώρα κι εκεί ανώτερα όντα τους δίδαξαν πολύτιμες τέχνες. Παρόμοιοι μύθοι σχετικά με τους καιρούς κατά τους οποίους αναπτύχθηκαν στενοί δεσμοί ανάμεσα στα ουράνια όντα και στο ανθρώπινο γένος υπάρχουν σε πολύ διαφορετικούς πολιτισμούς. Οι Ινδιάνοι Ματσιγκέγκα του Περού διηγούνται διάφορες ιστορίες για «ανθρώπους απ’ τον ουρανό που ήρθαν στη γη από ένα αστραφτερό δρόμο». Γιαπωνέζικοι μύθοι μιλούν για μια γέφυρα ανάμεσα στη Γη και στον ουρανό που επέτρεπε στους θεούς να κάνουν συχνές  επισκέψεις. 

Πως πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτούς τους παράξενους μύθους που καμια φορά υπερβάλλουν αναφορικά με τις σχέσεις ανθρωπίνων και «ουράνιων» όντων; Η ορθόδοξη ανθρωπολογία δεν δίνει καμιά ερμηνεία στις ιστορίες όπου ο δεσμός μ’ αυτά που ονομάζουμε σήμερα «παραφυσικά» φαινόμενα είναι αυταπόδεικτος. Ορισμένες αφηγήσεις θυμίζουν σύγχρονες αναφορές απαγωγής από ΑΤΙΑ. Και πρέπει να σημειωθεί ότι ένα ποσοστό των δήθεν επαφών με ΑΤΙΑ περιλαμβάνει κάποιο τύπο σεξουαλικής επαφής με τους εξωγήινους – που ηχεί τόσο παράξενα όσο κι οι υποτιθέμενοι γάμοι ανάμεσα σε «θεούς» και τις θυγατέρες των ανθρώπων στους παλιούς μύθους. Μήπως έχουμε να κάνουμε με κάποια ιδιότητα της ανθρώπινης ψυχής που κάνει ανθρώπους διαφορετικών πολιτιστικών πλαισίων να πλέξουν παρόμοιες φαντασιώσεις με επίκεντρο όντα ανώτερης νοημοσύνης απ’ τον άνθρωπο; Ή μήπως οι μύθοι αυτοί είναι απομεινάρια κάποιας ιστορικής επαφής του ανθρώπου με εξωγήινα όντα; Αν και κάτι τέτοιο γίνεται δύσκολα αποδεκτό, ένας αριθμός θεωρητικών ασπάζεται αυτή την υπόθεση  με ένα σκεπτικό που είναι εξίσου δύσκολο να απορριφθεί.

Τα ΑΤΙΑ της πάλαι ποτέ Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Μια ιστορία 11 αιώνων!

Εκατομμύρια άνθρωποι πιστεύουν ότι εξωγήινοι επισκέφθηκαν τη γη με διαστημικά σκάφη στην αρχαιότητα και επηρέασαν την ανθρώπινη εξέλιξη. Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν πολλά ανεξήγητα μυστήρια και υψηλές  τεχνολογικές γνώσεις , τα οποία δεν εξηγούνται με το επίπεδο της τεχνολογίας που κατείχαν οι αρχαίοι πολιτισμοί. Αλλά θα πρέπει να είμαστε πολλοί προσεκτικοί με τις διάφορες θεωρίες περί «εξωγήινων» που αναπτύσσονται από «ερευνητές» που κόβουν και ράβουν θέματα από αρχαίες αναφορές, ώστε να δικαιολογούν θεωρίες τις οποίες αναπτύσσουν κερδίζοντας αρκετά χρήματα, καθώς οι αρχαίοι είχαν τους δικούς τους κώδικες αναφοράς και μυθολογικών αρχετύπων που συναντώνται σε παγκόσμια κλίμακα.

Μέσα στους μύθους, τις παραδόσεις, τις αφηγήσεις, αλλά και τις θρησκείες των αρχαίων πολιτισμών, συναντούμε αναφορές για την εμφάνιση παράξενων αντικειμένων στην Γη, τα οποία οι κάτοικοι δεν μπορούσαν να τα αναγνωρίσουν. Αναφορές που έχουν καταγραφεί, και δεν μπορούν να ερμηνευθούν εύκολα ως πλανήτες, αστέρια, μετέωρα ή καιρικά φαινόμενα. Αν και τα περισσότερα περιστατικά προέρχονται από τον δυτικό κόσμο, καθώς η ροή των πληροφοριών ήταν πιο εύκολη σε σχέση με τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, αποχαρακτηρισμένα έγγραφα του Ρωσικού Υπουργείου Εσωτερικών που χρονολογούνται από τις αρχές του 19^ου αιώνα και αποχαρακτηρίστηκαν στις αρχές του 2000, αποκαλύπτουν κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες θεάσεις στα εδάφη της πάλαι ποτέ Ρωσικής Αυτοκρατορίας. 

    

Αναφορές ΑΤΙΑ στην Ρωσία του 19^ου αιώνα

Υπάρχουν κάποια περίεργα παλιά έγγραφα που ονομάζονται «Πίνακες των σημαντικότερων περιστατικών στην Αυτοκρατορία, από τον Τρίτο Τομέα της Καγκελαρίας» όπως αποκαλείτο τότε η μυστική αστυνομία, και καταρτίζονταν μηνιαία για τον Τσάρο.  Οι αναφορές περιγράφουν ορισμένες ανεξήγητες θεάσεις φώτων που παρατηρήθηκαν στον ουρανό από τους κατοίκους της πόλης Orenburg και επιβεβαιώθηκαν από την αστυνομία και το στρατό, τη νύχτα 26 Δεκεμβρίου 1830. Άλλες αναφορές αναφέρουν την εμφάνιση ΑΤΙΑ πάνω από το Ustyug στις 30 Ιανουαρίου 1844, που θα δούμε αναλυτικά παρακάτω, καθώς και παρατηρήσεις από το 1846 και το 1847.

Το ΑΤΙΑ του Κρεμλίνου το 1808

Μια τρανταχτή περίπτωση αποτελεί ένα περιστατικό που συνέβη στις αρχές του 19^ου αιώνα, όταν ένα ΑΤΙΑ εμφανίστηκε μυστηριωδώς πάνω από το Κρεμλίνο το 1808. Το συμβάν αποκαλύφθηκε από την εφημερίδα Komsomolskaya Pravda, στην οποία δημοσιεύθηκε ένα έγγραφο που βρέθηκε σε παλιά ιδιωτική συλλογή. Το έγγραφο ανακάλυψε ο Alexander Afanasyev, ένας ειδικός στον τομέα των χειρογράφων του Κρατικού Μουσείου Ιστορίας της Ρωσίας, ο οποίος δήλωσε: «Βρήκα αυτό το έγγραφο στην προσωπική συλλογή του μοσχοβίτη πολιτικού Peter Poludensky, ο οποίος δούλευε για τις μυστικές υπηρεσίες του Τσάρου και πέθανε στα μέσα του 19^ου αιώνα. Είναι προφανές  ότι το χειρόγραφο προσέλκυσε την προσοχή μου για κάποιον συγκεκριμένο λόγο. Η μελέτη των ΑΤΙΑ δεν είναι ο τομέας μου, αλλά έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως το χειρόγραφο περιγράφει ένα ΑΤΙΑ». Το μυστηριώδες έγγραφο, αποδίδεται σε έναν 24χρονο καθηγητή της χημείας στο πανεπιστήμιο της Μόσχας, τον Andry Chebotaryov και αναφέρει μεταξύ άλλων: «Την 1^η Σεπτεμβρίου του 1808, στις οκτώ και επτά λεπτά το απόγευμα, στον ουρανό, που ήταν καθαρός και διάσπαρτος από αστέρια, εμφανίστηκε ένα αντικείμενο που προκαλούσε δέος με την ομορφιά του αλλά και την λαμπρότητα του και το μέγεθός του, που παρόμοια τους δεν είχα δει ποτέ πριν. Καθώς το παρατηρούσαμε μας προξένησε την προσοχή ένας κρότος, ενώ ανέβαινε προς τα πάνω διαγράφοντας ένα τόξο πάνω από τον ορίζοντα που εκτεινόταν από 55 έως 90 μοίρες. Έχοντας διανύσει αυτή την απόσταση μέσα σε μια στιγμή, σταμάτησε ανάμεσα στα σύννεφα και καθώς βρισκόταν πάνω από το Κρεμλίνο έμοιαζε σαν μεγάλος επίπεδος δίσκος μήκους περίπου 6,35 μέτρων και πλάτους 0,35 μέτρων. Τότε στο μπροστινό του άκρο, εκείνο που ήταν στραμμένο προς τα νοτιοδυτικά, έλαμψε μια οβάλ φλόγα, μήκους περίπου 1,4 μέτρων μια φλόγα που μπορεί να συγκριθεί μόνο με την λάμψη καιγόμενου φωσφόρου. Κινούμενο κυκλικά δίχως να ανοίξει πυρ ή να σπινθηροβολήσει, φώτισε τα πάντα τριγύρω σαν να ήταν καταμεσήμερο. Έπειτα η φλόγα έσβησε, το φως εξαφανίστηκε, αλλά ο λαμπρός δίσκος παρέμεινε και εντελώς ομαλά κινήθηκε κατακόρυφα προς τα πάνω κατευθυνόμενος προς τα αστέρια. Ήταν ορατός για δύο λεπτά περίπου και έπειτα έπαψε να φαίνεται λόγω του μεγάλου ύψους». Το χειρόγραφο συνοδευόταν από ένα σχέδιο στο οποίο φαίνεται το τι ακριβώς είδε ο Chebotaryov.      

Ο ασυνήθιστος μετεωρίτης της Ustyug το 1844

Η αρχαία ρωσική πόλη Ustyug βρίσκεται στα βορειοανατολικά της περιοχής Vologda, της Ρωσίας. Ορισμένα εκπληκτικά γεγονότα που έλαβαν χώρα σε αυτή τη περιοχή μας επιτρέπουν να μιλάμε για μια «ανώμαλη» θέση. Ανάμεσα στα έγγραφα υπάρχει μια πολύ ασυνήθιστη αναφορά  που ταχυδρομήθηκε το 1844, ένα σημείωμα που ονομάζεται «An Unusual Air Meteor».  Σύμφωνα με αυτή την αναφορά, «Το Σάββατο, 30 Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους, πολλοί κάτοικοι της πόλης Ustyug της επαρχίας Vologda που βρίσκονταν στα σπίτια τους αλλά και στους δρόμους, ανησύχησαν από την εμφάνιση ενός εξαιρετικά λαμπρού και ασυνήθιστου μετεωρίτη. Σύμφωνα με τους μάρτυρες, όταν το φαινόμενο αυτό εμφανίστηκε στο Ustyug  ο καιρός ήταν καλός σχεδόν χωρίς αέρα. Ξαφνικά, στα νοτιοανατολικά, το βλέμμα τους «χτυπήθηκε» από τις φωτεινές ακτίνες μιας εξαιρετικής σειράς από αστέρια που συνέκλιναν, και που φαινόταν να κατεβαίνουν από τον ορίζοντα σαν τα αποκαλούμενα πεφταστέρια. Αφού σάρωσαν γρήγορα την πόλη συγχωνεύθηκαν σε μία στρογγυλή απαλή φωτιά, η οποία άφηνε μια ιριδίζουσα ουρά. Αυτή η ουρά, φαινομενικά τεντωμένη σε μήκος έφτανε έως και τέσσερα σατζέν (1 σατζέν = 2μ.). Ήταν παχύτερη στις δύο άκρες, με φως αλλά και φωτιά, κάπως κυρτή, και άφηνε πίσω της μερικές στιγμές ένα μακρύ, πρασινωπό φως. Η κατεύθυνση την οποία σάρωσε το φαινόμενο ήταν από τα νοτιοανατολικά προς τα βορειοδυτικά. Το λαμπερό και ευρύ φως που έριξε, συνοδευόταν από θόρυβο παρόμοιο με το φύσημα των φύλλων και μερικές φορές ελαφρύ κτύπημα, ενώ ήταν πολύ εκκωφαντικό για το κόσμο, και ειδικά οι γυναίκες που βρίσκονταν στο δρόμο άρχισαν να φωνάζουν φοβισμένες. Άλλοι που βρίσκονταν στα σπίτια ανησύχησαν, καθώς ξέσπασε και μια πυρκαγιά. Ένα παρόμοιο φαινόμενο αναφέρθηκε το ίδιο βράδυ στην περιοχή Solvychegodsky, δίπλα στο Ustyug.

Οι ιπτάμενες μηχανές του πρίγκιπα Oleg

Το 904 μ.Χ., σύμφωνα με τα ρωσικά χρονικά, ο ρώσος πρίγκιπας Oleg ξεκίνησε εκστρατεία ενάντια του Βυζαντίου. Ξεκίνησε από το Κίεβο και κινήθηκε προς την Κωνσταντινούπολη, με μια τεράστια δύναμη ανδρών, αλόγων, πλοίων, και προφανώς, «ιπτάμενων μηχανών». Κατά την άφιξή του, ο Oleg ανακάλυψε ότι οι Έλληνες είχαν οχυρώσει την πόλη τους πολύ καλά, τόσο στη στεριά όσο και στην θάλασσα. Ο Oleg κατέβηκε στην ακτή και διέταξε τα στρατεύματά του να προσαράξουν τα πλοία. Η προκύπτουσα μάχη διήρκεσε πολλές εβδομάδες, σε αντίθεση με την αρχική εκτίμηση του Oleg ότι θα είχε μια σχετικά εύκολη νίκη. Με την ελπίδα να προκαλέσει ένα γρήγορο και αποτελεσματικό χτύπημα, διέταξε τα στρατεύματά του να φτιάξουν τροχούς, τους οποίους προσάρμοσαν στα πλοία. Όταν ο άνεμος ήταν πλέον  ευνοϊκός, άνοιξαν τα πανιά και επιτέθηκαν στην πόλη από την στεριά. Το παράξενο όμως, σύμφωνα με τα χρονικά, ήταν ότι οι Ρώσοι στην επίθεση τους χρησιμοποίησαν «χρυσά άλογα» που πετούσαν στον αέρα, και οι πολεμιστές που βρίσκονταν πάνω σε αυτά ήταν καλά εξοπλισμένοι και έριχναν πύρινα βέλη στην Πόλη.  Ωστόσο, για να βρεθούν τα «χρυσά άλογα» στον αέρα με σκοπό την καταστροφή μιας πόλης, οι Ρώσοι θα έπρεπε να έχουν ένα επίπεδο τεχνολογίας που δεν είχαν σίγουρα το 904 μ.Χ. Από που δανείστηκαν οι Ρώσοι τέτοια «άλογα»; Ποιος ενδιαφέρθηκε να τους βοηθήσει να κατακτήσουν την Κωνσταντινούπολη;

Μια άλλη παράξενη ιστορία που δεν αφορά την Ρωσία αλλά παρουσιάζει κοινά στοιχεία με τις ιπτάμενες μηχανές του Oleg και αξίζει να αναφερθεί εμπλέκει την γειτονική μας Βουλγαρία. Το 921 μ.Χ. ο χαλίφης της Βαγδάτης, Al Muktadir, έστειλε τον χρονικογράφο Ibn Fadlan, στο βασιλιά των Βουλγάρων στην περιοχή του Βόλγα. Ο Ibn Fadlan έγραψε μία αναφορά των ταξιδιών του, όπου σύμφωνα με αυτή, κατά τη διάρκεια της πρώτης νύχτας που πέρασε στο παλάτι του Βουλγάρου βασιλιά, είδε πολύ παράξενα ουράνια φαινόμενα. Λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα, ο ορίζοντας έγινε λαμπερός κόκκινος, και από ψηλά ήρθε ένας εκκωφαντικός θόρυβος που έμοιαζε με βοή. Ο Ibn Fadlan γύρισε το κεφάλι του προς τον ουρανό και είδε δύο φλογερά-κοκκινωπά σύννεφα να κινούνται από πάνω του, τα οποία άρχισαν να συγχωνεύονται και στη συνέχεια να διαχωρίζονται κατά την πορεία τους. Ο χρονικογράφος περιγράφει απίστευτα ζωηρά σχήματα μέσα στα σύννεφα όπως ανθρώπους και άλογα. Έβλεπε επίσης όπλα στα χέρια των όντων μέσα στα σύννεφα σαν να έκαναν μάχη. Οι Άραβες τρομοκρατήθηκαν από αυτά τα απίστευτα φαινόμενα και προσέφυγαν στην προσευχή, αλλά οι Βούλγαροι τους εξήγησαν πως  οι «αναβάτες στον ουρανό» ήταν κάτι σαν τα Jinni (στους μύθους των Μουσουλμάνων, είναι ένα υπερφυσικό ον που μπορεί να παίρνει ανθρώπινη ή ζωική μορφή και να επηρεάζει τις ανθρώπινες υποθέσεις).

Ήταν τα «άλογα» που είδε ο Ibn Fadlan και οι σύντροφοί του τα ίδια που έφτασαν προς βοήθεια του πρίγκιπα Oleg στην μάχη του να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη πριν από περίπου 15 χρόνια; 

Το Ιπτάμενο Χάλκινο Καζάνι

Ένα άλλο περίεργο χειρόγραφο που αποκαλύπτει την ύπαρξη ενός άγνωστου αντικειμένου στην αρχαία Ρωσία, και την οποία σήμερα θα χαρακτηρίζαμε ως κλασική περίπτωση απαγωγής, ανακαλύφθηκε στο Πανεπιστήμιο του Καζάν και ερευνήθηκε από τον ιστορικό της Μόσχας M.D. Strunina. Το χειρόγραφο αναφέρει την ιστορία ενός αγοριού που ονομάζεται Yasha, ο οποίος ενώ μάζευε μούρα μια μέρα στο δάσος, συνάντησε ξαφνικά έναν ξένο, με λευκά ρούχα. Ο ξένος σύστησε τον εαυτό του ως Timofei, κι έβαλε τον Yasha μέσα σε ένα γιγαντιαίο «χάλκινο καζάνι» όπου κάποια άγνωστη δύναμη το ανέβασε στους ουρανούς. Ο Yasha πέρασε τρία χρόνια εκεί, και ο Timofei του δίδαξε διάφορες επιστήμες, καθώς και «μαγεία». Στη συνέχεια το αγόρι επέστρεψε στη Γη, με το ίδιο «καζάνι», στην ίδια θέση στο δάσος. Ο Timofei  του έδωσε δύο νομίσματα ως δώρο, το ένα χρυσό, και το άλλο από ασήμι. Πολλοί είναι οι ερευνητές που έχουν κάνει συγκρίσεις μεταξύ των λαϊκών παραμυθιών, των θρύλων της περιοχής και της σύγχρονης επιστημονικής γνώσης.

Robozero: Η μπάλα της Φωτιάς

Το συμβάν του Robozero είναι η πιο διάσημη υπόθεση ΑΤΙΑ στην ιστορία της αρχαίας Ρωσίας. Ο ερευνητής Yuri Roszius αλλά και άλλοι Ρώσοι ερευνητές παραφυσικών φαινομένων το έχουν μελετήσει εκτενώς. Το συμβάν έλαβε χώρα «κατά το έτος 171» (δηλαδή το έτος 7171 από την «δημιουργία του κόσμου») που αντιστοιχεί στο έτος 1663. Οι λεπτομέρειες αυτού του εκπληκτικού και αινιγματικού συμβάντος έχουν διατηρηθεί λόγω των προσπαθειών της Ρωσικής Αρχαιολογικής Επιτροπής. Η επιτροπή δημοσίευσε μια συλλογή των ιστορικών της πράξεων το 1842, μεταξύ των οποίων και ένα αυθεντικό έγγραφο του 17ου αιώνα που υπέγραψε ένας εργάτης με το όνομα Ivashko Rzhevsky, ο οποίος ως αυτόπτης μάρτυρας περιγράφει ένα αξιοσημείωτο και παράξενο γεγονός. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Rzhevsky, στις 15 Αυγούστου 1663, μεταξύ 10:00 π.μ. και μεσημεριού, ακούστηκε ένας μεγάλος θόρυβος πάνω από τη λίμνη Robozero (στην περιοχή Vologda, περίπου 80 μίλια νοτιοδυτικά του Belozersk). Από το βορρά, από έναν καθαρό ουρανό, εμφανίστηκε μια τεράστια φλεγόμενη σφαίρα με διάμετρο τουλάχιστον 130 πόδια (περισσότερο από 40 μέτρα). Από το μπροστινό τμήμα της εκπέμπονταν δύο πύρινες ακτίνες περίπου 20 sazhens μπροστά από αυτό (ένα sazhen είναι περίπου 2 μέτρα), ενώ από τις πλευρές του έβγαινε κάτι σαν γαλάζιος καπνός. Αυτή η τεράστια πύρινη σφαίρα, της οποίας το ύψος της έφτανε αυτή ενός σύγχρονου κτιρίου 15 ορόφων, έτρεχε πάνω από τη λίμνη. 

Το φαινόμενο παρατηρήθηκε από ένα πλήθος ανθρώπων που είχαν μαζευτεί στην τοπική εκκλησία η οποία βρίσκεται στην ακτή της λίμνης. Ο μεγάλος θόρυβος συνέβη ακριβώς τη στιγμή που είχε αρχίσει η λειτουργία και οι άνθρωποι εξήλθαν από την εκκλησία για να δουν τι συμβαίνει. Όταν όμως είδαν το τρομακτικό θέαμα επέστρεψαν στην εκκλησία και προσεύχονταν στον Κύριο και την Παναγία με δάκρυα και λυγμούς. Λίγο αργότερα η μεγάλη πύρινη φλόγα καθώς και δύο μικρότερες που εμφανίστηκαν έφυγαν, αλλά επανεμφανίστηκαν δύο ή τρεις φορές ακόμα κινούμενες προς τα δυτικά, πριν τελικά εξασθενίσουν και εξαφανιστούν μιάμιση ώρα αργότερα. Χωρικοί που βρίσκονταν σε μια βάρκα μέσα στη λίμνη εκείνες τις στιγμές, αναγκάστηκαν να βγουν στην όχθη, εξαιτίας μιας έντονης ζέστης που εξέπεμπε το αντικείμενο. Είδαν μάλιστα, ότι το φως από το άγνωστο αντικείμενο φώτιζε το πυθμένα της λίμνης που είχε βάθος 28 πόδια (9 μέτρα περίπου), ενώ ακόμα και τα ψάρια μετακινήθηκαν προς την ακτή. Η ιστορία του Rzhevsky επιβεβαιώθηκε και από άλλους αυτόπτες μάρτυρες, από ιερείς της περιοχής, αλλά και από έναν αγρότη με το όνομα Levko Fedorov. Μόνο τότε ο Rzhevsky  ανέφερε το συμβάν στις αρχές. 

Ωστόσο, παρά την λεπτομερή περιγραφή του φαινομένου ο Rzhevsky δεν προσπάθησε να δώσει καμία ερμηνεία για το τι μπορεί να συνέβη. Ο Ρώσος αστρονόμος D. Svyatski, στο βιβλίο του «Αστρονομικά φαινόμενα στα ρωσικά Χρονικά», ισχυρίζεται ότι οι αυτόπτες μάρτυρες είδαν κομμάτια μετεωρίτη που εκτοξεύτηκαν  όταν αυτός εξερράγη και θρυμματίστηκαν κατά την είσοδο του στην Γη.  Όμως η υπόθεση αυτή δεν μπορεί να ερμηνεύσει το γεγονός του ότι οι αυτόπτες μάρτυρες είδαν την μεγάλη φλεγόμενη σφαίρα να αιωρείται πάνω από την λίμνη. 

Άλλοι προσπάθησαν να το εξηγήσουν ως σφαιρικό κεραυνό, αλλά εκείνη την ημέρα δεν υπήρχε καταιγίδα ούτε βροχή. Άλλωστε και η διάρκεια ζωής του σφαιρικού κεραυνού είναι μικρή, ενώ και η διάμετρος του δεν υπερβαίνει τα τρία πόδια (1 μέτρο) και σίγουρα δεν είναι 130 πόδια (40 μέτρα). 

Ο ερευνητής Yuri Roszius ανέλυσε την έκθεση του Rzhevsky και κατέληξε σε μια νέα ερμηνεία. Η λεπτομερής ανάλυση του συμβάντος πρόσθεσε ένα ενδιαφέρον στοιχείο που σχετίζεται με τους αυτόπτες μάρτυρες. Το έγγραφο αναφέρει μια αλλαγή στην εξωτερική εμφάνιση του αντικειμένου κατά την τρίτη εμφάνιση του και πριν εξαφανιστεί: αύξηση της φωτεινότητας του. Για κάποιο λόγο, αυτή η αλλαγή προηγήθηκε της έναρξης της προοδευτικής κίνησης του αντικειμένου προς τα δυτικά, και με βάση αυτή την συμπεριφορά ο Roszius θεώρησε πιθανό ότι η αύξηση της λαμπρότητας οφειλόταν στην ενεργοποίηση κάποιων μηχανών που έκαναν το ΑΤΙΑ να κινηθεί προς τα δυτικά. 

Βέβαια μια τέτοια υπόθεση φαντάζει αρκετά αυθαίρετη. Υπάρχει όμως κάποια καλύτερη; Είναι τυχαίο ότι η φωτεινότητα του αντικειμένου αυξήθηκε πριν από την αναχώρησή του;

Υπάρχει μεγάλος ακόμα αριθμός αναφορών από προγενέστερους αιώνες στην περιοχή της Ρωσίας, αλλά ο χώρος σε ένα άρθρο ιστοσελίδας είναι περιορισμένος, και γι αυτό θα δούμε κάποιες ενδεικτικές θεάσεις για χάρη της ιστορίας:

● 1208μ.Χ.: Εθεάθη ένα αντικείμενο(;) με μορφή φιδιού στον ουρανό της Ρωσίας. Ήταν δε τόσο μεγάλο που ήταν ορατό από όλες της περιοχές της χώρας.

● 1111μ.Χ.: Σε περιοχή της Ρωσίας γνωστή ως το ρώσικο Far Fast, στην οποία υπήρχαν συχνές εμφανίσεις ΑΤΙΑ, εμφανίστηκε μια πύρινη στήλη να εκτείνεται κάθετα από το έδαφος προς τον ουρανό σε ύψος αρκετών χιλιομέτρων. Γύρω από τη στήλη γίνονταν ηλεκτρικές εκκενώσεις, ενώ υπήρχε και ένας ήχος που θύμιζε κεραυνό.

● 1317μ.Χ.: Το Δεκέμβριο του 1317 ένα μυστηριώδες κυκλικό ιπτάμενο αντικείμενο αναστάτωσε την πόλη Tver, καθώς υπερίπτατο για πάνω από μία βδομάδα. Είχε λαμπερό πράσινο χρώμα και εξέπεμπε μια κόκκινη λάμψη. Από το κέντρο του εκτείνονταν τρεις φωτεινές ακτίνες.

● 1319μ.Χ.: Στη διάρκεια μιας νύχτας του Ιανουαρίου, πλήθος αυτοπτών μαρτύρων παρατήρησαν πύρινες στήλες που προεκτείνονταν από το έδαφος προς τον ουρανό. Το φαινόμενο ήταν ορατό στις περισσότερες περιοχές της Ρωσίας και έμοιαζε με την περίεργη πύρινη στήλη του 1111 μ.Χ.. Αρκετοί μάρτυρες ανέφεραν ότι είδαν εκείνη την νύχτα ένα ουράνιο τόξο και άλλοι ισχυρίστηκαν ότι είδαν ιπτάμενες μορφές που έμοιαζαν με άλογα και οι οποίες έφεραν επάνω τους φώτα.

● 1403μ.Χ.: Τρία αγνώστου ταυτότητας ιπτάμενα αντικείμενα εμφανίστηκαν στο νυχτερινό ουρανό της Ρωσίας στις 14 Ιουνίου. Έμοιαζαν σαν ήλιοι και εξέπεμπαν μπλε, πράσινες και ερυθρές φωτεινές δέσμες. Η θέση τους σχημάτιζε ένα νοητό τόξο. Το ένα αντικείμενο έμοιαζε με τεράστιο σταυρό και φαινόταν να αιωρείται παλλόμενο στον ουρανό, ακριβώς στο κέντρο του σεληνιακού δίσκου.

● 1880μ.Χ.: Ένα γιγάντιο λαμπερό, σφαιρικό αντικείμενο πέρασε πάνω από την Αγία Πετρούπολη  στις 30 Ιουλίου. Το άγνωστο ιπτάμενο αντικείμενο συνοδευόταν από δύο ακριβώς ίδια αλλά μικρότερα σε μέγεθος ιπτάμενα αντικείμενα.

ANCIENT RUSSIAN UFO MYSTERIES, 

http://www.hiddenmysteries.org/conspiracy/facts/russia-ufo.html

Περιοδικό ΑΝΕΞΗΓΗΤΟ, Τεύχος 209, Μάρτιος 2006

https://www.thinkaboutitdocs.com/900-1099-ufo-alien-sightings/

https://www.gaia.com/article/ufos-ancient-art

Άγνωστη αρχαία τεχνολογία;

Υπολείμματα μαζικών εκτομών χιλιάδων ετών από τρυπάνι (;) που βρέθηκαν στη Cave di Cusa, της Σικελίας. Ποιος είχε αυτήν την τεχνολογία τότε που ξεπερνά τις σύγχρονες μέρες μας; Περιστροφικό εργαλείο/τρυπάνι που ξεκινά από την κορυφή και πηγαίνει προς τα κάτω; Έγινε αυτό με ανθρώπινη δύναμη; Ίσως κάτι παράξενο υπάρχει εδώ!

Τα ιπτάμενα οχήματα στον Αισχύλο

Τα έργα του Αισχύλου βρίθουν από αναφορές σε ιπτάμενα σκάφη. Αν και γραμμένα περίπου 2500 χρόνια πριν την πρώτη επίσημη πτήση αεροσκάφους, είτε αυτή ήταν του Λεονάρντο ντα Βίντσι, είτε των αδελφών Ράιτ, μας εγείρει την φαντασία όσον αφορά την τεχνολογία των αρχαίων προγόνων μας και τις γνώσεις που κατείχαν τα ιερατεία κρυμμένες από τα μάτια των αμύητων. Φυσικά, δεν μπορούμε να πούμε ότι σε ιστορική αφήγηση, όπως π.χ. της ναυμαχίας της Σαλαμίνας, έλαβαν μέρος αεροσκάφη σε κοινή θέα τόσο των Ελλήνων όσο και των βαρβάρων, όμως, ο ποιητής μέσα στην αφήγηση ενσωματώνει έμμεση αναφορά σε αυτά, δίνοντας μια εναλλακτική διάσταση στον αναγνώστη και προσαρμόζοντας το αθάνατο έργο του σε όλες τις μετέπειτα κοινωνίες, έτσι ώστε αυτός να διακρίνει στο έργο στοιχεία από το επίπεδο ανάπτυξης του πολιτισμού του καιρού του.

Έτσι, διαβάζοντας τους Πέρσες (στίχος 555) βλέπουμε μια αναφορά σε πλοία ομόπτερα γαλανά, που οδήγησαν τους πεζούς και τους ναύτες στον θάνατο. Και αν προκαλεί απορία το ότι τα πλοία έχουν φτερά, εξίσου εύλογη απορία πρέπει να δημιουργεί και το γεγονός ότι σκοτώνουν και πεζούς. Ένα αεροπλάνο που πετάει, βέβαια, επάνω από την σύγκρουση δύο καραβιών, μπορεί να βάλλει εναντίον τους το ίδιο εύκολα, όσο και αν πετούσε επάνω από την σύγκρουση δύο πεζοπόρων τμημάτων και υποστήριζε τις φίλιες θέσεις.

Στις Ευμένιδες (στίχοι 250-251) διαβάζουμε για τον χορό των Ευμενίδων που πετά χωρίς φτερά επάνω από τον πόντο, σαν σε πλοίο. Την μεταφυσική έννοια των Ευμενίδων θα την δούμε αλλού, εδώ, όμως, μας ενδιαφέρει η μεταφορά τους μέσω του αέρος. Επίσης, το αρχαίο κείμενο χρησιμοποιεί την λέξη Πόντος, για τον οποίο κατά καιρούς έχει λεχθεί από μεγάλους συγγραφείς και ερευνητές του 20ου αιώνα, ότι δεν ενέχει την έννοια της λέξης θάλασσα, αλλά καλύπτει τον χώρο μεταξύ των πλανητών, δηλαδή το στρώμα της ατμόσφαιρας, της στρατόσφαιρας και του διαστρικού κενού. Από το ίδιο πλοίο που πετά, κατεβαίνει ο Ορέστης στο έργο Χοηφόροι (στίχος 3), ο οποίος προσεύχεται στον χθόνιο Ερμή και κατέρχεται στην γη και όχι υπό της γης, όπως ίσως θα ερμήνευαν ειρωνικά οι σχολιαστές. Και ίσως να είναι το ίδιο ιπτάμενο πλοίο που σαν πολεμικό πουλί πήγε τον πατέρα του Αγαμέμνωνα με τον Μενέλαο στην Τροία, η οποία αναφέρεται στον Αγαμέμνωνα (στίχος 110) σαν Αία. Η έννοια της Αίας σαν ονομασία του πλανήτη Γή, θα αναζητηθεί σε άλλο σημείο της μελέτης μας.

Τα ίδια αυτά σκάφη στον Αγαμέμνωνα (στίχοι 126-130) αναφέρονται σαν ιπτάμενοι σκύλοι. Αν λάβουμε υπόψιν την ιδιαίτερη σχέση των αρχαίων μας προγόνων με τον Κύνα ή αστερισμό του Κυνός, η φαντασία μας μπορεί να αρχίσει να παίζει επικίνδυνα παιχνίδια με διαστημόπλοια από τον Σείριο, σε υλική μορφή. Ο ιπτάμενος μας σκύλος του Διός (αστρόπλοιο από τον Σείριο, όπου η έδρα της Σειριακής Δύναμης;) θα φανεί και πάλι στον Προμηθέα Δεσμώτη (στίχοι 1035-1036) όπου τρώει το συκώτι του Προμηθέα, θέμα το οποίο θα συναντήσουμε και σε άλλη πιο «ειδική» ενότητα της παρούσας μελέτης γύρω από τον Αισχύλο.

Στις Ικέτιδες (στίχος 202) έχουμε μία αναφορά στο όρνεο του Ζηνός, πιθανώς όχι σαν τον βασιλιά αετό, αλλά με πιο μεταλλική μορφή. Συνεχίζοντας στους στίχους 213-215 έχουμε τις περιστέρες (πλειάδες) Δαναΐδες να κυνηγιούνται από τα μέχρι πρότινος συγγενικά γεράκια. Συσχετίζοντας το γεράκι με τον Απόλλωνα (Σείριο) και τις περιστέρες με τις γνωστές Πλειάδες, οι υποθέσεις που μπορούμε να κάνουμε για αποστασία συμμάχων είτε στον Σείριο είτε στις Πλειάδες, είναι πολλές και άκρως «καταγέλαστες» από τους συμβατικούς σχολιαστές. Και σε ενίσχυση του γέλωτά τους, θα τους παραθέσουμε και τους στίχους 499, 500 της ίδιας τραγωδίας, όπου συναντούμε τα αρπακτικά γεράκια εναντίον των απαίσιων δρακόντων. Υποθέτοντας πως η Αυτοκρατορία του Σείριου άρχισε πάλι τις διαμάχες με την αντίστοιχη του Δράκοντος, τα γέλια των επικριτών μας θα ακουστούν μέχρι τους ομώνυμους αστερισμούς.

Δεν θα πτοηθούμε, όμως, και θα αντιπαρατάξουμε τον στίχο 546 από την ίδια τραγωδία, όπου ο Αισχύλος μας μιλά για τα βέλη του φτερωτού βοσκού, που κέντρισε την Ιώ στο μεγάλο ταξίδι της ανά τις Ηπείρους. Δεν χρειάζεται να πούμε, βέβαια, πως το αναφερόμενο ταξίδι ανάμεσα σε Ασία, Ευρώπη και Αφρική δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει από μια αγελάδα όπως την εννοούν οι άξιοι σχολιαστές των αρχαίων μας κειμένων, αλλά ας ξαμολήσουμε την χωρίς όρια, πράγματι, φαντασία μας να φανταστεί ιπτάμενα σκάφη με μία ναυαρχίδα στον ρόλο του φτερωτού βουκόλου. Και για να τελειώνουμε με τις άκρως αποκαλυπτικές Ικέτιδες, πώς γίνεται τα πλοία να είναι γοργόφτερα (στίχος 725);

Ο χορός των Ωκεανίδων είναι πιο αποκαλυπτικός στον Προμηθέα Δεσμώτη (στίχοι 128-139), όταν λέει στον Προμηθέα ότι έφτασε σε αυτόν με φτερωτό όχημα. Μην ξεχνάμε ότι ο Προμηθέας οδηγήθηκε, άγνωστο πώς, στην κορυφή του Καυκάσου από τον Ήφαιστο, το Κράτος και την Βία, για να σταυρωθεί στον βράχο. Οι Ωκεανίδες, σύμφωνα με τα λεγόμενά τους (στίχοι 291-293), αφήνουν τον γοργό όχημα και τον αγνό αιθέρα και πατούν το πόδι τους επάνω στην γη. Βέβαια, αφού όπως λέει και ο πατέρας τους Ωκεανός (στίχοι 296-300) διένυσαν μεγάλες αποστάσεις κυβερνώντας το γοργόφτερο άρμα τους, όχι με χαλινάρια, αλλά μόνο με την σκέψη, σαν να είχαν βάλει τον αυτόματο πιλότο σε ένα σύγχρονο μεταγωγικό αεροσκάφος. Πιθανώς, όμως, το εν λόγω άρμα να είναι πιο προηγμένης τεχνολογίας από τα σημερινά αεροπλάνα, μιας και θέλει να διανύσει τον απέραντο αιθέρα (διαστρικό κενό) με τα τέσσερα ποδάρια του να πατήσουν και πάλι την φωλιά του (βάση) για να ξεκουραστεί (στίχοι 407-409). Α, και για να μην ξεχάσουμε την μάχη των γερακιών με τις περιστέρες (βλέπε παραπάνω), έχουμε και την αναφορά στους στίχους 868-869.

Τέλος, για να κλείσουμε το παρόν, ας δούμε την δημοφιλή ιπτάμενη αιγίδα (ασπίδα) της Αθηνάς στις Ευμένιδες (στίχος 404), αιγίδα γνωστή για τις «πτήσεις» της και από όλους τους αρχαίους Έλληνες Κλασσικούς.

Πηγή

Φαέθων - Ο αστροναύτης της απώτατης αρχαιότητας!

Πολλές αναφορές σε αρχαία κείμενα παραπέμπουν σε τομείς που έχουν να κάνουν με υψηλή τεχνολογία. Στον χώρο μιας τεχνολογίας αν όχι πολύ υψηλότερης από την σημερινή, τουλάχιστον ισάξιά της. Έτσι βλέπουμε τον θρυλικό Άργο να κατασκευάζει από το ιερό ξύλο που του έδωσε η Αθηνά την Αργώ, το πλοίο των Αργοναυτών, το οποίο είχε την ιδιότητα να μιλά, αλλά και να πετά!!! Ακόμη βλέπουμε τον Υπερβόρειο Άβαρη να ίπταται πάνω σε ένα βέλος που του είχε χαρίσει ο Απόλλων, και να επισκέπτεται διάφορα σημεία της γης με σκοπό την ίαση ασθενών. Τον Τριπτόλεμο να διαδίδει την σπορά με το φλεγόμενο άρμα που επί τούτου είχε κατασκευάσει η θεά Δήμητρα και είχε δώσει στον Ελευσίνιο βασιλόπαιδα. Άπειρες οι αναφορές σε παρόμοια γεγονότα πτητικών μηχανών υπάρχουν στην πλούσια ελληνική μυθολογία. Αναφορές που έχουν οδηγήσει, διόλου τυχαία βεβαίως, ερευνητές και συγγραφείς να κάνουν λόγο για έναν τεράστια εξελιγμένο πολιτισμό των προγόνων μας της απώτατης αρχαιότητας, ο οποίος μετά την καταστροφή που υπέστη και με την πάροδο των χιλιετηρίδων πέρασε στην παράδοση σαν θρύλος. Το ίδιο και οι πρωταγωνιστές εκείνων των επιτευγμάτων- κατορθωμάτων, οι ήρωες. Ο Φαέθων συγκαταλέγεται και αυτός ανάμεσα στο πλήθος των περιπτώσεων των πτητικών φαινομένων της προϊστορίας. Ο θρύλος τον θέλει γιο του Ήλιου, που πήρε το άρμα του πατέρα του με αποτέλεσμα να κατακαύσει την γη. Μπροστά στον κίνδυνο του αφανισμού της ο Δίας τον κατακεραύνωσε. Αποσυμβολίζοντας τον θρύλο του πολλοί ερευνητές τον κατατάσσουν στους αστροναύτες της εποχής των Θεών. Η παράδοση τον θέλει ακόμη ως εμπρηστή της γης, ως τυραννικό βασιλιά, αλλά και ως αποστάτη Άγγελο (Εωσφόρος).

«Φαέθων τον του πατρός άρμα ζεύξας, δια το μη δυνατός είναι κατά την του πατρός οδόν ελαύνων, τα επί της γης συνέκαυσε, και αυτός κεραυνωθείς διεφθάρει…» (Πλάτων, Τίμαιος, κεφ. Γ΄ εδαφ. 22, 6).

Και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος στην πατρολογία του « περί φθόνου» λέγει για τον αποστάτη άγγελο Εωσφόρο: « … Ο μεγάλος αρχηγός των αγγέλων, ο ωραιότατος Εωσφόρος, πρώτος είδε το άρρητον φως της τρισηλίου θεότητας. Και εφαντάσθη ότι ήτο δυνατόν να γίνει όμοιος με τον Θεό. Τον Εωσφόρο τον σκότωσε η θεία Πρόνοια τιμωρώντας την έπαρσή του, και ο μεγάλος εκείνος άγγελος έγινε ο δαίμων της γης…». «Φαέθων ηλίου παις πόθον εσχηκός παράλογον επιβήναι του πατρικού άρματος εκτινάσσεται παρά τον Ηριδανόν ποταμόν…», ( Παλαίφατος « περί απίστων», κεφ. ΧΙΙΙ).

Ο Νόνος στα «Διονυσιακά» του περιγράφει το γεγονός (τόμος Β΄ κεφ. 38, στιχ. 410-411), «Ζευς δε πατήρ κατεκρήμνισε ύψιστον αυτοκίλιστον, υπέρ ρόον Ηριδανόν. Ενώ ο Ιέρων γράφει ότι ο Φαέθων έκαψε σε πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον εχθρών, πολλές περιοχές της γης: « Ο επί Φαέθοντος εμπρησμός εν Αιθιοπία…». Αλλά για τον εμπρησμό της Αφρικής από τον Φαέθοντα κάνει λόγο και ο Οβίδιος. Ο Νόνος ακόμη στα «Διονυσιακά» του αναφέρει πως ο Φαέθων είναι εκείνος που πέταξε από τον Βόρειο πόλο στον Νότιο και από τον Βόρειο πόλο στην Αμερική. Επί λέξει λέει:

«… Παλινόσταιω δε πορείη εις Νότον εκ Βορρεάο, λοιπόν πόλον εις πόλον έστη… Εκ δε Κυθήρων έτραπε άρμα εις χθόνα Κύπρου…»

«… Φαέθων δε πόλον δινωτόν εάσας, εις Δύσιν έτραπε δίφρον…»

«… Εις Πάφον ουρανόθεν συν Κλημένη Φαέθοντα, συν ενδυμίωνι Σελήνη…»

«… Ζευς δε πατήρ, Φαέθοντα κατεστήριξεν Ολύμπω , Ηνίοχον επώνυμον…»

Ο Φαέθων λοιπόν κατά τον Νόνο φαίνεται να πετά από τον Βόρειο στον Νότιο πόλο, από τα Κύθηρα στην Κύπρο, και από το Βαλμπέκ του Λιβάνου προς την Πάφο της Κύπρου. Λόγω των μεγάλων του άθλων ο τότε κόσμος τον κατατάσσει στους ισόθεους άνδρες και συγκαταλέγεται στο Πάνθεο των Ολυμπίων Θεών ως Ηνίοχος του Διαστήματος.

kapodistria-httpsxolianewsblogspotcom.blogspot.gr

Όταν τα λόγια είναι περιττά!

Αντικείμενα αρχαίων φυλών, όπως των Μάγια, αποτελούν αδιάσειστες αποδείξεις για την επαφή μας με ανώτερους πολιτισμούς άλλων κόσμων. Μερικές φορές οι αποδείξεις είναι τόσο τρανταχτές που όπως λέει και ο τίτλος, τα πολλά λόγια είναι περιττά!   

 

Την ιδέα του άρθρου την πήραμε απ’την σελίδα invisiblelycans.gr

Η φυλή των Dogon, ο Σείριος Β, και η εξωγήινη εκπολιτιστική σοφία

Απόδοση Ερ.Ε.Ν.Ζω

Μεγάλο μέρος των ερευνητών που τάσσονται υπέρ των επισκέψεων στη γη αρχαίων αστροναυτών υποστηρίζουν ότι έχουν βρει την πολυπόθητη «οριστική απόδειξη » αυτών των επισκέψεων. Οι μύθοι της φυλής των Dogon στη Δυτική Αφρική λένε ότι ο γήινος πολιτισμός είναι αποτέλεσμα της επαφής των λαών της Γης με τους κατοίκους ενός πλανήτη που βρίσκεται εντός του αστρικού συστήματος του Σείριου. Έναν πλανήτη που είναι αόρατος με γυμνό μάτι και στην πραγματικότητα, τόσο δύσκολο να παρατηρήσει κάποιος ακόμη και μέσα από ένα τηλεσκόπιο. Αυτή τη γνώση την είχαν αποκτήσει όπως αναφέρουν οι θρύλοι τους από έναν αμφίβιο θεό – εξωγήινο, που περιγράφετε να κατεβαίνει στην γη από τα αστέρια πριν από 5000 χρόνια για να φέρει εκπολιτιστική σοφία. Είναι όμως αυτή η πραγματικότητα ή παρερμηνεύτηκαν οι δοξασίες και διαστρεβλώθηκαν από ερευνητές ώστε να «κολλάνε» με μια όμορφη φανταστική ιστορία;

Ποιοι είναι οι Dogon;

Οι Dogon είναι μια ειδωλολατρική φυλή στο νοτιοδυτικό Μάλι, με συνολικό πληθυσμό από 400.000 έως 800.000, που πήγε να ζήσει σε αυτό το μαγευτικό μέρος το 12ο αιώνα για να αποφύγει τους Μουσουλμάνους που εισέβαλαν τότε στην περιοχή. Έτσι λοιπόν, κρυμμένοι πίσω από ένα βραχώδες οροπέδιο μήκους 200 χιλιομέτρων που ονομάζεται Bandiagara, ανέπτυξαν εκεί το δικό τους πολιτισμό, τη δική τους θρησκευτική παράδοση, τη δική τους αρχιτεκτονική και την δική του ξύλινη γλυπτική. Τα σπίτια τους είναι φτιαγμένα από λάσπη και είναι χωμένα μέσα στα βράχια. Πιο παλιά, Πυγμαίοι κατοικούσαν εκεί αλλά τους εξώθησαν στο σημερινό Καμερούν. Σήμερα βέβαια έχουν φτιάξει τα χωριά τους κάτω, στη Σαχέλ κοιλάδα νότια του βράχου και ελάχιστοι ζουν πάνω στους βράχους. Το κάθε χωριό είχε τον δικό του Χόγκον (ο μάγος της φυλής) ο οποίος τελούσε διάφορες θυσίες για το καλό του τόπου του. Σήμερα υπάρχει μόνο ένας Χόγκον για όλα τα χωριά, ενώ οι υπόλοιποι έχουν πεθάνει. Κάθε 50 χρόνια γίνεται η μεγάλη γιορτή των Dogon, το Σίνγκι. Η τελευταία έγινε το 1967. Η τελετή Σίνγκι έχει σαν περιεχόμενο την επιθυμία για ανανέωση του κόσμου. Το χρόνο της γιορτής καθορίζει το Πο Τολό, που θα δούμε στην συνέχεια τι ακριβώς είναι. Κατά τη διάρκεια του Σίνγκι γίνονται ζωοθυσίες αλλά και ανθρωποθυσίες στο βωμό της ευημερίας του λαού!

 Οι Ντογκόν και ο Αστερισμός του Σείριου

Όλα ξεκινούν το 1931 όταν οι πρώτοι δυτικοί επιστήμονες, οι γάλλοι ανθρωπολόγοι Marcel Griaule μέλος της αφρικανικής κοινότητας και Germaine Dieterlen θα επισκεφτούν και θα μελετήσουν τους Dogon, ενώ συνέχισαν την έρευνα τους και για τις επόμενες τρεις δεκαετίες, με αποκορύφωμα μια λεπτομερή μελέτη που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1946 - 1950. Εκεί ο Griaule ανακάλυψε μια εντυπωσιακή όσο και απίστευτη ιστορία. Τέσσερις ιερείς των Dogon μοιράστηκαν τη σημαντικότερη μυστική παράδοσή τους. Οι Dogon γνώριζαν τον αστέρα Σείριο ενώ επιπλέον γνώριζαν την ύπαρξη του αστέρα συνοδού του Σείριου, τον Σείριο Β που οι άνθρωποι της φυλής αποκαλούσαν Πο Τολό!

Τολό σημαίνει στη διάλεκτο τους αστέρι και Πο ονομάζουν έναν εξαιρετικά μικρό σπόρο φυτού. Θέλουν με τη σύνθετη αυτή λέξη να δώσουν με τον πιο απλό και έντονο τρόπο, το στίγμα του. Ο Πο Τολό (Σείριος Β) είναι για αυτούς το πιο μικροσκοπικό αστέρι αλλά παράλληλα και το πιο βαρύ. Σήμερα γνωρίζουμε ότι ο Σείριος Β είναι ένας «λευκός νάνος» που διαφέρει όμως από τα αστέρια της ίδιας κατηγορίας λόγω του ότι αν και μικροσκοπικός, είναι τόσο βαρύς που μπορεί να ασκεί έλξη βαρύτητας πάνω στον κυρίως Σείριο. Το χρώμα του είναι λευκό και η τροχιά του ελλειπτική. Οι άνθρωποι της φυλής γνώριζαν ότι πραγματοποιεί μια περιστροφή γύρω από τον Σείριο κάθε 50 έτη και μάλιστα διοργανώνουν ειδική τελετή που ονομάζετε Σίνγκι όπως είπαμε παραπάνω,  για να τιμήσουν τη μνήμη αυτού του γεγονότος. Οι Dogon του έδωσαν ακόμη πληροφορίες για την τροχιά, την πυκνότητα και τα χαρακτηριστικά των άστρων. Ο Griaule αναρωτήθηκε πως οι Dogon που δεν διέθεταν τηλεσκόπια και επιστημονικά όργανα γνώριζαν την ύπαρξη του Πο Τολό (Σείριου Β), άστρο αόρατο με γυμνό μάτι!

Εκτός από τις γνώσεις τους για τον Σείριο Β, η μυθολογία των Dogon περιλαμβάνει ακόμη δαχτυλίδια του Κρόνου, και τέσσερα μεγάλα φεγγάρια του Δία. Αν και είναι γνωστό σήμερα ότι ο Δίας διαθέτει 67 δορυφόρους, τα πιο κύρια και πιο μεγάλα είναι τέσσερα. Η Ιώ, η Ευρώπη, ο Γανυμήδης, και η Καλλιστώ, που ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά από τον Γαλιλαίο το 1610. Άλλωστε ακόμα και σήμερα όταν μιλάμε για τα φεγγάρια του Δία μόνο τα τέσσερα αναφέρουμε συνήθως! Οι Dogon είχαν επίσης τέσσερα ημερολόγια για τον Ήλιο, τη Σελήνη, τον Σείριο, και την Αφροδίτη, ενώ τους ήταν γνωστό ότι οι πλανήτες περιφέρονται γύρω από τον ήλιο. Οι Dogon περιγράφουν επίσης ένα τρίτο αστέρι στο αστρικό σύστημα, που ονομάζεται  Έμμε Για (Emme Ya), μεγαλύτερο και ελαφρύτερο από τον Σείριο Β. Μέχρι τη δεκαετία του 1990, οι αστρονόμοι γνώριζαν για τους Σείριο Α και Σείριο Β. Γύρω στα 1995 δυο γάλλοι αστρονόμοι ανακοίνωσαν μέσω μιας έρευνας ότι πιθανόν ανακαλύφθηκε ένα μικρό κόκκινο αστέρι, ο Σείριος Γ! Απομένει ακόμα να τον φωτογραφήσουν ώστε να γίνει και  επίσημα η αναγνώριση. Στη δεκαετία του 1970, ένας Αμερικανός γλωσσολόγος, ερευνητής, και υποστηρικτής της επίσκεψης ευφυών όντων από κάποιον πλανήτη του Σείριου, ο  Robert Temple, παρακινούμενος από την έκθεση των Griaule και Dieterlen το 1951 παρουσίασε μετά από έρευνα επτά ετών το περίφημο βιβλίο του «The Sirius Mystery ». Τα συμπεράσματα του ήταν ανατρεπτικά και επικροτήθηκαν και από τον Έριχ Φον Ντένικεν, στο περίφημο έργο του «Αποδείξεις - Αυτοψία σε πέντε Ηπείρους». Ο Temple αναφέρει: «Όταν άρχισα να γράφω αυτό το βιβλίο την άνοιξη του 1967, το όλο θέμα ήταν τοποθετημένο στα πλαίσια μιας αφρικανικής φυλής που λεγόταν Dogon και που ζει στο Μάλι, το πρώην Γαλλικό Σουδάν. Οι Dogon διέθεταν πληροφορίες σχετικά με το σύστημα του άστρου Σείριος τόσο καταπληκτικές, που ένιωσα την ανάγκη να ερευνήσω το θέμα. Τα αποτελέσματα, το 1974, εφτά χρόνια αργότερα, είναι πως κατάφερα να αποδείξω ότι οι πληροφορίες που κατέχουν οι Dogon έχουν ηλικία από πέντε χιλιάδες χρόνια και τις ήξεραν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι της προδυναστικής εποχής».

Nommos

Η μυθολογία των Dogon είναι γνωστή μόνο από έναν αριθμό ιερέων τους, και θεωρείται ότι είναι ένα πολύπλοκο σύστημα γνώσης. Η ιερή παράδοση ήταν χαραγμένη στις πανάρχαιες σφραγίδες της φυλής, οι οποίες δείχνουν την ακριβή τροχιά του Σείριου και το τριπλό αστρικό σύστημα στον αστερισμό του Μεγάλου Κυνός. Αφηγούνται το μύθο τον Nommos, δηλαδή άσχημα αμφίβια όντα που στάλθηκαν από τον Σείριο στη Γη προς όφελος της ανθρωπότητας, θεωρηθήκαν σωτήρες και πνευματικοί κηδεμόνες, ενώ υποτίθεται ότι έπρεπε να ζουν στο νερό. Τα αμφίβια αυτά όντα περιγράφονται από τους Dogon ότι έχουν το άνω μέρος ανθρώπινο και το χαμηλότερο ως φίδι ή το κεφάλι ενός κριού με το σώμα φιδιού.. Θεωρούν ότι ο αρχηγός τους σταυρώθηκε και αναστήθηκε. Στο μέλλον πιστεύουν ότι θα τους επισκεφθεί και πάλι με ανθρώπινη μορφή. Στη συνέχεια θα ξαναπάρει την αρχική όψη του αμφίβιου και θα κυβερνήσει τον πλανήτη από τα νερά. Αν σας θυμίζει κάτι η εμφάνιση αυτών των αμφίβιων όντων είναι επειδή τα συναντάμε και σε μύθους της Βαβυλωνίας, Ακκάδων, και Σουμερίας, ενώ και η αιγυπτιακή θεά Ίσιδα, που μερικές φορές απεικονίζεται ως γοργόνα, συνδέεται επίσης με τον Σείριο. Σύμφωνα με τον μύθο οι Nommos έφτασαν στη Γη μέσα σε μια «κιβωτό» η οποία έκανε μια εντυπωσιακή θορυβώδη προσγείωση ενώ σήκωσε και πολύ αέρα. Το σκάφος προσγειώθηκε σε τρία πόδια. Τέσσερα πόδια εμφανίστηκαν και έσερναν το σκάφος σε έναν κοίλο μέρος, το οποίο γέμισε με νερό έως ότου επέπλευσε το σκάφος. Αυτοί ήταν οι Nommos που έδωσαν τις γνώσεις στους Dogon για τον Σείριο Β.

Οι θεοί των Σουμερίων, των Βαβυλωνίων, των Ασσυρίων και των Φοινίκων, περιγράφονται ως μισοί άνθρωποι και μισοί ερπετά.

Η άλλη άποψη

Ποια είναι η άποψη όμως των σκεπτικιστών για την έλευση των Nommos και τις «άχρηστες» όπως αναφέρουν  αστρονομικές πληροφορίες που μεταλαμπάδευσαν στους Dogon; Στα πιο σημαντικά αποδεικτικά στοιχεία που παρουσίασε ο Temple είναι η υποτιθέμενη γνώση για το συνοδό άστρο του Σειρίου, τον Σείριο Β. Όμως από το 1844, οι αστρονόμοι είχαν υποψιαστεί ότι ο Σείριος Α είχε ένα αστέρι σύντροφο. Αυτό εν μέρει καθορίστηκε όταν παρατηρήθηκε ότι η πορεία του αστεριού ήταν ταλαντευόμενη. Το 1862 ο Alvan Clark ανακάλυψε το δεύτερο αστέρι κάνοντας τον Σείριο ένα σύστημα δυαδικών αστεριών (δύο αστέρια). Στη δεκαετία του '20 καθορίστηκε ότι Σείριος β, ο σύντροφος του Σείριου, ήταν ένα άσπρο αστέρι νάνος. Ο Temple αναφέρει ακόμα σαν στοιχείο απόδειξης και ένα διάγραμμα που είχαν κάνει οι Dogon στην άμμο, για να εξηγήσουν τις πεποιθήσεις τους. Το διάγραμμα που αναφέρει όμως ο Temple σύμφωνα με τους σκεπτικιστές δεν είναι ολόκληρο το διάγραμμα που είχαν δείξει οι Dogon στους γάλλους ανθρωπολόγους Griaule και Dieterlen, οι οποίοι είναι και οι πρωταρχική πηγή του Temple. Ή ο Temple παρερμήνευσε τις δοξασίες των Dogon, ή διαστρέβλωσε τους ισχυρισμούς των Griaule και Dieterlen ώστε να κολλάνε με τη φανταστική του ιστορία. Ο Temple παραθέτει επίσης μια σειρά αστρονομικών δοξασιών που έχουν οι Dogon, που φαίνονται να είναι ακριβείς. Έχουν μια παραδοσιακή πίστη στο ηλιοκεντρικό σύστημα και στις ελλειπτικές τροχιές αστρονομικών φαινομένων. Ο Carl Sagan συμφωνεί με τον Temple πως οι Dogon δεν μπορεί να πήραν αυτές τις πληροφορίες χωρίς να έρθουν σε επαφή με κάποιον τεχνολογικά ανεπτυγμένο πολιτισμό. Ο Sagan όμως λέει πως ο πολιτισμός αυτός ήταν γήινος και όχι εξωγήινος. Ίσως η πηγή να ήταν ο ίδιος ο Temple και οι τραβηγμένες υποθέσεις του από αυτά που έμαθε από τον Griaule, ο οποίος βάσισε την περιγραφή του σε μια συνέντευξη που είχε με ένα άτομο, τον Ambara, και έναν μεταφραστή. Σύμφωνα με τον Sagan, η δυτική Αφρική είχε πολλούς επισκέπτες από τεχνολογικούς πολιτισμούς που βρίσκονται στη Γη. Οι Dogon έχουν παραδοσιακά ένα ενδιαφέρον για τον ουρανό και τα αστρονομικά φαινόμενα. Αν κάποιος ευρωπαίος είχε επισκεφτεί τους Dogon το 1920-1930, η συζήτηση πολύ πιθανό να γύρναγε σε αστρονομικά θέματα, συμπεριλαμβανομένου και του Σειρίου, του λαμπρότερου αστεριού στον ουρανό και κεντρική φιγούρα στη μυθολογία των Dogon.

Υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια ακόμη που μπορεί να φανεί πολύ σημαντική. Οι Dogon περιγράφουν ένα τρίτο αστέρι στο αστρικό σύστημα, που ονομάζεται  Έμμε Για (Emme Ya), μεγαλύτερο και ελαφρύτερο από τον Σείριο Β. Όπως αναφέραμε και πιο πάνω το 1995 δυο γάλλοι αστρονόμοι ανακοίνωσαν μέσω μιας έρευνας ότι πιθανόν ανακαλύφθηκε ένα μικρό κόκκινο αστέρι, ο Σείριος Γ! Αν φωτογραφηθεί, και με δεδομένα τα αστρονομικά μέσα της δεκαετίας του 1930 που ήταν αδύνατο να παρατηρηθεί ο Σείριος Γ, τότε αυτό θα δώσει άλλο βάρος στην ιστορία των Dogon! (© Ερ.Ε.Ν.Ζω)

ΠΗΓΕΣ:

Sceptic's Dictionary

Dogon Creational Myths

Library of alexandria

James Oberg

Philip Coppens

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

metafysiko.gr

Wikipedia

Οάννες: Οι ψαράνθρωποι – εξωγήινοι θεοί των Σουμερίων

Ένας θρύλος που ικανοποιεί σχεδόν όλα τα κριτήρια μιας αληθινής επαφής με εξωγήινους, αναφέρεται στην προέλευση του πολιτισμού των Σουμερίων. Ο πολιτισμός τους ιδρύθηκε την τέταρτη χιλιετία π.Χ. ή και νωρίτερα, ενώ άγνωστη είναι και η προέλευση τους. Η γλώσσα τους ήταν παράξενη και δεν είχε σχέση με τις άλλες γνωστές ινδοευρωπαϊκές, σημιτικές ή άλλες γλώσσες. Σήμερα την ξέρουμε γιατί ένας μεταγενέστερος λαός, οι Ακκάδιοι, έφτιαξε μεγάλα σουμεροακκαδικά λεξικά. Ο Καρλ Σαγκάν πίστευε πως, αν οι ίδιοι οι απόγονοι των Σουμερίων υποστηρίζουν ότι ο σουμεριακός πολιτισμός έχει εξωγήινη προέλευση, οι σχετικοί θρύλοι και παραδόσεις τους πρέπει να εξεταστούν προσεχτικά, χωρίς η μελέτη τους να αποτελεί υποχρεωτικά και παράδειγμα εξωγήινης επαφής.  Ο θρύλος υπονοεί πως μια επαφή ανάμεσα σε ανθρώπους και εκπροσώπους εξωγήινου πολιτισμού με μεγάλες ικανότητες, έγινε στις ακτές του Περσικού Κόλπου, ίσως κοντά στην τοποθεσία της Αρχαίας σουμεριακής πόλης Εριντού, την 4η χιλιετία π.Χ. Υπάρχουν τρεις διαφορετικές διασταυρωμένες περιγραφές, χρονολογημένες στα κλασικά χρόνια. Και οι τρεις ανάγονται στον Βηρωσό, έναν ιερέα και συγγραφέα στους ελληνιστικούς χρόνους που έγραψε τα Βαβυλωνιακά. Ο Βηρωσός με την σειρά του, σαν ιερέας, είχε στην διάθεση του κείμενα με σφηνοειδή γραφή και ιδεογράμματα που χρονολογούνταν σε πολλές χιλιάδες χρόνια πριν την εποχή του. Τα κείμενα που ακολουθούν είναι από αυτά που μετέφρασε ο Κόρυ από τα αρχαία ελληνικά και λατινικά στο βιβλίο του «Αρχαία Αποσπάσματα», βελτιωμένη έκδοση του 1876. Τα αποσπάσματα από αρχαίους συγγραφείς παρουσιάζουν μια περιγραφή όπου συμβαίνουν καταπληκτικά γεγονότα. Οι ίδιοι οι απόγονοι των Σουμερίων λένε πως ο σουμεριακός πολιτισμός δεν έχει ανθρώπινη προέλευση. Μια σειρά από παράξενα όντα εμφανίζονται με το πέρασμα πολλών γενεών. Ο μόνος φαινομενικός σκοπός τους είναι να διδάξουν την ανθρωπότητα. Ο καθένας τους ξέρει τα κατορθώματα και την αποστολή των προκατόχων του. 

Η μορφή του «Οάννης» όπως εικονίζεται

στην σελίδα 635 του 13ου τόμου της

Μεγάλης Λαϊκής Εγκυκλοπαίδειας SONGOGNO.

Η περιγραφή του Αλέξανδρου του Πολυίστωρ (αρχαίος Έλληνας ιστορικός, γραμματικός και φιλόσοφος του 1ου αιώνα):  «Ο Βηρωσός, στο πρώτο του βιβλίο, σχετικά με την ιστορία της Βαβυλωνίας, μας πληροφορεί πως έζησε την εποχή του Αλεξάνδρου του γιου του Φιλίππου. Και  αναφέρει πως στην Βαβυλώνα, διατηρούνταν γραπτά αρχεία με μεγάλη προσοχή που περιείχαν ιστορία 15 μυριάδων χρόνων. Αυτά τα αρχεία μιλούσαν για την ιστορία του ουρανού και της θάλασσας, για την γέννηση της ανθρωπότητας, για όσους βασιλιάδες είχαν κυβερνήσει και για τα έργα τους. Την πρώτη χρονιά έκανε την εμφάνιση του, από κάποιο μέρος του Περσικού Κόλπου που συνόρευε με τη Βαβυλώνα, ένα ζώο προικισμένο με λογική, που λεγόταν Οάννης. Ολόκληρο το σώμα του ζώου ήταν σαν σώμα ψαριού. Και κάτω απ’τό κεφάλι του ψαριού είχε άλλο ένα κεφάλι, καθώς και πόδια, σαν τα ανθρώπινα, μαζί με την ουρά του ψαριού. Η φωνή του επίσης και η γλώσσα του είχε φθόγγους σαν τους ανθρώπους. Στην διάρκεια της ημέρας, αυτό το όν συνήθιζε να συζητάει με τους ανθρώπους, αλλά εκείνη την ώρα δεν έπαιρνε τροφή. Τους έμαθε γράμματα, επιστήμες και κάθε τέχνη. Τους δίδαξε να χτίζουν σπίτια και ναούς, να φτιάχνουν νόμους και τους εξήγησε τις βάσεις της γεωμετρικής γνώσης. Τους έμαθε να ξεχωρίζουν τους σπόρους της γης, και τους έδειξε πώς να μαζεύουν τα φρούτα. Με λίγα λόγια, τους έδωσε οδηγίες για όλα όσα θα μπορούσαν να τους διευκολύνουν τη ζωή και να εξανθρωπίσουν την ανθρωπότητα. Από εκείνη την εποχή, οι οδηγίες του ήταν τόσο παγκόσμιες που τίποτε υλικό δεν μπορούσε να τους προστεθεί για να βελτιωθούν. Όταν έδυε ο ήλιος, το όν αυτό είχε την συνήθεια να ξαναβουτάει στη θάλασσα και να μένει στα βαθιά όλη νύχτα. Γιατί ήταν αμφίβιο».

Η περιγραφή του Αβυδηνού (Έλληνας συγγραφέας. Έγραψε ιστορία Ασσυρίων και Χαλδαίων, από την οποία άντλησαν πολλά στοιχεία για το έργο τους ο Ευσέβιος, ο άγιος Κύριλλος και ο χρονογράφος Σύγχελλος): «..λένε πως πρώτος βασιλιάς ήταν ο Άλορος που ήταν σταλμένος από το Θεό σαν Ποιμένας του λαού, και βασίλεψε δέκα σάρους. Ένας σάρος είναι 3.600 χρόνια, ένας νέρος 600 χρόνια και ένα σέσος 60 χρόνια. Μετά βασίλεψε ο Αλάπαρος τρεις σάρους και τον διαδέχτηκε ο Αμίλαρος που βασίλεψε δεκατρείς σάρους. Στην εποχή του ένας ημιδαίμονας που λεγόταν Ανένδοτος και έμοιαζε με τον Οάννη, βγήκε για δεύτερη φορά απ’τη θάλασσα. Μετά βασίλεψε ο Αμήνονας δώδεκα σάρους. Μετά ο Μεγάλαρος για δεκαοχτώ σάρους. Μετά, ο Δεός, ο βοσκός, κυβέρνησε για δέκα σάρους. Στην εποχή του, τέσσερα δίμορφα όντα βγήκαν απ’τη θάλασσα στην ξηρά και τα ονόματα τους ήταν Ευείδοχος, Ενεύγαμος, Ενεύβουλος και Ανέμεντος».

Η περιγραφή του Απολλόδωρου (180 π.Χ. – περ.110 π.Χ. αρχαίος Έλληνας ιστορικός, γραμματικός και μυθογράφος, που έζησε πολλά χρόνια στην Αλεξάνδρεια): «Αυτή είναι η ιστορία που μας αναφέρει ο Βηρωσός: μας λέει πως πρώτος βασιλιάς ήταν ο Άλορος της Βαβυλώνας. Μετά ο Αλάγαρος και ο Αμέλονας που ήρθαν απ’την Παντίβιβλο. Μετά ο Αμμήνονας ο Χαλδαίος στου οποίου την εποχή ήρθε ο Μυσαρός Οάννης, ο Ανένδοτος, από τον Περσικό Κόλπο. Μετά την διαδοχή πήρε ο Μεγάλαρος που βασίλεψε δεκαοχτώ σάρους. Μετά, τον διαδέχτηκε ο Δαονός, ο βοσκός, που βασίλεψε δέκα σάρους. Στην εποχή του εμφανίστηκε πάλι απ’τον Περσικό Κόλπο ένας τέταρτος Ανένδοτος, που είχε την ίδια μορφή με τους άλλους, μισός άνθρωπος και μισός ψάρι. Μετά βασίλεψε ο Ευειδόρεσχος για δεκαοχτώ σάρους. Στα χρόνια του εμφανίστηκε άλλος ένας ανένδοτος απ’τον Περσικό Κόλπο, σαν τους άλλους, και λεγόταν Οδακόν".

Οι σουμεριακοί θεοί χαρακτηρίζονται από μια ποικιλία μορφών που δεν είναι όλες ανθρώπινες. Προέλευση τους έχουν τον ουρανό και σε γενικές γραμμές ο καθένας τους ταυτίζεται μ’ένα άστρο. Στην πραγματικότητα, στις πιο πρώιμες σουμεριακές απεικονίσεις που υπήρχαν πριν εμφανιστεί η σφηνοειδής γραφή, τα σύμβολα του θεού και του άστρου είναι πανομοιότυπα.  

ΠΗΓΗ: Intelligent Life in the Universe, Carl Sagan, I.S. Shklovskii

Οι άγνωστες αρχαίες αρσενικές μορφές της Βαγδάτης

Αυτή η «άγνωστη αρσενική μορφή» από ψημένο πηλό έχει ύψος 14 εκατοστά, ανάγεται στην εποχή Ομπέντ της 4ης χιλιετίας π.Χ. και βρίσκεται στο μουσείο της Βαγδάτης. Αξιοσημείωτα είναι τα εντομοειδή μάτια, που βρίσκονται σε απαράβλεπτη αντίθεση με τις πραγματικές αναλογίες του σώματος. Ποιο πρότυπο να είχε άραγε ο καλλιτέχνης για την απεικόνιση αυτής της μυθολογικής μορφής; Στο κάτω – κάτω σακάκια σε σχήμα στολής δεν μπορεί να ήταν συνηθισμένο το 4.000 π.Χ.  

Πιθανό ΑΤΙΑ ανακαλύφθηκε σε τοιχογραφία εκκλησίας του 14ου αιώνα

Μια τοιχογραφία σε εκκλησία του 14^ου αιώνα, στην Ρουμάνια, που μπορεί να απεικονίζει ένα ΑΤΙΑ, ανακαλύφθηκε στην πόλη Sighisoara, της Ρουμανίας, και θυμίζει παρόμοια αντικείμενα που έχουν παρατηρηθεί σε πίνακες και κέρματα από τον 4^ο αιώνα μέχρι και τον 17^ο αιώνα. Η φωτογραφία τραβήχτηκε κατά την διάρκεια επίσκεψης στην εκκλησία Biserica Manastirii της πόλης Sighisoara, που θεωρείται και γενέτειρα του Βλαντ του Ανασκολοπιστή, ο οποίος ενέπνευσε τον μύθο του Δράκουλα. Η τοιχογραφία απεικονίζει ένα δισκοειδές αντικείμενο πάνω από ένα κτίριο το οποίο αφήνει πίσω του καπνό! Στο κάτω μέρος υπάρχει ακόμα μια λεζάντα στα γερμανικά η οποία αναφέρει: «Israel, hoffe auf den HERRN», δηλαδή «Ισραήλ, την ελπίδα σου στον Κύριο». Σύμφωνα με τους Gilli Schechter και Hannan Sabat του Ισραηλινού Oργανισμού  Έρευνας Eξωγήινων και UFO (EURA),  η τοιχογραφία φαίνεται να είναι πολύ παλιά, αλλά δύσκολο να πουν πόσον ετών. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της Μονής, κτίστηκε αρχικά τον 14^ο αιώνα, αλλά καταστράφηκε και ξαναχτίσθηκε τον 17^ο αιώνα. Η έκθεση της EURA επισημαίνει επίσης ότι η λεζάντα στη τοιχογραφία χρονολογείται πιθανότατα μετά το 1523, όταν η Βίβλος είχε μεταφραστή στα γερμανικά.     

ΠΗΓΗ: openminds

 

Όταν ο Πλούταρχος μιλούσε για... ΑΤΙΑ

Εδώ και πολλά χρόνια άκουγα αρκετούς ιστορικούς και "ερευνητές" να επισημαίνουν την ύπαρξη πολλών αναφορών σε αγνώστου ταυτότητος ιπτάμενων αντικειμένων (ΑΤΙΑ) μέσα στην Αρχαία Ελληνική Γραμματεία. Σχεδόν σπάνια όμως κάποιος παρέθετε περαιτέρω στοιχεία, όπως συγκεκριμένα βιβλία, κεφάλαια, εδάφια, για να μπορέσω να κάνω την δική μου μελέτη. Έτσι βρήκα μετά απο καιρό το έργο του Πλούταρχου "Λεύκολλος" από τους Βίους Παράλληλους. Διαβάζοντάς το, θυμήθηκα μία αναφορά που είχε γίνει για το συγκεκριμένο έργο, σχετικά με την εμφάνιση ενός αγνώστου ταυτότητος ιπτάμενου αντικειμένου κατά την διάρκεια μίας μάχης. Στο παρακάτω απόσπασμα, ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ο Λεύκολλος με τον Ρωμαϊκό στρατό του ήταν έτοιμος να πολεμήσει εναντίον του Βασιλιά του Πόντου Μιθριδάτη καί του συμμάχου του Μαρίου, τον οποίον είχε στείλει ο Σερτώριος προς βοήθεια του Μιθριδάτη. Ενώ ο στρατός των Ρωμαίων είχε παραταχθεί εναντίων του στρατού του Μιθριδάτη και όλα ήταν έτοιμα για να ξεκινήσει η μάχη, ξαφνικά, μέσα από τα σύννεφα εμφανίζεται ένα αγνώστου ταυτότητος ιπτάμενο αντικείμενο...

[...]καταστὰς δ' εἰς ἔποψιν τῶν πολεμίων καὶ θαυμάσας τὸ πλῆθος, ἐβούλετο μὲν ἀπέχεσθαι μάχης καὶ τρίβειν τὸν χρόνον, Μαρίου δ', ὃν Σερτώριος ἐξ Ἰβηρίας ἀπεστάλκει Μιθριδάτῃ μετὰ δυνάμεως στρατηγόν, ἀπαντήσαντος αὐτῷ καὶ προκαλουμένου, κατέστη μὲν εἰς τάξιν ὡς διαμαχούμενος, ἤδη δ' ὅσον οὔπω συμφερομένων, ἀπ' οὐδεμιᾶς ἐπιφανοῦς μεταβολῆς, ἀλλ' ἐξαίφνης τοῦ ἀέρος ὑπορραγέντος, ὤφθη μέγα σῶμα φλογοειδὲς εἰς μέσον τῶν στρατοπέδων καταφερόμενον, τὸ μὲν σχῆμα πίθῳ μάλιστα, τὴν δὲ χρόαν ἀργύρῳ διαπύρῳ προσεοικός, ὥστε δείσαντας ἀμφοτέρους τὸ φάσμα διακριθῆναι. τοῦτο μὲν οὖν φασιν ἐν Φρυγίᾳ περὶ τὰς λεγομένας Ὀτρύας συμβῆναι τὸ πάθος."”

Μετάφραση

[...] όταν αντίκρισε τους εχθρούς, απόρησε με το πλήθος τους και θέλησε να αποφύγει την μάχη και να καθυστερήσει, επειδή όμως ο Μάριος, που είχε στείλει από την Ιβηρία ο Σερτώριος στον Μιθριδάτη ως στρατηγό μαζί με στρατιωτική δύναμη, τον συνάντησε και τον προκαλούσε, παρατάχθηκε για να πολεμήσει. Ενώ βάδιζαν ήδη προς τη σύγκρουση, χωρίς να συμβεί καμιά φανερή μεταβολή, άνοιξε ο αέρας και φάνηκε να κατεβαίνει με ορμή ένα μεγάλο σώμα σαν φλόγα, που έμοιαζε πολύ με πιθάρι στο σχήμα και με πυρακτωμένο ασήμι στο χρώμα, και οι δύο στρατοί φοβισμένοι από το όραμα αποσύρθηκαν. Λένε λοιπόν πως αυτό έγινε στη Φρυγία, κοντά στις λεγόμενες Οτρύες."

Αυτό το γεγονός συνέβη κατά τον Τρίτο Μιθριδατικό Πόλεμο, τα έτη 74-66 π.Χ.

 

Πηγή: Πλουτάρχου, Λεύκολλος, κεφάλαιο 8, εδάφια 5-6.

 

Πηγή ellinikoarxeio.com