Περιπλανηθείτε στους ελληνικούς τόπους μυστηρίου, μέσα από τις επιτόπιες έρευνες της ομάδας μας

25/2/17

Πόσο σημαντική είναι η ανακάλυψη των επτά «γήινων» εξωπλανητών για την αναζήτηση εξωγήινης ζωής;

ΕΠΤΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΣΤΡΟΝΟΜΟΙ ΚΑΙ ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΟΙ ΕΞΗΓΟΥΝ...

Ακρως σημαντική και συναρπαστική χαρακτηρίζουν οι έλληνες επιστήμονες του διαστήματος την ανακάλυψη επτά «γήινων» εξαπλανητών γύρω από το άστρο Trappist-1, σε απόσταση «μόλις» 39 ετών φωτός. Μία ανακάλυψη που όχι μόνο εμπεδώνει πλέον την πεποίθηση των επιστημόνων ότι η Γη δεν είναι μοναδική στο σύμπαν, αλλά ενισχύει την πεποίθηση αρκετών ότι είναι απλώς θέμα χρόνου να βρεθεί κάποια μορφή ζωής κάπου «εκεί έξω». Tο Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ζήτησε από επτά διακεκριμένους έλληνες αστρονόμους, αστροφυσικούς και ειδικούς του διαστήματος -τόσο της Ελλάδας όσο και της διασποράς- να σχολιάσουν την ανακάλυψη και να αναδείξουν τη σημασία της. Ακολουθούν οι απαντήσεις των Σταμάτη Κριμιζή, Αθηνάς Κουστένη, Κανάρη Τσίγκανου, Βασίλη Χαρμανδάρη, Πάνου Πάτση, Κλεομένη Τσιγάνη και Αλέξη Δεληβοριά.

Σταμάτης Κριμιζής
Ακαδημαϊκός, Ομότιμος Διευθυντής Προγραμμάτων της NASA, Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς ΗΠΑ και επικεφαλής ερευνητής στα διαστημόπλοια Voyager 1 και 2
«Πολύ ενδιαφέρουσα ανακάλυψη, αλλά δεν μπορούμε να συμπεράνουμε ότι βρέθηκε κάποια αδελφή Γη». Η ανακοίνωση της NASA είναι αξιοσημείωτη για δυο λόγους: Πρώτον, ότι παρατηρήθηκαν τόσο πολλοί (επτά) πλανήτες με μέγεθος παρόμοιο της Γης κοντά στον ήλιο Trappist-1, ενώ στο παρελθόν η μεγάλη πλειονότητα εξωπλανητών ήταν στο μέγεθος του Δία. Και, δεύτερον, ότι ο συνδυασμός ενός μικρού ήλιου (8% μάζα και 0,05% ακτινοβολία του δικού μας) επιτρέπει θερμοκρασίες στην λεγόμενη "κατοικήσιμη ζώνη" όπου το νερό μπορεί να είναι ρευστό. Όμως ένας χρόνος γι' αυτούς τους πλανήτες κυμαίνεται από μιάμιση έως 12 ημέρες, ενώ είναι κατά πάσα πιθανότητα "κλειδωμένοι" στη φάση τους με τον ήλιο, δηλαδή η μία πλευρά είναι συνεχώς ημέρα και η άλλη συνεχώς νύχτα. Αυτό σημαίνει ότι, αν υπάρχει ατμόσφαιρα, άνεμοι με τεράστιες ταχύτητες θα πνέουν από τη μέρα προς τη νύκτα και οι συνθήκες θα είναι φοβερά δύσκολες. Χώρια από το γεγονός ότι αυτού του είδους οι ήλιοι δείχνουν ηλιακές "εκρήξεις" που, αν κρίνουμε από τον δικό μας Ήλιο, θα παράγουν μεγάλες ποσότητες ακτινοβολίας, οι οποίες βέβαια έχουν καταστρεπτικές επιπτώσεις σε οποιαδήποτε βιολογική δραστηριότητα. Συμπερασματικά, η ανακάλυψη είναι πολύ ενδιαφέρουσα, διότι δείχνει πως είναι δυνατό να υπάρχει τεράστιος αριθμός πλανητών του μεγέθους της Γης. Αλλά δεν μπορούμε να συμπεράνουμε ότι κάποια αδελφή Γη βρέθηκε γύρω στο Trappist-1 και ότι τα εγγόνια μας θα κάνουν εκεί διακοπές σε δύο-τρεις γενεές!

Αθηνά Κουστένη
Διευθύντρια Ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας (CNRS) και στο Αστεροσκοπείο του Παρισιού, με ειδίκευση στην Πλανητολογία
«Η ύπαρξη κατοικήσιμων κόσμων είναι σήμερα πια ένα σημαντικό θέμα της έρευνας»
Θεωρώ ότι αυτή η ανακάλυψη είναι πολύ σημαντική γιατί φέρνει νέους στόχους στην αναζήτησή μας για τους «κατοικήσιμους» κόσμους γύρω από άλλα άστρα. Η κατοικήσιμη ζώνη είναι η περιοχή γύρω από ένα αστέρι, όταν αρκετές προϋποθέσεις μπορεί να υπάρχουν που είναι ευνοϊκές για τη ζωή, όπως την ξέρουμε στη Γη: το υγρό νερό, θρεπτικά συστατικά, οι πηγές ενέργειας και ένα σταθερό περιβάλλον. Η ζώνη αυτή εξαρτάται από τον τύπο των αστέρων. Τα μεγαλύτερα αστέρια έχουν κατοικήσιμη ζώνη μακρύτερα, τα μικρότερα πιο κοντά τους. Ακόμα κι αν το αστέρι Trappist-1 δεν είναι σαν τον Ήλιο μας, η ενέργεια που λαμβάνουν τουλάχιστον τρεις από τους επτά πλανήτες του, είναι παρόμοια με αυτή που λαμβάνουμε στη Γη. Μελετώντας αυτό το είδος των άστρων, μπορούμε να μάθουμε κάτι για την εμφάνιση και την εξέλιξη της ζωής στον πλανήτη μας ή στο ηλιακό μας σύστημα. Πράγματι, οι προϋποθέσεις για κατοικησιμότητα μπορεί να υπάρχουν στην επιφάνεια ή στο εσωτερικό ενός πλανήτη και, ως εκ τούτου, στο ηλιακό μας σύστημα. Η ύπαρξη κατοικήσιμων κόσμων είναι σήμερα πια ένα σημαντικό θέμα της έρευνας από οργανισμούς διαστήματος όπως η ESA και η NASA. Από την προσωπική μου εμπειρία και συμμετοχή, μπορώ να αναφέρω ότι η ESA προγραμματίζει το 2022 την εκτόξευση της αποστολής JUICE, η οποία θα μελετήσει την εμφάνιση κατοικήσιμων κόσμων με υγρούς ωκεανούς μέσα στα παγωμένα φεγγάρια που περιστρέφονται γύρω από τον γιγάντιο πλανήτη Δία. Επίσης, στην Ευρώπη μελετάμε μια διαστημική αποστολή με το όνομα ARIEL για να χαρακτηρίσει εξωπλανήτες, η οποία θα περιλαμβάνει ως στόχους και τους πλανήτες του άστρου Trappist-1. Ειδικά τώρα που ξέρουμε ότι αυτό το σύστημα βρίσκεται «κοντά μας», σε απόσταση μόλις 39 ετών φωτός.

Κανάρης Τσίγκανος
Καθηγητής του Τομέα Αστροφυσικής, Αστρονομίας και Μηχανικής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών-τέως διευθυντής του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών
«Για το ερώτημα της ύπαρξης νοήμονος ζωής θα χρειασθεί να περιμένουμε πολύ περισσότερο»
Η πρόσφατη δημοσίευση της ανακάλυψης ότι επτά νέοι εξωπλανήτες περιστρέφονται γύρω από ένα ερυθρό νάνο, δηλαδή ένα αστέρι χαμηλότερης θερμοκρασίας από το Ήλιο μας, σε απόσταση περί τα 40 έτη φωτός από το ηλιακό μας σύστημα στον Αστερισμό του Υδροχόου, δεν εξέπληξε την επιστημονική κοινότητα. Έχουμε ήδη "δει" μερικές χιλιάδες εξωπλανήτες γύρω από άλλους Ήλιους στο Γαλαξία μας, αν και η μεγάλη τους πλειοψηφία είναι μεγαλύτεροι από τη Γη. Στον Γαλαξία μας έχουμε περι τα 100 δισεκατομμύρια αστέρες όλων των χρωμάτων (δηλαδή επιφανειακής θερμοκρασίας) και μεγέθους, από λαμπρούς κυανούς γίγαντες πολύ μεγαλύτερους σε μάζα, λαμπρότητα και διαστάσεις από τον Ήλιο μας, έως ταπεινούς ερυθρούς νάνους πολύ μικρότερης μάζας και διαστάσεων σε σχέση με τον Ήλιο μας, δηλαδή σαν και αυτόν που γύρω του περιστρέφονται οι επτά εξωπλανήτες που πρόσφατα ανακαλύφθηκαν. Με ένα απλό στατιστικό υπολογισμό προκύπτει ότι οι εξωπλανήτες πρέπει να είναι πανταχού παρόντες. 'Αλλωστε, ο φυσικός μηχανισμός που δημιουργούνται τα πλανητικά συστήματα, όπως και το δικό μας, φαίνεται να είναι καλά εδραιωμένος και η ερευνητική μας ομάδα στο ΕΚΠΑ έχει συνεισφέρει ιδιαίτερα σε αυτόν. Αυτό που θα αποτελέσει σημαντική ανακάλυψη τα επόμενα χρόνια, θα είναι ότι κάποιοι από αυτούς τους εξωπλανήτες που ευρίσκονται μέσα στη λεγόμενη "κατοικήσιμη ζώνη" γύρω από το μητρικό άστρο, έχουν ατμόσφαιρα παρόμοια με τη δική μας, κάτι που είναι η δεύτερη προϋπόθεση για την εμφάνιση ζωής. Ήδη πρέπει να ετοιμαζόμαστε να προϋπαντήσουμε και μιά τέτοια ανακάλυψη. Τελευταίο και πιο δύσκολο θα παραμείνει, ωστόσο, το ερώτημα της ύπαρξης νοήμονος ζωής στην απεραντοσύνη του Γαλαξία μας. Αλλά γι' αυτό θα χρειασθεί να περιμένουμε πολύ περισσότερο...

Βασίλης Χαρμανδάρης
Διευθυντής Ινστιτούτου Αστρονομίας, Αστροφυσικής, Διαστημικών Εφαρμογών και Τηλεπισκόπησης του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών-Καθηγητής Παρατηρησιακής Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης
«Οι δύο ιδιαιτερότητες της ανακάλυψης»
Η πρόσφατη ανακάλυψη επτά πλανητών γύρω από το αστέρι Trappist-1 έχει δύο αρκετά ενδιαφέρουσες ιδιαιτερότητες. Η πρώτη είναι ο μεγάλος αριθμός των πλανητών σε ιδιαίτερα κοντινή απόσταση μεταξύ τους. Αυτό καθιστά εύκολα μετρήσιμη την βαρυτική έλξη του ενός με τους άλλους, μια που αυτή μεταβάλλει τη χρονική στιγμή που γίνεται η έκλειψη, δηλαδή η στιγμή που οι πλανήτες βρίσκονται ανάμεσα σε εμάς και στο αστέρι. Αυτό μας δίνει για πρώτη φορά τη δυνατότητα να υπολογίσουμε με ακρίβεια τη μάζα τους, η οποία, σε συνδυασμό με τον υπολογισμό του μεγέθους τους, που υπολογίζεται από τη χρονική διάρκεια της έκλειψης, μάς δίνει με ακρίβεια τόσο την πυκνότητα όσο και την ένταση της βαρύτητας στην επιφάνεια του κάθε πλανήτη. Η δεύτερη ιδιαιτερότητα είναι το ότι υπάρχουν τρεις τουλάχιστον πλανήτες σε μια τέτοια απόσταση από το αστέρι, ώστε να μπορεί, τουλάχιστον θεωρητικά, να υπάρξει νερό σε υγρή μορφή σε αυτούς. Αυτός ο μεγάλος αριθμός δεν ήταν αναμενόμενος και αυξάνει το πεδίο θεωρητικής διερεύνησης των παραμέτρων, οι οποίες προσομοιώνουν το πώς θα περιμέναμε να είναι ένα πλανητικό σύστημα. Το αν βέβαια υπάρχει πραγματικά νερό σε υγρή μορφή, αυτό θα καθοριστεί με τη μελλοντική εξερεύνηση της ύπαρξης ατμόσφαιρας σε αυτού τους πλανήτες, εφόσον η ατμόσφαιρα και η χημική της σύσταση καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη θερμοκρασία στην επιφάνειά τους. Όλοι γνωρίζουμε ότι αν η Γη μας δεν είχε ατμόσφαιρα και δεν είχαμε το «φαινόμενο του θερμοκηπίου», η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της θα ήταν μόλις μείον 18 βαθμοί Κελσίου, οπότε η ανάπτυξη ζωής και πολιτισμού, όπως τουλάχιστον τον γνωρίζουμε, θα ήταν πολύ πιο δύσκολη, αν όχι αδύνατη. Τέλος, ίσως αξίζει να σκεφτούμε ότι οι ιδιότητες της ζωής, η οποία αναπτύχθηκε στη Γη, σχετίζονται άμεσα με το γεγονός ότι ο Ήλιος μας έχει μια συγκεκριμένη θερμοκρασία 6.000 βαθμών στην επιφάνειά του και εκπέμπει το περισσότερό του φως στο πράσινο χρώμα. Έτσι, τα μάτια μας είναι πιο ευαίσθητα στο πράσινο χρώμα, αλλά και η φωτοσύνθεση στα φυτά γίνεται κυρίως σε αυτή την περιοχή του φάσματος. Ο Trappist-1 έχει σχεδόν τη μισή θερμοκρασία του Ήλιου, είναι πολύ πιο κόκκινος και η όποια ζωή υπάρχει ίσως στους πλανήτες γύρω από αυτόν, θα είναι προσαρμοσμένη ανάλογα.

Πάνος Πάτσης
Διευθυντής Ερευνών στο Κέντρο Αστρονομίας και Εφηρμοσμένων Μαθηματικών της Ακαδημίας Αθηνών
«Ιδανικοί στόχοι για περαιτέρω συστηματική μελέτη οι νέοι εξωπλανήτες»
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 που ανακαλύφθηκαν οι πρώτοι πλανήτες εκτός του Ηλιακού μας συστήματος μέχρι σήμερα, οι προσπάθειες των αστρονόμων επικεντρώνονται στο να προσδιορίσουν εξωπλανήτες πάνω στους οποίους θα μπορούσε να ευδοκιμήσει κάποια μορφή ζωής. Ως πρότυπο για τις συνθήκες που πρέπει να επικρατούν, ώστε να χαρακτηριστεί ο πλανήτης φιλόξενος για το φαινόμενο της ζωής, λαμβάνεται το μόνο μέχρι σήμερα γνωστό παράδειγμα, δηλαδή η ίδια η Γη. Υπό αυτήν την έννοια, η πρόσφατη ανακάλυψη επτά πλανητών γύρω από τον ερυθρό νάνο "Trappist-1" είναι ιδιαίτερα σημαντική. Οι εξωπλανήτες αυτοί είναι βραχώδεις με πυκνότητες 60-120% της πυκνότητας της Γης και παρόλο που βρίσκονται σε πολύ κοντινές αποστάσεις από τον κεντρικό αστέρα, μπορούν να έχουν νερό σε υγρή μορφή, δεδομένου ότι ο αστέρας τους είναι πολύ ψυχρότερος του Ήλιου. Εν συντομία, μπορούμε να πούμε ότι είναι ιδανικοί στόχοι για να μελετηθούν συστηματικά με τα μεγάλα επίγεια και διαστημικά τηλεσκόπια, για να διαπιστωθεί ότι όντως πρόκειται για κόσμους παρόμοιους με τον δικό μας. Ήδη έχουν διαπιστωθεί διαφορές, που κάνουν αρκετούς επιστήμονες σκεπτικούς. Οι πλανήτες πρέπει να δέχονται μεγάλες παλιρροϊκές δυνάμεις από τον κοντινό αστέρα, με αποτέλεσμα η περιφορά τους γύρω από τον Trappist-1 και η περιστροφή γύρω από τον άξονά τους να έχουν την ίδια περίπου περίοδο. Έτσι θα έχουν στραμμένη πάντα την ίδια πλευρά προς τον αστέρα, ενώ η άλλη θα παραμένει πάντοτε σκοτεινή. Αν κάποιοι από αυτούς έχουν ατμόσφαιρα, όπως εικάζεται, θα έχουμε ακραίες θερμοκρασιακές διαφορές και έντονους ανέμους. Αυτό δεν αποκλείει την ύπαρξη ζωής, αλλά δημιουργεί σίγουρα μη γήινες συνθήκες. Ένα επιπλέον ερώτημα είναι πόσο ευσταθές μπορεί να είναι ένα τέτοιο σύστημα, στο οποίο οι πλανήτες βρίσκονται πολύ κοντά ο ένας στον άλλο, ασκώντας σημαντικές έλξεις μεταξύ τους. Υπολογισμοί που ήδη έγιναν, δείχνουν ότι θα είναι ασταθές και υπάρχει σημαντική πιθανότητα να έχει διαλυθεί σε ένα δισεκατομμύριο χρόνια από σήμερα.

Κλεομένης Τσιγάνης
Επίκουρος καθηγητής του Τομέα Αστροφυσικής, Αστρονομίας και Μηχανικής στο Τμήμα Φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
«Το πλέον συναρπαστικό εξωηλιακό σύστημα πλανητών που έχει ανακαλυφθεί»
Το σύστημα Trappist-1 είναι ίσως το πλέον συναρπαστικό εξωηλιακό σύστημα πλανητών που έχει ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα. Η εύρεση πλανητών παρόμοιων με τη Γη εντός της "εύκρατης" (ή "κατοικήσιμης") ζώνης ενός αστέρα ήταν για πολλά χρόνια το "'Αγιο Δισκοπότηρο" της πλανητικής επιστήμης. Όμως, το Trappist-1 είναι το πρώτο σύστημα επτά "γήινων" πλανητών, με τουλάχιστον τρεις στην "εύκρατη ζώνη" του αστέρα. Επιπλέον, η σχετικά μικρή απόστασή του από εμάς και η αμυδρότητα του κεντρικού αστέρα-νάνου θα επιτρέψουν πιο λεπτομερείς παρατηρήσεις, με σκοπό την ανάλυση της ατμοσφαιρικής σύστασής τους. Η συγκριτική μελέτη επτά παρόμοιων πλανητών που κινούνται γύρω από τον ίδιο αστέρα, είναι ίσως το καλύτερο "πείραμα" που θα μπορούσαμε να φανταστούμε. Η "εύκρατη" ζώνη ενός αστέρα είναι η δακτυλιοειδής περιοχή γύρω του, στην οποία το νερό -αν υπάρχει- θα μπορούσε να βρίσκεται σε υγρή μορφή πάνω στην στερεή επιφάνεια του πλανήτη (αν έχει τέτοια), εφόσον και οι ατμοσφαιρικές συνθήκες είναι κατάλληλες.
Εννοείται ότι η ύπαρξη νερού σε υγρή μορφή θεωρείται ως η κατεξοχήν προϋπόθεση ύπαρξης οποιασδήποτε μορφής ζωής, με βάση τη γήινη εμπειρία. Οι τελευταίες παρατηρήσεις επιβεβαιώνουν την ομοιότητα των εν λόγω πλανητών με τη Γη σε μάζα και διάμετρο. Παραταύτα, η σύσταση της ατμόσφαιράς τους και η παρουσία νερού μένουν να επιβεβαιωθούν. Αν κάποιος παρατηρούσε το δικό μας ηλιακό σύστημα από το Trappist-1, θα έβλεπε δύο πολύ όμοιους πλανήτες: τη Γη και την Αφροδίτη. Θα χρειαζόταν πολύ πιο λεπτομερείς παρατηρήσεις για να καταλάβει ότι η Αφροδίτη δεν έχει νερό ούτε κατάλληλη ατμοσφαιρική σύσταση (γι' αυτό και η θερμοκρασία της είναι πολύ μεγάλη) για να φιλοξενεί ζωή. Από δυναμική άποψη, το σύστημα Trappist-1 φαίνεται ότι επιβεβαιώνει πρόσφατες θεωρητικές εκτιμήσεις για μια φυσική ροπή προς το σχηματισμό πολυμελών πλανητικών συστημάτων σε "συντονισμένες" τροχιές, κοντά στο μητρικό άστρο. Οι περίοδοι περιφοράς των πλανητών του έχουν λόγο πολύ κοντά σε κάποιο απλό κλάσμα (5:3, 4:3, 3:2 κλπ.), κάτι που δεν ισχύει όμως στο δικό μας ηλιακό σύστημα. Από την άλλη, γνωρίζουμε ότι η κοντινή απόσταση των πλανητών από τον αστέρα συνεπάγεται ότι πιθανότατα όλοι τους στρέφουν πάντοτε το ίδιο πρόσωπο προς αυτόν, όπως ακριβώς η Σελήνη στρέφει πάντοτε το ίδιο πρόσωπο προς τη Γη, λόγω ισχυρών παλιρροιογόνων δυνάμεων. Αυτό σημαίνει ότι το ένα ημισφαίριο του πλανήτη έχει πάντοτε μέρα, ενώ το άλλο πάντοτε νύχτα! Επιπλέον, συνεπάγεται την ύπαρξη ισχυρότατων, αλληγών ανέμων, λόγω της μεγάλης διαφοράς θερμοκρασίας μεταξύ των δύο ημισφαιρίων. 
Τέλος, το γεγονός ότι ο αστέρας Trappist-1 δεν μοιάζει με τον Ήλιο, αλλά είναι ερυθρός νάνος, συνεπάγεται πολύ ισχυρότερα επίπεδα "σκληρής" ακτινοβολίας (ακτίνες "Χ"). Με αυτές τις συνθήκες, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τη δημιουργία και τη διατήρηση βιόσφαιρας, παρόμοιας με τη γήινη. Επομένως, κατά τη γνώμη μου, το σημαντικότερο συμπέρασμα που προκύπτει από την ανακάλυψη του Trappist-1 - πέρα από τη δυνατότητα συγκριτικής ανάλυσης των ατμοσφαιρών τους - αλλά και από άλλες, πρόσφατες, ανακαλύψεις "γήινων" πλανητών, είναι ότι τέτοιοι πλανήτες δεν είναι και τόσο ασυνήθιστοι όσο πιστεύαμε πριν από μερικά χρόνια, όταν η τεχνολογία απλά δεν μας επέτρεπε να τους εντοπίσουμε. Έτσι, οι πιθανότητες να βρεθούν σύντομα και άλλοι γήινοι πλανήτες, σε πιο φιλικά περιβάλλοντα, διαφαίνονται πια πολύ πιο ευνοϊκές.

Αλέξης Δεληβοριάς
Αστρονόμος Ευγενιδείου Πλανηταρίου
«Μέσα στα επόμενα 20-30 χρόνια είναι πιθανό να ανακαλύψουμε μικροβιακές μορφές ζωής σε εξωπλανήτες»

Για πρώτη φορά στην 20ετή αναζήτηση εξωπλανητών, εντοπίζονται σε ένα μόνο πλανητικό σύστημα επτά πλανήτες παραπλήσιοι σε μέγεθος με τη Γη, τουλάχιστον τρεις εκ των οποίων βρίσκονται στην κατοικήσιμη ζώνη του άστρου τους. Η ανακάλυψη αυτή, σε τόσο μικρή απόσταση από την Γη, προσφέρει ένα μοναδικό «εργαστήριο» για την αναζήτηση μορφών ζωής εκτός του Ηλιακού συστήματος. Επιπλέον, υποδηλώνει ότι θα πρέπει ίσως να αναθεωρήσουμε προς τα πάνω τις εκτιμήσεις μας για τον συνολικό αριθμό των εξωπλανητών με βραχώδη σύσταση, που βρίσκονται στην κατοικήσιμη ζώνη του άστρου τους, γεγονός που αυξάνει και την πιθανότητα να έχουν εμφανιστεί μορφές ζωής και αλλού στον Γαλαξία μας. Με την υπάρχουσα τεχνολογία, ωστόσο, μπορούμε να αποφανθούμε μόνο για το εάν ένας εξωπλανήτης διαθέτει συνθήκες που είναι ευνοϊκές για την ζωή και όχι για το εάν όντως φιλοξενεί ζωή. Γνωρίζουμε, όμως, ότι οι έμβιοι οργανισμοί μεταβάλλουν την χημεία της ατμόσφαιρας ενός πλανήτη, ακριβώς όπως συμβαίνει και στη Γη. Κατά συνέπεια, μπορούμε να διερευνήσουμε την πιθανότητα ύπαρξης ζωής σε άλλους πλανήτες, αναζητώντας στην ατμόσφαιρά τους «βιοϋπογραφές», δηλαδή χημικές ενώσεις, όπως το οξυγόνο, οι οποίες θα είχαν μικρή πιθανότητα να οφείλονται σε μη βιολογικές διεργασίες. Θεωρώ σχεδόν βέβαιο ότι το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb, που θα εκτοξευθεί το 2018, έχει την ικανότητα να ανιχνεύσει αυτές τις ενώσεις, αλλά και να προσδιορίσει τις ατμοσφαιρικές συνθήκες αυτών των πλανητών, που επίσης παίζουν σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση της ζωής. Ας μην ξεχνάμε, ωστόσο, ότι η ανακάλυψη ενός εξωπλανήτη που θα μπορούσε να φιλοξενεί ζωή, δεν ισοδυναμεί με την ανακάλυψη ενός εξωπλανήτη που όντως φιλοξενεί ζωή. Με αυτά τα δεδομένα, θεωρώ πιθανό ότι θα ανακαλύψουμε τις αποδείξεις για την ύπαρξη μικροβιακών μορφών ζωής σε αυτούς ή και σε άλλους εξωπλανήτες μέσα στα επόμενα 20-30 χρόνια το πολύ.

Πηγή: ΗΜΕΡΗΣΙΑ
read more "Πόσο σημαντική είναι η ανακάλυψη των επτά «γήινων» εξωπλανητών για την αναζήτηση εξωγήινης ζωής;"

22/2/17

Πλανήτες με εύκρατο κλίμα ανακοίνωσε η NASA. Ο ψυχρός νάνος και οι επτά πλανήτες (Βίντεο)

Πλανήτες με εύκρατο κλίμα ανακαλύφθηκαν σε ένα εξαιρετικά πλούσιο αστρικό σύστημα.

Αστρονόμοι ανακάλυψαν αστρικό σύστημα με επτά πλανήτες στο μέγεθος της Γης, σε απόσταση μόλις 40 ετών φωτός. Χρησιμοποιώντας επίγεια και διαστημικά τηλεσκόπια, συμπεριλαμβανομένου του Πολύ Μεγάλου Τηλεσκοπίου του ESO, εντόπισαν όλους τους πλανήτες καθώς περνούσαν μπροστά από τον δίσκο του μητρικού τους άστρου, TRAPPIST-1, ενός πολύ ψυχρού νάνου. Σύμφωνα με την δημοσίευση στο περιοδικό Nature, τρεις από τους πλανήτες βρίσκονται στην κατοικήσιμη ζώνη του άστρου και θα μπορούσαν να φιλοξενούν ωκεανούς νερού στην επιφάνειά τους, αυξάνοντας τις πιθανότητες για την ανάπτυξη ζωής. Το σύστημα έχει τον μεγαλύτερο αριθμό πλανητών παρόμοιων με την Γη έως τώρα, και τον μεγαλύτερο αριθμό πλανητών όπου το νερό θα μπορούσε να υπάρχει σε υγρή μορφή.
ESOcast 96: Ο ψυχρός νάνος και οι επτά πλανήτες:


Οι αστρονόμοι χρησιμοποιώντας το τηλεσκόπιο TRAPPIST–South (the TRAnsiting Planets and PlanetesImals Small Telescope–South) στο αστεροσκοπείο της La Silla, το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο (VLT) στο Παρανάλ και το διαστημικό τηλεσκόπιο Spitzer της NASA καθώς και άλλα τηλεσκόπια σε όλη την υφήλιο, επιβεβαίωσαν την ύπαρξη τουλάχιστον επτά μικρών πλανητών σε τροχιά γύρω από τον ψυχρό ερυθρό νάνο αστέρα TRAPPIST-1. Όλοι οι πλανήτες με την ονομασία TRAPPIST-1b, c, d, e, f, g και h (σε σειρά αποστάσεως από το άστρο) έχουν μέγεθος παρόμοιο με της Γης. Οι μειώσεις του αστρικού φωτός καθώς οι πλανήτες περνούσαν διαδοχικά μπροστά από το άστρο, ένα φαινόμενο γνωστό ως διάβαση, επέτρεψαν στους αστρονόμους να εξάγουν συμπεράσματα σχετικά με το μέγεθός, την σύστασή και την τροχιά τους. Βρέθηκε ότι τουλάχιστον έξι από αυτούς είναι συγκρίσιμοι τόσο σε μέγεθος όσο και σε θερμοκρασία με την Γη. Ο επικεφαλής συγγραφέας Michaël Gillon του Ινστιτούτου STAR στο Πανεπιστήμιο της Λιέγης δηλώνει ενθουσιασμένος: «Πρόκειται για ένα καταπληκτικό πλανητικό σύστημα, όχι μόνο λόγω του αριθμού των πλανητών, αλλά επειδή είναι τόσο εντυπωσιακά παρόμοιοι με την Γη!». Με μόλις το 8% της μάζας του Ήλιου, ο TRAPPIST-1 είναι ένας νάνος με αστρικούς όρους, οριακά μεγαλύτερος από τον πλανήτη Δία, και παρόλο που βρίσκεται πολύ κοντά στον αστερισμό του Υδροχόου, εμφανίζεται πολύ αμυδρός. Οι αστρονόμοι θεωρούσαν πως τέτοιοι νάνοι αστέρες θα μπορούσαν να φιλοξενούν πλανήτες σαν τη Γη σε κοντινές τροχιές, καθιστώντας τους υποψήφιους στόχους στο κυνήγι της εξωγήινης ζωής, και το TRAPPIST-1 είναι το πρώτο τέτοιο σύστημα που ανακαλύφθηκε.

Απεικονίσεις του συστήματος από διάφορες οπτικές γωνίες:


Ένας από τους συντάκτες, ο Amaury Triaud, εξηγεί: «Η ενέργεια που εκλύεται από άστρα όπως το TRAPPIST-1 είναι σημαντικά λιγότερη από την ενέργεια του Ήλιου. Οι πλανήτες πρέπει να βρίσκονται σε πολύ πιο κοντινές τροχιές απ΄ό,τι στο Ηλιακό μας Σύστημα, έτσι ώστε να μπορεί να υπάρξει νερό σε υγρή μορφή. Ευτυχώς κάτι τέτοιο βλέπουμε στο σύστημα του TRAPPIST-1!». Η ομάδα διαπίστωσε ότι όλοι οι πλανήτες του συστήματος είναι παρόμοιοι σε μέγεθος με την Γη και την Αφροδίτη, ή ελαφρώς μικρότεροι. Οι μετρήσεις της πυκνότητας τους υποδηλώνουν ότι τουλάχιστον οι εσωτερικοί έξι είναι βραχώδεις. Οι τροχιές τους δεν είναι μεγαλύτερες από τις τροχιές των τεσσάρων μεγάλων δορυφόρων του Δία, και πολύ μικρότερες από την τροχιά του Ερμή. Ωστόσο, λόγω του μικρού μεγέθους του άστρου και της χαμηλής θερμοκρασίας του, η ενέργεια που φτάνει στους πλανήτες είναι παρόμοια με την ενέργεια που δέχονται οι εσωτερικοί πλανήτες στο Ηλιακό μας Σύστημα. Οι πλανήτες TRAPPIST-1c, d και f, δέχονται παρόμοια ποσά ενέργειας με την Αφροδίτη, την Γη και τον Άρη αντίστοιχα.

Το σύστημα σε εικονική πραγματικότητα:


Όλοι οι πλανήτες θα μπορούσαν να έχουν υγρό νερό στην επιφάνειά τους, με μερικούς να έχουν περισσότερες πιθανότητες λόγω απόστασης. Τα κλιματικά μοντέλα δείχνουν ότι οι εσωτερικοί πλανήτες TRAPPIST-1b, c και d, είναι μάλλον πολύ θερμοί για την ύπαρξη υγρού νερού εκτός από ορισμένα σημεία στην επιφάνειά τους. Η απόσταση του πιο απομακρυσμένου πλανήτη, TRAPPIST-1h, αν και δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμη, είναι πολύ μεγάλη ώστε το νερό να είναι υγρό, εκτός και αν υπάρχει άλλος τρόπος εσωτερικής θέρμανσης. Οι πλανήτες TRAPPIST-1e, f, και g ωστόσο, αποτελούν το Άγιο Δισκοπότηρο των κυνηγών εξωπλανητών καθώς βρίσκονται στην κατοικήσιμη ζώνη του άστρου και θα μπορούσαν να φιλοξενούν ωκεανούς επιφανειακού νερού. Η ανακάλυψη αποτελεί την μεγαλύτερη έως τώρα ομάδα εξωπλανητών που βρίσκονται σχεδόν σε τροχιακό συντονισμό. Οι αστρονόμοι μέτρησαν με ακρίβεια την διάρκεια μιας πλήρους τροχιάς των πλανητών γύρω από το TRAPPIST-1 και υπολόγισαν τις σχέσεις ανάμεσα στους γειτονικούς πλανήτες. Οι εσωτερικοί έξι έχουν αναλογίες περιόδων πολύ κοντά σε απλά μεγέθη, όπως 5:3 ή 3:2. Αυτό σημαίνει ότι οι πλανήτες σχηματίστηκαν την ίδια χρονική περίοδο μακρυά από το άστρο και μετακινήθηκαν σταδιακά προς το άστρο, στις σημερινές τους τροχιές. Έτσι θα μπορούσαν να είναι πλανήτες χαμηλής πυκνότητας, πλούσιοι σε πτητικά αέρια, κάτι που υποδηλώνει πάγο στην επιφάνεια ή ατμόσφαιρα. Πλέον το TRAPPIST-1 αποτελεί έναν πολύ σημαντικό στόχο για μελλοντικές έρευνες, όπου με την νέα γενιά τηλεσκοπίων όπως το Εξαιρετικά Μεγάλο Τηλεσκόπιο του ESO και το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb των NASA/ESA/CSA, θα είμαστε σε θέση να ερευνήσουμε για την ύπαρξη νερού ή ακόμη και για ενδείξεις ζωής σε αυτούς τους πλανήτες.

Πηγή: 
read more "Πλανήτες με εύκρατο κλίμα ανακοίνωσε η NASA. Ο ψυχρός νάνος και οι επτά πλανήτες (Βίντεο)"

17/2/17

Βρήκαν τα… υλικά της ζωής στον νάνο πλανήτη Δήμητρα!

Το διαστημικό σκάφος Dawn (Αυγή) της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA) εντόπισε για πρώτη φορά πάνω στον νάνο-πλανήτη Δήμητρα οργανικά μόρια που περιέχουν άνθρακα και αποτελούν τους θεμελιώδεις λίθους της ζωής στη Γη. Οι οργανικές ουσίες φαίνεται να έχουν σχηματισθεί στον ίδιο τον πλανήτη και να μην προέρχονται από πτώσεις αστεροειδών ή κομητών. Επιπλέον, οι επιστήμονες δεν αποκλείουν την πιθανότητα η Δήμητρα να διαθέτει έναν υπόγειο ωκεανό, πράγμα που αυξάνει την πιθανότητα να φιλοξενούσε κάποιας μορφής ζωή στο παρελθόν (ή και στο παρόν). Οι ερευνητές, με επικεφαλής την Μαρία Κριστίνα Ντε Σάνκτις του Εθνικού Ινστιτούτου Αστροφυσικής της Ιταλίας στη Ρώμη, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science», δήλωσαν ότι η Δήμητρα εμφανίζει ομοιότητες με τους δορυφόρους Ευρώπη και Εγκέλαδο.

Είναι η πρώτη σίγουρη ανακάλυψη οργανικών μορίων σε σώμα που βρίσκεται στην μεγάλη ζώνη αστεροειδών μεταξύ Άρη και Δία. Η Δήμητρα είναι το μεγαλύτερο σώμα σε αυτή τη ζώνη. Τέτοια οργανικά μόρια έχουν μέχρι σήμερα βρεθεί σε μετεωρίτες και αστεροειδείς.

Οι οργανικές ουσίες στη Δήμητρα είναι κυρίως συγκεντρωμένες σε μια περιοχή έκτασης περίπου 1.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ιδίως στους κρατήρες Ερνουτέτ και Ιναμαχάρι. Προς το παρόν, οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν την ακριβή χημική σύσταση αυτών των οργανικών μορίων. Έχοντας ολοκληρώσει σχεδόν δύο χρόνια παρατηρήσεων στη Δήμητρα, το Dawn -που εκτοξεύθηκε το 2007- κινείται σήμερα σε μια ελλειπτική τροχιά σε ύψος 7.520 έως 9.350 χιλιομέτρων από την επιφάνεια του νάνου πλανήτη. Στις 23 Φεβρουαρίου θα μετακινηθεί σε μια νέα τροχιά σε ύψος περίπου 20.000 χιλιομέτρων. Το Dawn αρχικά μελέτησε την μικρότερη Εστία (2011-12) που έχει διάμετρο 530 χιλιομέτρων και στη συνέχεια επισκέφθηκε στη Δήμητρα που έχει διάμετρο 950 χιλιομέτρων. Έτσι, έγινε η πρώτη στην ιστορία διαστημοσυσκευή, η οποία τέθηκε σε τροχιά γύρω από δύο διαφορετικά ουράνια σώματα πέρα από τη Σελήνη. Μεταξύ άλλων, έχει ανακαλύψει στη Δήμητρα ένα μεγάλο ηφαίστειο πάγου ύψους τεσσάρων χιλιομέτρων.


zougla.gr
read more "Βρήκαν τα… υλικά της ζωής στον νάνο πλανήτη Δήμητρα!"

16/2/17

Επαφικοί και πνευματιστές στην υπηρεσία των εξωγήινων

Το ενημερωμένο και επαυξημένο άρθρο που ακολουθεί, δημοσιεύτηκε στο 6ο τεύχος του δωρεάν διαδικτυακού περιοδικού eT
Οι επαφικοί (contactees), είναι χαρισματικές ανθρώπινες οντότητες που υποτίθεται πως επιλέχτηκαν από εξωγήινες δυνάμεις για να μας μεταφέρουν συμπαντικά μηνύματα, αλλά ακόμα και να ταξιδέψουν σε άλλους πλανήτες με ιπτάμενους δίσκους μεταφέροντας μας τις εμπειρίες τους και φυσικά τις εικόνες που αντίκρισαν. Μας πληροφορούν ότι η γη έχει δεχτεί επισκέψεις πολλές φορές στο παρελθόν από διαφορετικούς τύπους εξωγήινων. Αυτοί οι εξωγήινοι έχουν εμπλακεί στη δημιουργία μας, στην εξέλιξη και τις θρησκείες, και φυσικά σε μύθους και πεποιθήσεις. Θέλουν να βοηθήσουν την ανθρωπότητα να λύσει τα προβλήματα της, και να αποτρέψει την αναπόφευκτη καταστροφή μας, μέσα από την μετάδοση μηνυμάτων αγάπης και αδελφοσύνης, αλλά και μέσω διδασκαλιών θρησκευτικού τύπου από τους ίδιους τους επαφικούς. 

Γράφει ο Νίκος Αποστολόπουλος

Είναι πάντως γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτών των ισχυρισμών προέρχεται από ανθρώπους φαντασιόπληκτους ή με το σύνδρομο του «εκλεκτού», και από απατεώνες που βγάζουν χρήματα ή αποκτούν φήμη. Σε αυτά τα συμπεράσματα βοήθησαν και οι ίδιοι οι επαφικοί όπως θα διαπιστώσετε παρακάτω. Σε μια συζήτηση για επαφικούς τίποτα δεν προκαλεί περισσότερες διαφωνίες από το όνομα του Τζορτζ Αντάμσκι του οποίου η αρχική μαρτυρία για επαφή με εξωγήινους από την Αφροδίτη το 1952 στην Καλιφόρνια, ήταν η πρώτη περίπτωση που έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό, και με πληθώρα φωτογραφιών που τράβηξε ο ίδιος ο Αντάμσκι. (Ο "επαφικός" Τζορτζ Αντάμσκι. Απόστολος των "διαστημικών αδερφών" ή απατεώνας;
Οι εξωγήινοι όπως ισχυρίστηκε, τον μετέφεραν στο διάστημα όπου παρατήρησε άγνωστα για την γήινη επιστήμη φαινόμενα και του μίλησαν για την ραδιενέργεια, για τον ηθικό τρόπο ζωής που πρέπει να υιοθετήσουν οι άνθρωποι, και για φιλοσοφικά θέματα που θυμίζουν την βουδιστική διδασκαλία. Υπήρξε πολλή και αρνητική δημοσιότητα για την αξιοπιστία του Αντάμσκι. Οι περισσότεροι ερευνητές έχουν απορρίψει τις περίφημες φωτογραφίες των εξωγήινων διαστημοπλοίων ως πλαστές. 
Γνωστότερη περίπτωση που αγγίζει και την Ελλάδα είναι χωρίς αμφιβολία οι Ραελιανοί. (Ραελιανό κίνημα) Ο Γαλλοεβραίος Claud Vοrhilοn (Rael), ιδρυτής της «Ραελικής κίνησης», με πολλά μέλη και στην Ελλάδα, πιστεύει πως ο ρόλος του είναι να μεταδώσει στους ανθρώπους την εμπειρία του με τους εξωγήινους που δημιούργησαν τη ζωή στη γη και να οργανώσουμε μία πρεσβεία που θα τους υποδεχθεί. 
ΤΑ ΝΕΑ, 19/10/1989. Προσωπικό αρχείο Ν. Αποστολόπουλου
Ο Ραέλ το 1989 είχε επισκεφθεί την Αθήνα, με στόχο φυσικά να μαζέψει οπαδούς. Στην ομιλία που είχε πραγματοποιήσει σε κεντρικό ξενοδοχείο των Αθηνών, είχε «αποκαλύψει»: «Ο Χριστός έλεγε πως μία μέρα θα σας σταλεί ένας αγγελιοφόρος, ο Παράκλητος. Εγώ είμαι αυτός ο αγγελιοφόρος»! Στις 31 Μαρτίου του 2006, σε κεντρικό ξενοδοχείο των Αθηνών διοργανώθηκε και ειδική εκδήλωση από την Ελληνική Ραελιανή Κίνηση, με κεντρικό της θέμα τα αγρογλυφικά, αλλά η ομιλία αναλώθηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος της σε ζητήματα σχετικά με την κοσμοθεωρία της σέκτας. Την παρουσίαση επιμελήθηκαν δύο υψηλόβαθμοι εκπρόσωποι της «κίνησης» από τη Γαλλία, ενώ στο χώρο βρέθηκαν εκείνη την ημέρα εκατό περίπου άτομα. 
Μέσα σε όλα αυτά το δικό του ρόλο έχει παίξει και ο πνευματισμός. Τα μέντιουμ θεωρούνται εκλεκτοί δέκτες εκτός των πνευμάτων, και των εξωγήινων. Πολλά μέντιουμ, ειδικά στην Αμερική και στην Αγγλία, ισχυρίζονται ότι έχουν επαφές με «εξωγήινες οντότητες». Στο τέλος του  19ου αιώνα η Έλεν Σμιθ, ισχυρίστηκε ότι είχε έρθει σε επαφή με τους κατοίκους του Άρη μέσω διαμεσότητας. Η Σμιθ λάβαινε μηνύματα με τη μέθοδο της αυτόματης γραφής το 1896, και ο Ελβετός ψυχολόγος Τ. Φλουρνουά ανακάλυψε ότι οι περιγραφές της Σμιθ ήταν λεπτομερέστατες και αποκάλυπταν όλες τις πτυχές της ζωής των «Αρειανών». Το  1899 μάλιστα η Σμιθ άρχισε να γράφει και να μιλά στην γλώσσα των Αρειανών! 
Η Ελλάδα φυσικά δεν θα μείνει στο περιθώριο. Το 1952, μετά από συνεδρίες, το μέντιουμ Νίτσα Δ. η οποία δεν είχε ιδέα για την ύπαρξη των ιπτάμενων δίσκων, θα ταξιδέψει με έναν από αυτούς, και θα περιγράψει τον πιλότο ως «κοντό, ένα μέτρο, χωρίς μαλλιά και φρύδια, ενώ τα μάτια του ήταν μικρά και σκοτεινά. Η σάρκα του σκληρή σαν ξύλο και ολόγυμνος. Κάθεται στην μέση του δίσκου που είναι σαν σβούρα. Ο δίσκος κατέβηκε σε έναν άλλο κόσμο, όλο βράχους και βουνά χωρίς δέντρα και χωρίς νερό. Πολλά παρόμοια όντα τους κύκλωσαν. Υπήρχαν και γυναίκες και παιδιά. Δεν μιλούσαν αλλά έκαναν μορφασμούς κι έβγαζαν σφυρίγματα. Τα όντα δεν άφησαν το μέντιουμ να μπει στο εργοστάσιο που κατασκεύαζε τους δίσκους το οποίο ήταν μέσα σε ένα βουνό».

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, 4/9/1952. Προσωπικό αρχείο Ν. Αποστολόπουλου

Δύο χρόνια αργότερα, η κ. Ειρήνη Πανοπούλου, μέλος της Εταιρίας Μετεμψυχικών Ερευνών «Είμαι», εν υπνώσει, θα επικοινωνήσει με το πλήρωμα ενός ιπτάμενου δίσκου, και μάλιστα θα ταξιδέψει και θα προσγειωθεί στη Σελήνη. Θα μας πληροφορήσει για το τι ακριβώς είναι αυτοί οι μυστηριώδης ιπτάμενοι δίσκοι, από πού προέρχονται, γιατί επισκέπτονται τον πλανήτη μας, πως ακριβώς είναι εμφανισιακά, και τι μας περιμένει ακόμη με αυτούς τους επισκέπτες.

Η κ. Ειρήνη Πανοπούλου σε κατάσταση ύπνωσης, 
κάνει το ταξίδι από τη γη στη Σελήνη με… ιπτάμενο δίσκο.
Απογευματινή, 28/10/1954. Προσωπικό αρχείο Ν. Αποστολόπουλου
Αφού περιήλθε σε κατάσταση υπνωτισμού, βρέθηκε πίσω, στον Ιούνιο του 1950. Περνώντας μέσα από θάλασσες, βουνά, αλλά και ερήμους, θα φτάσει σε ένα οροπέδιο όπου εκεί θα δει ένα μεγάλο μαυρογκριζωπό στρογγυλό δίσκο ο οποίος θα καθίσει πάνω στη γη. Ο πιλότος ήταν ένα παράξενο ανθρωπάκι, μια μικρογραφία μαϊμούς, τριχωτό με μεγάλα ματοτσίνορα, και ντυμένο με μια στολή από συνθετική ύλη. Ο δίσκος εσωτερικά ήταν ευρύχωρος, είχε κυκλικά καθίσματα που θα μπορούσαν να καθίσουν δέκα άνθρωποι, ενώ στο κάτω μέρος ήταν η πόρτα. Γύρω από το πιλότο υπήρχαν δεκάδες κουμπιά διαφόρων χρωμάτων. Πίσω από τον πιλότο υπήρχε κάτι που έμοιαζε με μεγάφωνο, στο οποίο περνούσε από μέσα ένας γυάλινος σωλήνας. Μέσα σε αυτό το σωλήνα, κάτι σε ασημένιο σκούρο χρώμα, που έμοιαζε με υδράργυρο, ήταν υπεύθυνο για την λειτουργία του ιπτάμενου δίσκου. Ο δίσκος ανέβηκε με τόσο μεγάλη ταχύτητα, που κανένα ανθρώπινο μάτι δεν θα μπορούσε να τον δει. Φτάνοντας στην Σελήνη, είδε τέσσερις πανύψηλες κεραίες στις οποίες προσκολλήθηκε ο δίσκος. Εκεί υπήρχε ένα απέραντο εργοστάσιο, και παντού δίσκοι, αλλά και άλλα μηχανήματα που έμοιαζαν με πούρα. Γύρω υπήρχαν χιλιάδες μικρόσωμα ανθρωπάκια, που ήταν οι οδηγοί αυτών των μηχανημάτων. Όλοι αυτοί που βρίσκονταν στο δορυφόρο της γης ήταν σταλμένοι από τον Άρη και η  Σελήνη ήταν απλά ο σταθμός τους. Ανησυχούσαν για την γη, αλλά και τα πειράματα που γίνονταν πάνω σε αυτήν. Έτσι οι Άρειοι, πήραν την απόφαση να μας συμμορφώσουν, να βάλουν τα πράγματα σε μία τάξη, και ύστερα να γυρίσουν πάλι πίσω στον πλανήτη τους.
Η Ελλάδα όμως θα πάει ένα βήμα παραπέρα αφού μετά την επαφή με τους Αρειανούς, θα αποκτήσει και φωτογραφία των Αφροδιτιανών του Αντάμσκι μέσω της «Μπελλείου σφαίρας». Το 1969 ο πρόεδρος της «Επιστημονικής Εταιρίας Διαπλανητικών Εξερευνήσεων», κ. Δ. Αμπελάς, ανέφερε σχετικά στην εφημερίδα, Ακρόπολις: «Ο αείμνηστος πνευματιστής Αλέξανδρος Μπέλλος υποστήριξε ότι οι κάτοικοι του Θιβέτ βλέπουν στα Ιμαλάια συχνά φαντάσματα γιατί εκεί ψηλά ο αέρας είναι πολύ αραιός. Ξεκινώντας από αυτή την άποψη, κατασκεύασε μια γυάλινη σφαίρα, κενή αέρος και μέσω εκτοπλασματικού μέντιουμ, κατόρθωσε να προκαλέσει εντός αυτής πνεύματα και να τα φωτογραφίσει». Και ο κ. Αμπελάς συνεχίζει: «Ο Μπέλλος πρέσβευε ότι οι φωτογραφίες αυτές αντιπροσώπευαν ψυχές. Εγώ και οι συνεργάτες μου, μέσω της «Μπελλείου σφαίρας», υπογραμμίζουμε ότι τα φωτογραφικά στιγμιότυπα που δημιουργούν τα εκτοπλασματικά μέντιουμ, εκπροσωπεύουν όχι μόνο ψυχές, αλλά και ζωντανά πλάσματα της γης μας ή και άλλων πλανητών».
Ο πρόεδρος της εταιρίας εμμέσων διαπλανητικών εξερευνήσεων κ. Δ. Αλευράς, μπροστά στην περίφημη γυάλινη σφαίρα, που… «συλλαμβάνει» ψυχές και ζωντανά πλάσματα από την γη, αλλά και τους πλανήτες. (Δεξιά) Η «κόρη της Αφροδίτης», μια φωτογραφία που ελήφθη κατά την στιγμή που το εκτοπλασματικό μέντιουμ επικοινωνεί με τον πλανήτη της Αφροδίτης. Ακρόπολις, 6/4/1969. Προσωπικό αρχείο Ν. Αποστολόπουλου

Αφού στην συνέχεια δείχνει στον δημοσιογράφο της εφημερίδας κάποιες από αυτές τις φωτογραφίες, με πιο σημαντική μιας Αφροδιτιανής που την ονομάζει «κόρη της Αφροδίτης», εξηγεί αυτό το εκπληκτικό φαινόμενο: «..όπως στην μνήμη μας χωρούν γνώσεις ολόκληρων βιβλιοθηκών, έτσι και στο αρχείο των εκδηλώσεων του Σύμπαντος, υπάρχει διπλότυπο ομοίωμα πάσης ύλης». Όσο για την εξήγηση του φαινομένου να συλλαμβάνονται φωτογραφίες πλασμάτων που ζουν σε άλλους πλανήτες μας ενημερώνει: «Πάσα οντότης που υπήρξε ή υπάρχει, επί του σύμπαντος, εκπέμπει κύματα και ακτινοβολίας, τα οποία περιέχουν μνήμην της πηγής των, που δεν χάνεται στο άπειρο». Είναι πολύ πιθανόν ο κόσμος εκείνη την εποχή να μην πίστευε τίποτα από τα συμβαίνοντα και πόσο μάλλον σήμερα. Μερικοί όμως θα νοιώθουν υπερηφάνεια που η Ελλάδα έφτασε, έστω και μέσω μέντιουμ, πρώτη στους πλανήτες, μπροστά από Αμερικανούς και Ρώσους!(© Ερ.Ε.Ν.Ζω)

Nikos Apostolopoulos | Δημιουργήστε το δικό σας διακριτικό


ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη. Κείμενα, γραφικά, λογότυπα, φωτογραφίες, αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία και ως συλλογικό έργο προστατεύεται κατά τις σχετικές διατάξεις του ελληνικού δικαίου, του ευρωπαϊκού δικαίου και των διεθνών συμβάσεων περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Η μη τήρηση των ανωτέρω επισύρει τις κυρώσεις του Ν. 2121/1993, άρθρο 66.
read more "Επαφικοί και πνευματιστές στην υπηρεσία των εξωγήινων"

Ανέκδοτο δοκίμιο του Ουίνστον Τσώρτσιλ για τους εξωγήινους!

Δακτυλογραφήθηκε σε 11 σελίδες το 1939 και προοριζόταν να δημοσιευτεί σε εφημερίδα λίγο πριν ξεσπάσει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος

Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ δεν νοιαζόταν μόνο με ποιο τρόπο η Βρετανία και γενικότερα η δημοκρατική Δύση θα νικήσει τη ναζιστική Γερμανία. Ενδιαφερόταν επίσης για το αν υπάρχει εξωγήινη ζωή σε άλλους πλανήτες, όπως αποκαλύπτει ένα εντυπωσιακό ανέκδοτο και άγνωστο έως τώρα δοκίμιό του, που ήλθε στο φως και φέρει τον τίτλο «Είμαστε μόνοι στο σύμπαν;» Εν συντομία, η απάντηση του Ουίνστον Τσώρτσιλ είναι ότι, με δεδομένη την απεραντοσύνη του σύμπαντος, είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πως οι άνθρωποι αποτελούν κάτι το μοναδικό, αν μη τι άλλο επειδή εγγενώς η ζωή έχει την τάση να πολλαπλασιάζεται και να επεκτείνεται. Το 11σέλιδο δακτυλογραφημένο κείμενο, που πιθανώς προοριζόταν να δημοσιευθεί σε κάποια εφημερίδα, είχε γραφεί το 1939, όταν η Ευρώπη βρισκόταν στο χείλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Έμεινε στα συρτάρια του μεγάλου βρετανικού πολιτικού, ο οποίος έκανε κάποιες αλλαγές στη δεκαετία του 1950, παρ’ όλα αυτά, δεν έμελλε ποτέ να δημοσιευθεί. 
Στην δεκαετία του ’80 και αφού στο μεταξύ το κείμενο είχε μείνει για χρόνια στα χέρια του εκδότη του Τσώρτσιλ, το δοκίμιο μεταφέρθηκε μαζί με πολλά άλλα γραφτά του στο Εθνικό Μουσείο Τσώρτσιλ στο Φούλτον του Μισούρι των ΗΠΑ, όπου καταχωνιάσθηκε και ξεχάσθηκε. Ώσπου, ο νέος διευθυντής του μουσείου Τίμοθι Ράϊλι, το ξέθαψε και το παρέδωσε στον ισραηλοαμερικανό αστροφυσικό και συγγραφέα εκλαϊκευτικών επιστημονικών βιβλίων Μάριο Λίβιο, ο οποίος ανέλαβε να το μελετήσει. «Σε μια εποχή που ορισμένοι σημερινοί πολιτικοί απαξιώνουν την επιστήμη, είναι συγκινητικό να θυμόμαστε έναν ηγέτη, ο οποίος ασχολείτο με αυτήν τόσο βαθιά», δήλωσε ο Λίβιο σε σχετικό άρθρο στο περιοδικό "Nature", σε έναν υπαινιγμό που παραπέμπει (και) στον Ντόναλντ Τραμπ. Ο Τσώρτσιλ δείχνει ιδιαίτερα ενημερωμένος για τις επιστημονικές γνώσεις της εποχής του, ενώ -όπως και σε τόσα άλλα πράγματα- οι κρίσεις και προβλέψεις του σχετικά με την εξωγήινη ζωή φαίνονται ιδιαίτερα εύστοχες. Πάνω από μισό αιώνα πριν ανακαλυφθεί ο πρώτος εξωπλανήτης γύρω από κάποιο άλλο άστρο, ο Τσώρτσιλ δεν απέκλειε την πιθανότητα να υπάρχουν πλανήτες εκτός του ηλιακού μας συστήματος, ακόμη και ζωή πάνω σε αυτούς, αναπτύσσοντας προβληματισμούς παρεμφερείς με εκείνους των σημερινών αστροβιολόγων.

Ένας πρώιμος αστροβιολόγος

«Δεν είμαι τόσο επαρκώς επηρμένος για να θεωρώ ότι ο ήλιος μου είναι ο μόνος που διαθέτει μια οικογένεια πλανητών», γράφει μεταξύ άλλων. Διακινδυνεύει μάλιστα την -σωστή κατά τους σημερινούς επιστήμονες- εκτίμηση ότι ένα μεγάλο ποσοστό αυτών των εξωπλανητών «θα έχουν το σωστό μέγεθος για να κρατήσουν νερό στην επιφάνειά τους και πιθανώς κάποιου είδους ατμόσφαιρα». Ενώ θεωρεί πιθανό ότι μερικοί εξωπλανήτες «θα βρίσκονται στην δέουσα απόσταση από τον μητρικό τους ήλιο, ώστε να διαθέτουν την κατάλληλη θερμοκρασία». Έτσι, ήδη πολλές δεκαετίες πριν, ο Τσώρτσιλ αναδεικνύει την όντως ζωτική σημασία του νερού σε υγρή μορφή και της θερμοκρασίας σε έναν εξωπλανήτη. Άρα, την κατάλληλη απόσταση του πλανήτη από το άστρο του, ούτε πολύ κοντά (ώστε το νερό να βράζει και να εξατμίζεται στο διάστημα), ούτε πολύ μακριά (ώστε το νερό να παγώνει), δηλαδή στη λεγόμενη «φιλόξενη ζώνη», έτσι ώστε να μπορεί να αναπτυχθεί κάποια μορφή ζωής. Επισημαίνει επίσης τη σημασία για ένα πλανήτη να μπορεί να κρατά την ατμόσφαιρά του. 
Όπως εκτιμά ο Τσώρτσιλ, στο ηλιακό μας σύστημα ζωή μπορεί να υπάρχει μόνο στον Άρη και στην Αφροδίτη. Αλλά θεωρεί ότι είναι τόσο μεγάλες οι διαστημικές αποστάσεις, που ίσως ποτέ να μη μπορέσουμε να μάθουμε, αν όντως κάποιοι πλανήτες «φιλοξενούν ζωντανά πλάσματα, ακόμη και φυτά». Προβλέπει πάντως, ότι «μια ημέρα, πιθανώς στο όχι πολύ μακρινό μέλλον, ίσως καταστεί εφικτό να ταξιδέψουμε στο φεγγάρι, ή ακόμη στην Αφροδίτη ή στον Άρη». Από την άλλη, θεωρεί τα ταξίδια σε άλλα άστρα υπερβολικά δύσκολα, καθώς επισημαίνει ότι το κοντινότερο άστρο (Εγγύς του Κενταύρου) απέχει περίπου πέντε έτη φωτός. Εν κατακλείδι, όπως λέει, «εγώ τουλάχιστον δεν έχω εντυπωσιασθεί τόσο πολύ από την επιτυχία του πολιτισμού μας εδώ (σ.σ. στη Γη), ώστε να φθάσω στο σημείο να σκεφθώ πως είμαστε το μόνο σημείο σε αυτό το απέραντο σύμπαν που περιέχει ζωντανά, σκεπτόμενα πλάσματα ή ότι είμαστε η υψηλότερη μορφή νοητικής και σωματικής ανάπτυξης που εμφανίσθηκε ποτέ στο απέραντο πεδίο του χώρου και του χρόνου».

Από τους Αρειανούς στους Ναζί

Το κείμενο του Τσώρτσιλ είχε γραφεί λίγο μετά τη ραδιοφωνική μετάδοση το 1938 του «Πολέμου των Κόσμων» (προσαρμογή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Χ. Τζ. Γουέλς), που είχε δημιουργήσει έναν «πυρετό» στα μέσα ενημέρωσης και στην κοινή γνώμη για τους Αρειανούς και μια πιθανή εισβολή τους. (Εισβολή Αρειανών στην Αμερική! Χιλιάδες νεκροί) Όμως τα επιστημονικά και τεχνολογικά ενδιαφέροντα του Τσώρτσιλ δεν περιορίζονταν στο διάστημα, αλλά εκτείνονταν από την εξέλιξη έως την πυρηνική σύντηξη. Ήδη στα 22 του, ως αξιωματικός του βρετανικού στρατού στην Ινδία το 1896, είχε διαβάσει το αριστούργημα του Δαρβίνου «Για την καταγωγή των ειδών». Στο μεσοπόλεμο καταβρόχθιζε όποια επιστημονική γνώση έπεφτε μπροστά του και δεν δίσταζε να γράφει ο ίδιος σχετικά άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά. 
Ένα μεγάλο μέρος των πληροφοριών του προερχόταν από τις ατελείωτες συζητήσεις με τον γερμανικής καταγωγής στενό φίλο και επιστημονικό σύμβουλό του Φρέντερικ Λίντεμαν, καθηγητή φυσικής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Υπήρξε ο πρώτος πρωθυπουργός που προσέλαβε επίσημα έναν επιστημονικό σύμβουλο, τον Λίντεμαν, στην αρχή της δεκαετίας του ’40. Χάρη στα πολυσχιδή επιστημονικά-τεχνολογικά ενδιαφέροντα του Τσώρτσιλ, στη διάρκεια του πολέμου, η Βρετανία προχώρησε ταχέως πολλά κρίσιμα προγράμματα, όπως την ανάπτυξη του ραντάρ και της ατομικής βόμβας. Αλλά και μετά τον πόλεμο, ο Τσώρτσιλ ενίσχυσε με γενναία χρηματοδότηση την δημιουργία εργαστηρίων, τηλεσκοπίων και άλλων επιστημονικών υποδομών σε διάφορα πεδία (αστρονομία, γενετική κ.α.). Όμως, ήταν αρκετά έξυπνος και ευαίσθητος για να παρατηρήσει κάποτε ότι «χρειαζόμαστε επιστήμονες στον κόσμο, αλλά όχι έναν κόσμο επιστημόνων», έτσι ώστε «η επιστήμη να είναι υπηρέτης και όχι κύριος του ανθρώπου». Η πρόκληση αυτή παραμένει σήμερα πιο επίκαιρη από ποτέ.


Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
read more "Ανέκδοτο δοκίμιο του Ουίνστον Τσώρτσιλ για τους εξωγήινους!"

14/2/17

Βρέθηκαν 100 δυνητικοί εξωπλανήτες - 8,1 έτη φωτός απέχει ο κοντινότερος!

Οι αστρονόμοι ανακοίνωσαν ότι εντόπισαν πάνω από 100 νέους δυνητικούς -με επιβεβαιωμένους ακόμη- εξωπλανήτες, μερικοί από τους οποίους είναι σχετικά κοντά στη Γη. Ιδίως ένας που βρίσκεται γύρω από το τέταρτο κοντινότερο άστρο, σε απόσταση «μόνο» 8,1 ετών φωτός. Οι νέες παρατηρήσεις έγιναν με το φασματόμετρο υψηλής ανάλυσης HIRES του διαμέτρου δέκα μέτρων αμερικανικού τηλεσκοπίου Κεκ της Χαβάης, με επικεφαλής τον Στιβ Βογκτ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στη Σάντα Κρουζ και τον Πολ Μπάτλερ του Ινστιτούτου Επιστημών Κάρνεγκι της Ουάσιγκτον. Tο HIRES ανιχνεύει εξωπλανήτες με τη μέθοδο της «ακτινικής ταχύτητας» (radial velocity method), με βάση τις ανεπαίσθητες βαρυτικές ανωμαλίες που οι εξωπλανήτες προκαλούν στα μητρικά άστρα τους. 
H τεχνική αυτή εντοπισμού είναι διαφορετική από την πιο δημοφιλή μέθοδο «των διελεύσεων» (transit method) που, μεταξύ άλλων, χρησιμοποιεί το διαστημικό τηλεσκόπιο «Κέπλερ» και η οποία βασίζεται στις αμυδρές αυξομειώσεις του φωτός ενός άστρου, όταν περνά μπροστά του ένας εξωπλανήτης. Η νέα «φουρνιά», που προέκυψε από σχεδόν 61.000 παρατηρήσεις σε περισσότερα από 1.600 άστρα και παρουσιάσθηκε σε σχετική δημοσίευση στο περιοδικό αστρονομίας "The Astronomical Journal", περιλαμβάνει 60 δυνητικούς εξωπλανήτες που θα χρειασθούν επιβεβαίωση, καθώς και 54 άλλες περιπτώσεις που χρειάζονται περαιτέρω μελέτη, προτού πάρουν τον χαρακτηρισμό των δυνητικών εξωπλανητών. 
Ο πιο κοντινός πιθανός εξωπλανήτης περιφέρεται γύρω από το άστρο GJ 411, γνωστό και ως Λαλάντ 21185, που βρίσκεται σε απόσταση 8,1 ετών φωτός και έχει μόνο το 40% της μάζας του Ήλιου μας. Μόνο τρία άλλα άστρα είναι πιο κοντά. Το πιο κοντινό είναι ο Εγγύτατος (Proxima) του Κενταύρου, σε απόσταση 4,22 ετών φωτός από τη Γη, γύρω από τον οποίο πέρυσι τον Αύγουστο ανακαλύφθηκε ένας εξωπλανήτης που πιθανώς έχει ομοιότητες με τον δικό μας πλανήτη. Ο δυνητικός εξωπλανήτης GJ 411b του άστρου GJ 411 είναι περίπου τετραπλάσιος από τη Γη και πιθανώς πολύ καυτός για να είναι κατοικήσιμος, καθώς κινείται πολύ κοντά στο άστρο του, ολοκληρώνοντας την τροχιά του (το έτος του) κάθε δέκα γήινες μέρες.
 Έως σήμερα οι αστρονόμοι έχουν ανακαλύψει 3.450 επιβεβαιωμένους εξωπλανήτες, τα δύο τρίτα εκ των οποίων με τη βοήθεια του «Κέπλερ», ενώ αρκετές ακόμη χιλιάδες αναμένουν επιβεβαίωση. Ο αριθμός αυτός ασφαλώς θα αυξηθεί τα επόμενα χρόνια, καθώς θα γίνουν νέες παρατηρήσεις από το αστρονομικό παρατηρητήριο Gaia του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA), που εκτοξεύθηκε το Δεκέμβριο του 2013, καθώς και από τον δορυφόρο TESS (Transit Exoplanet Survey Satellite) της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA), που προγραμματίζεται να εκτοξευθεί στις αρχές του 2018.


ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ
read more "Βρέθηκαν 100 δυνητικοί εξωπλανήτες - 8,1 έτη φωτός απέχει ο κοντινότερος!"

7/2/17

Αρχαία μυστηριώδη γεωγλυφικά αλά Στόουνχεντζ στα δάση του Αμαζονίου

Η σταδιακή αποψίλωση των δασών του Αμαζονίου στη δυτική Βραζιλία έχει φέρει στο φως εκατοντάδες τεράστια μυστηριώδη γεώγλυφα με διάφορα γεωμετρικά σχήματα, συνήθως κυκλικά, που θυμίζουν το βρετανικό Στόουνχετζ. Εκτιμάται ότι όλα είναι προκολομβιανά (προ του 1492 μ.Χ.) και έχουν διάφορες ηλικίες, καθώς μερικά είναι περίπου 2.000 ετών, ενώ άλλα 500 ετών. Ο σκοπός που δημιουργήθηκαν, παραμένει άγνωστος, όπως και ποιοι ήσαν οι κατασκευαστές τους. Τα γεώγλυφα, που είναι διάσπαρτα σε μια έκταση περίπου 13.000 τετραγωνικών μέτρων, έχουν δημιουργηθεί με το σκάψιμο χαντακιών πλάτους έως 11 μέτρων και βάθους έως τεσσάρων μέτρων. Τα πρώτα είχαν ανακαλυφθεί στη δεκαετία του 1980 και πιο πρόσφατα περισσότερα, πάνω από 450, ήλθαν στο φως και μελετήθηκαν πιο προσεκτικά. Οι Βραζιλιάνοι και Βρετανοί ερευνητές, με επικεφαλής την αρχαιολόγο Τζένιφερ Γουάτλινγκ του Πανεπιστημίου του Σάο Πάολο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), ανέλυσαν δείγματα από το έδαφος και τη βλάστηση της περιοχής. Οι επιστήμονες συμπέραναν ότι οι πρώτοι άνθρωποι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή πριν περίπου 4.000 χρόνια. Ακόμη και τα παλαιότερα γεωγλυφικά δημιουργήθηκαν μέσα σε μια δασική έκταση που είχε ήδη αρχίσει να αναδιαμορφώνεται από την ανθρώπινη παρουσία. «Το γεγονός ότι αυτές οι τοποθεσίες παρέμειναν κρυμμένες επί αιώνες κάτω από το βροχοδάσος, στην πραγματικότητα θέτει σε αμφισβήτηση την ιδέα ότι τα δάση του Αμαζονίου ήσαν παρθένα οικοσυστήματα» δήλωσε η Γουάτλινγκ. Προς το παρόν δεν έχουν βρεθεί ίχνη χωριών ή μόνιμων ανθρώπινων κατοικιών γύρω από τα γεωγλυφικά, αλλά υπάρχουν ενδείξεις, όπως σπασμένα διακοσμημένα κεραμικά, πως σποραδικά εκεί τελούνταν κάποια τελετουργικά, όπως και στο Στόουνχεντζ, με μαζική προσέλευση κόσμου. 

Ποιοι ήσαν αυτοί οι άνθρωποι και τι είδους τελετές έκαναν, παραμένει μυστήριο. Γεωγλυφικά έχουν βρεθεί σε πολλά μέρη του κόσμου, με πιο διάσημα αυτά της Νάζκα του Περού, που είναι άκρως εντυπωσιακά, αν τα δει κανείς από τον ουρανό. Πιο πρόσφατα παραδείγματα είναι τα γεωμετρικά γεωγλυφικά στις στέπες του Καζακστάν και αυτά στην Ιορδανία με σχήμα τροχού.


Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ
read more "Αρχαία μυστηριώδη γεωγλυφικά αλά Στόουνχεντζ στα δάση του Αμαζονίου"

1/2/17

Πρόγραμμα «Απόλλων». Το όνειρο που έγινε πραγματικότητα

Του Νίκου Αποστολόπουλου

Το πρόγραμμα «Απόλλων», ήταν ένα επανδρωμένο διαστημικό πρόγραμμα της NASA που βασίστηκε στα αποτελέσματα των προγραμμάτων «Mercury» και «Gemini» και τελικά κατάφερε να προσγειώσει 12 αστροναύτες στη Σελήνη. Το πρόγραμμα ξεκίνησε όταν ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Τζων Κέννεντυ πρότεινε η Αμερική να στείλει άνθρωπο στο φεγγάρι μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960 και να τον επαναφέρει με ασφάλεια πίσω στη γη. Το πράσινο φως δόθηκε στις 21 Μαΐου του 1961. Η αρχή όμως δεν ήταν η αναμενόμενη καθώς το πρόγραμμα υπέστη ένα σημαντικό πλήγμα. Το πλήρωμα και το διαστημόπλοιο του Απόλλων 1 απωλέσθησαν κατά τη διάρκεια επίγειων δοκιμών στην πλατφόρμα εκτόξευσης στις 27 Ιανουαρίου του 1967, έπειτα από πυρκαγιά στο εσωτερικό της κάψουλας, πράγμα που οδήγησε σε ριζικό επανασχεδιασμό και παράλληλη παύση των επανδρωμένων αποστολών για 20 μήνες. Τον Δεκέμβριο του 1968, ο Απόλλων 8 περιέπλευσε το φεγγάρι, φέρνοντας την αθέατη πλευρά της Σελήνης σε άμεση οπτική επαφή με τον άνθρωπο για πρώτη φορά. Αυτό το ταξίδι ήταν επίσης η πιο μακρινή απόσταση που διανύθηκε ποτέ από τη Γη, καθώς και η πρώτη φορά που οι άνθρωποι είχαν εισέλθει στο βαρυτικό πεδίο ενός άλλου πλανητικού σώματος. Το 1969 το όνειρό έγινε πραγματικότητα με τον Απόλλωνα 11, όταν ο Νιλ Άρμστρονγκ και ο Μπαζ Όλντριν έγιναν οι πρώτοι άνθρωποι που περπάτησαν στο φεγγάρι. Ήταν η πρώτη στα χρονικά αποστολή ανθρώπων στην Σελήνη αλλά και σε άλλο ουράνιο σώμα γενικότερα. 

Απόλλων 1
Η φωτιά που συγκλόνισε την NASA
                   Πλήρωμα:                Βίρτζιλ Γκρίσομ          Έντουαρντ Γουάιτ           Ρότζερ Τσάφι 

Το πρόγραμμα Απόλλων άλλαξε για πάντα στις 27 Ιανουαρίου του 1967, λίγες εβδομάδες πριν από την έναρξη της πρώτης επανδρωμένης σεληνιακής αποστολής. Στις 1 μετά το μεσημέρι, οι Αμερικανοί αστροναύτες Έντουαρντ Γουάιτ, Βίρτζιλ Γκρίσομ και Ρότζερ Τσάφι ανέβηκαν στον γιγαντιαίο πύραυλο Κρόνος 1, στο ακρωτήριο Κένεντι, και επιβιβάστηκαν στο διαστημόπλοιο Απόλλων 1 για μία γενική δοκιμή ρουτίνας εν όψει της προγραμματισμένης για τις 21 Φεβρουαρίου πτήσης τους. Για τις επόμενες πεντέμισι ώρες οι δοκιμές προχωρούσαν με το διαστημόπλοιο να παρουσιάζει πλήθος προβλημάτων. Ο επικεφαλής Γκρίσομ ανέφερε μια παράξενη μυρωδιά και πρόβλημα στην παροχή οξυγόνου, καθώς και στο σύστημα επικοινωνίας. Λίγο αργότερα ακούστηκε η φωνή πιθανόν του Τσάφι να φωνάζει «φωτιά»! Στη συνέχεια ο Γουάιτ το επιβεβαίωσε: «φωτιά στο πιλοτήριο»… Η διαδικασία εκκένωσης προβλεπόταν στα 90 δευτερόλεπτα, αλλά στην πράξη τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά....Οι τρεις άνδρες στο εσωτερικό χάθηκαν παρά τις προσπάθειες του πληρώματος εδάφους. Χρειάστηκαν 7 ολόκληρες ώρες για να ανασυρθούν από τον θαλαμίσκο τα απανθρακωμένα πτώματα των τριών αστροναυτών. Η τραγωδία οδήγησε τους μηχανικούς της NASA στον επανασχεδιασμό του διαστημικού σκάφους για τις μελλοντικές αποστολές Apollo. Αφαιρέθηκαν εύφλεκτα υλικά,  εγκαταστάθηκαν καταπακτές γρήγορου ανοίγματος, ένα σύστημα πυρόσβεσης, και ένα σύστημα παροχής οξυγόνου έκτακτης ανάγκης σε περίπτωση που οι αστροναύτες  διαχωρίζονταν από τις στολές τους. Θα χρειαστούν περισσότεροι από 18 μήνες, για την πρώτη επανδρωμένη αποστολή του προγράμματος που έστειλε ανθρώπους στο διάστημα, σε περιγήινη τροχιά. 
Από αριστερά: Ρότζερ Τσάφι, Έντουαρντ Γουάιτ, Βίρτζιλ Γκρίσομ

Απόλλων 7
Η πρώτη επανδρωμένη πτήση στο διάστημα
                 Πλήρωμα:                  Ουόλτερ Σίρα                Ντον Αϊζέλ            Ουόλτερ Κάνιγχαμ

Η αποστολή Απόλλων 7 ήταν η πρώτη επανδρωμένη πτήση στο διάστημα στα πλαίσια του Προγράμματος Απόλλων μετά από την αποτυχημένη πτήση του Απόλλων 1, και το πρώτο όχημα που ταξίδεψε στο διάστημα με τριμελές πλήρωμα: τον Κυβερνήτη Ουόλτερ Σίρα, τον πιλότο του διαστημόπλοιου Ντον Αϊζέλ, και τον πιλότο της σεληνακάτου Ουόλτερ Κάνιγχαμ. Στις 11 Οκτωβρίου 1968, στις 11:02:45 π.μ., EST, το Απόλλων 7 υψώθηκε από τη βάση του ακρωτηρίου Κένεντι στην Φλόριντα με τον πύραυλο-φορέα Κρόνο 1Β. Τα ζεστά γεύματα και η σχετικά πλήρης ελευθερία κίνησης στο διαστημικό σκάφος βελτίωσε την άνεση του πληρώματος σε σχέση με τις προηγούμενες πτήσης Mercury και Gemini. Ως μέρος της προσπάθειας για την αντιμετώπιση κινδύνου πυρκαγιάς πριν από την απογείωση και κατά την αρχική πτήση, η ατμόσφαιρα στην καμπίνα εντολών αποτελούνταν  από 60% οξυγόνο και 40% άζωτο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου το πλήρωμα απομονωνόταν.  Λίγο μετά από την εκτόξευση, η ατμόσφαιρα στην καμπίνα σταδιακά εμπλουτιζόταν με καθαρό οξυγόνο με πίεση 5 λίβρες ανά τετραγωνική ίντσα. Τρεις ώρες μετά την εκτόξευση, και ενώ το Απόλλων 7 βρισκόταν σε τροχιά ακριβώς επάνω από το ακρωτήριο Κένεντι, ο Σίρα ανέλαβε τη διοίκηση του θαλαμίσκου για να εκτελέσει τους ελιγμούς που θα απαιτούσε το ταξίδι στη Σελήνη. Έτσι, αφού αποσπάστηκε από τον τελευταίο όροφο του πυραύλου-φορέα, ο θαλαμίσκος άρχισε να περιστρέφεται ώστε να προσεγγίσει σε απόσταση αναπνοής τον στόχο που είχε τοποθετηθεί στο εσωτερικό του πυραύλου. Όταν ήρθε η ώρα, στη θέση του στόχου βρέθηκε η βαλβίδα πρόσδεσης της σεληνιακής ακάτου. Ο Απόλλων 7 θα συμπληρώσει σε τροχιά γύρω από τη Γη 163 περιστροφές, ενώ πέρασε 10 ημέρες και 20 ώρες στο διάστημα.

Απόλλων 8
«Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον Ουρανόν και την Γην»
                Πλήρωμα:               Φρανκ Μπόρμαν            Τζέιμς Λόβελ              Ουίλιαμ Άντερς

Ο Απόλλων 8 ήταν η πρώτη αποστολή της NASA στην οποία επιχειρήθηκε πτήση γύρω από τη Σελήνη με πλήρωμα τους Φρανκ Μπόρμαν, Τζέιμς Λόβελ και Ουίλιαμ Άντερς. Όμως η συγκεκριμένη αποστολή κατέκτησε πολλές πρωτιές. Οι τρεις άνδρες  ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που ξέφυγαν από το πεδίο βαρύτητας της Γης για να φθάσουν στη Σελήνη. Ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που ήρθαν σε άμεση οπτική επαφή με την αθέατη πλευρά της Σελήνης. Ήταν η πρώτη φορά που λάβαμε φωτογραφίες της γης από το βαθύ διάστημα, και ήταν η πρώτη ζωντανή τηλεοπτική κάλυψη της σεληνιακής επιφάνειας. Στις 21 Δεκεμβρίου του 1968, το Απόλλων 8, το μεγαλύτερο διαστημόπλοιο στον κόσμο, εκτοξεύτηκε από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι με το τριμελές πλήρωμα στην κορυφή του μεγαλύτερου και ισχυρότερου πυραύλου που είχε κατασκευαστεί ποτέ. Το διαστημικό σκάφος τέθηκε σε ελλειπτική σεληνιακή τροχιά σε 69 ώρες 8 λεπτά μετά από την εκτόξευση. Την παραμονή των Χριστουγέννων, εισήλθε σε χαμηλή τροχιά γύρω από «την αχανή και βλοσυρή», όπως τη χαρακτήρισε ο Μπόρμαν, Σελήνη.Σε 89 ώρες και 19 λεπτά μετά την εκτόξευση, ο Απόλλων 8 εμφανίστηκε από την πίσω πλευρά της Σελήνης. Εκατό χιλιόμετρα από την επιφάνεια της Σελήνης, οι Φρανκ Μπόρμαν, Τζέιμς Λοβέλ και Ουίλιαμ Άντερς παρακολούθησαν την ανατολή της Γης απαγγέλλοντας τους πρώτους στίχους της Γένεσης «Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον Ουρανόν και την Γην. Η δε Γη ην αόρατος και ακατασκεύαστος και σκότος επάνω της αβύσσου και πνεύμα Θεού επεφέρετο επάνω του ύδατος. Και είπεν ο Θεός γεννηθήτω φως, και εγένετο φως». Επί είκοσι ώρες, το Απόλλων διέγραφε τροχιές παρατηρώντας, καταγράφοντας και φωτογραφίζοντας κάθε λεπτομέρεια και κυρίως μελετούσε όλα τα πιθανά σημεία μιας προσσελήνωσης. Το πρωί της 27ης Δεκεμβρίου, η αποστολή επέστρεψε στην γη πραγματοποιώντας προσθαλάσσωση στον Ειρηνικό Ωκεανό μετά από ένα συνολικό χρόνο 147 ωρών.


Απόλλων 9
Η σεληνάκατος για πρώτη φορά κάτω από πραγματικές συνθήκες
                 Πλήρωμα:                 Τζέιμς Μακ Ντίβιτ           Ντέιβιντ Σκοτ            Ράσελ Σβάικαρτ

Ο Απόλλων 9 ήταν η πρώτη επανδρωμένη πτήση σεληνιακού υλικού και η πρώτη επανδρωμένη πτήση της σεληνιακής μονάδας.  Η συγκεκριμένη αποστολή είχε σαν στόχο να δοκιμαστεί η σεληνάκατος για πρώτη φορά κάτω από πραγματικές συνθήκες σε τροχιά γύρω από την Γη, αλλά και η λειτουργικότητα της διαστημικής στολής που θα φορούν οι αστροναύτες κατά τους σεληνιακούς περιπάτους. Η αποστολή ξεκίνησε από το Ακρωτήριο Κένεντι στις 11 π.μ. EST, στις 3 Μαρτίου 1969. Ήταν το πρώτο διαστημόπλοιο Κρόνος V/Απόλλων, σε πλήρη διαμόρφωση σεληνιακής αποστολής. Κατά την διάρκεια της αποστολής πραγματοποιήθηκαν οι ανάλογοι ελιγμοί αποσύνδεσης και επανασύνδεσης της σεληνακάτου με το μητρικό σκάφος, και ολοκληρώθηκαν όλες οι βασικές προϋποθέσεις και δοκιμές για την πτήση στην Σελήνη.



Απόλλων 10
Η πλησιέστερη σεληνιακή προσέγγιση του ανθρώπου
                 Πλήρωμα:               Τόμας Στάφορντ            Τζον Γιανγκ              Γιουτζίν Σέρναν      

Ο Απόλλων 10 ήταν μια πλήρης σταδιοποίηση της αποστολής του Απόλλων 11, πλην της τελικής προσσελήνωσης. Η αποστολή ήταν η δεύτερη σε τροχιά γύρω από το δορυφόρο της γης, αλλά και η πρώτη που θα ταξιδέψει στη Σελήνη με το διαστημόπλοιο σε πλήρη διαμόρφωση. Οι αστροναύτες Τόμας Στάφορντ και Γιουτζίν Σέρναν στο εσωτερικό της σεληνακάτου, θα φτάσουν σε υψόμετρο μικρότερο των 47.000 ποδιών (14.326 μέτρα) από την σεληνιακή επιφάνεια επιτυγχάνοντας την πλησιέστερη προσέγγιση στη Σελήνη, ενώ θα εκτελέσουν και δύο περάσματα πάνω από το σημείο προσγείωσης του Απόλλων 11 που θα πραγματοποιηθεί δύο μήνες αργότερα. Το Απόλλων 10 ξεκίνησε από το Ακρωτήριο Κένεντι στις 18 Μαΐου 1969. Αυτή η εκτόξευση σηματοδότησε την τέταρτη επανδρωμένη εκτόξευση του Απόλλωνα στο σύντομο χρονικό διάστημα των επτά μηνών, ενώ πέτυχε όλους τους επιμέρους σκοπούς της, αφού πραγματοποίησε όλους τους αναγκαίους ελιγμούς για την επικείμενη προσσελήνωση. Στις 24 Μαΐου οι αστροναύτες ξεκίνησαν το ταξίδι της επιστροφής στη Γη. Ο θαλαμίσκος προσθαλασσώθηκε στον Ειρηνικό Ωκεανό στις 24:52 στις 26 Μαΐου 1969, σε λιγότερο από 4 μίλια απόσταση από το σημείο-στόχο, το αεροπλανοφόρο «Πρίνστον».

Απόλλων 11
«Εδώ βάση Γαλήνης, ο “Αετός” προσσεληνώθηκε»
                Πλήρωμα:                Νιλ Άρμστρονγκ            Μάικλ Κόλινς             Μπαζ Όλντριν

Τα πρώτα βήματα από τον άνθρωπο σε ένα άλλο πλανητικό σώμα πραγματοποιήθηκαν από τον Νιλ Άρμστρονγκ και τον Μπαζ Όλντριν στις 20 Ιουλίου 1969. Οι αστροναύτες έφεραν επίσης στη Γη τα πρώτα δείγματα από ένα άλλο πλανητικό σώμα. Ο Απόλλων 11 πέτυχε τον κύριο στόχο της αποστολής - να εκτελέσει μια επανδρωμένη σεληνιακή προσγείωση και την επιστροφή της αποστολής με ασφάλεια στη Γη - και άνοιξε το δρόμο για τις αποστολές προσσελήνωσης του Απόλλων που ακολούθησαν.
Το διαστημικό σκάφος Apollo 11 ξεκίνησε από το Ακρωτήριο Κένεντι στο 13:32:00 UT στις 16 Ιουλίου 1969. Μετά από 2 ώρες και 33 λεπτά στην τροχιά της Γης, ο κινητήρας S-IVB πυροδοτείτε για την επιτάχυνση του διαστημικού οχήματος και τη διαφυγή από τη βαρύτητα της γης. Με την είσοδο σε σεληνιακή τροχιά το διαστημικό σκάφος τέθηκε σε ελλειπτική τροχιά (61 από 169 ναυτικά μίλια), με κλίση 1,25 μοιρών ως προς τον σεληνιακό ισημερινό επίπεδο. Στο 80:12 GET, το σύστημα πρόωσης πυροδοτήθηκε, και η τροχιά έγινε σχεδόν κυκλική (66 με 54 ναυτικά μίλια) πάνω από την επιφάνεια της Σελήνης. Στις 101:36 GET, η σεληνάκατος (LM), με αστροναύτες τους Άρμστρονγκ και Όλντριν, μετά από ενδελεχή έλεγχο όλων των συστημάτων αποκολλήθηκε από το διαστημόπλοιο και πήρε πορεία  προς τη Σελήνη και συγκεκριμένα προς τη Θάλασσα της Ηρεμίας, το μέρος που είχε επιλέξει η NASA για την προσσελήνωση. Ο «Αετός» προσγειώθηκε στις 102 ώρες, 45 λεπτά και 40 δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευση.
Αμέσως μετά την προσγείωση στη Σελήνη, ο Άρμστρονγκ και ο Όλντριν προετοίμασαν τη σεληνάκατο για απογείωση ως μέτρο έκτακτης ανάγκης. Μετά το γεύμα, μια προγραμματισμένη περίοδο ύπνου αναβλήθηκε κατόπιν αιτήματος των αστροναυτών, και οι αστροναύτες άρχισαν τις προετοιμασίες για κάθοδο στην σεληνιακή επιφάνεια. Ο αστροναύτης Νιλ Άρμστρονγκ  βγαίνει πρώτος από το διαστημικό σκάφος λέγοντας τα διάσημα πλέον λόγια “That's one small step for (a) man, one giant leap for mankind” (Ένα μικρό βήμα για έναν άνθρωπο, ένα γιγαντιαίο άλμα για την ανθρωπότητα), και η κάμερα καταγράφει το πρώτο βήμα της ανθρωπότητας στη Σελήνη στις 109:24:19 GET. Τα πρώτα βήματα στη Σελήνη μεταδόθηκαν ζωντανά στη Γη, μέσω μιας κάμερας που υπήρχε στο εξωτερικό της σεληνακάτου, και υπολογίζεται ότι τα παρακολούθησαν 500-700 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο. Αμέσως ένα δείγμα της σεληνιακής επιφάνειας συλλέχθηκε, από τον Άρμστρονγκ, ώστε να διαβεβαιωθεί ότι αν κάποιος λόγος έκτακτης ανάγκης απαιτούσε το πρόωρο τέλος στις σχεδιαζόμενες δραστηριότητες στην επιφάνεια, δείγματα της θα πρέπει να επιστρέψουν στη Γη. Στη συνέχεια ο αστροναύτης Όλντριν κατέβηκε κι αυτός στη σεληνιακή επιφάνεια. 
Οι αστροναύτες πραγματοποίησαν την προγραμματισμένη ακολουθία των δραστηριοτήτων που περιλάμβανε  τοποθέτηση ενός σεισμογράφου, την ανάπτυξη ενός ανακλαστήρα λέιζερ σκόπευσης για τη μέτρηση της απόστασης της Σελήνης από τη Γη, τη συλλογή ενός μεγαλύτερου δείγματος σεληνιακού υλικού, πανοραμικές φωτογραφίες της περιοχής κοντά στην περιοχή προσγείωσης και το σεληνιακό ορίζοντα, και φυσικά το στήσιμο της αμερικανικής σημαίας. Περίπου δύο ώρες και ένα τέταρτο μετά την κάθοδο στην επιφάνεια, οι αστροναύτες άρχισαν τις προετοιμασίες για να μπουν και πάλι στην σεληνάκατο. Η ανάβαση από τη σεληνιακή επιφάνεια άρχισε 21 ώρες και 36 λεπτά μετά τη σεληνιακή προσγείωση. Οι αστροναύτες του Απόλλων 11 εισήλθαν στην ατμόσφαιρα της γης με ταχύτητα 36.194 πόδια ανά δευτερόλεπτο (11,032 μέτρα ανά δευτερόλεπτο), και προσθαλασσώθηκαν στον Ειρηνικό Ωκεανό, κοντά στη νήσο Ουέηκ, στις 24 Ιουλίου 1969. Αμέσως μετά την περισυλλογή τους τοποθετήθηκαν σε καραντίνα επί τρεις εβδομάδες, για το φόβο ύπαρξης τυχόν άγνωστων μικροβίων που μπορεί να έφεραν από τη Σελήνη στη Γη.



Απόλλων 12
Μια προσγείωση ακριβείας στην σεληνιακή επιφάνεια
                Πλήρωμα:               Τσαρλς Κόνραντ         Ρίτσαρντ Γκόρντον            Άλαν Μπιν

Ο Απόλλων 12, ήταν η ​​δεύτερη επανδρωμένη αποστολή που προσγειώθηκε στη Σελήνη, και η οποία σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε για προσγείωση ακριβείας στην σεληνιακή επιφάνεια στις 19 Νοεμβρίου 1969, στην περιοχή του Ωκεανού των Καταιγίδων. Η διαδικασία προσσελήνωσης ήταν μια ιδιαίτερα δύσκολη υπόθεση, καθώς οι αστροναύτες έπρεπε να προσγειωθούν σε κοντινή απόσταση από το σημείο-στόχο, το διαστημικό σκάφος Surveyor III που είχε προσγειωθεί στη Σελήνη στις 20 Απριλίου του 1967 στην βορειοδυτική εσωτερική πλαγιά ενός κρατήρα. Η προσγείωση ακριβείας έγινε χρησιμοποιώντας την αυτόματη καθοδήγηση, με μικρές μόνο χειροκίνητες διορθώσεις που απαιτούνταν σε τελικές φάσεις της καθόδου. Αυτή η προσγείωση ακριβείας είχε μεγάλη σημασία για το μελλοντικό σεληνιακό πρόγραμμα εξερεύνησης, γιατί τα σημεία προσγείωσης σε ανώμαλο έδαφος παρουσίαζαν μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον. Η προσγείωση στέφθηκε με επιτυχία, και η σεληνάκατος ακούμπησε στο εσωτερικό χείλος του κρατήρα σε μία απόσταση 600 ποδιών (183 μέτρα) από το διαστημικό βολιστήρα Surveyor III. Τρεις ώρες μετά την προσγείωση, το πλήρωμα άρχισε τις προετοιμασίες για την έξοδο στη σεληνιακή επιφάνεια. Κατά τη διάρκεια των δύο περιόδων δραστηριότητας εκτός οχήματος, (η συνολική διάρκεια ήταν 7,5 ώρες), οι αστροναύτες είχαν πολύ συγκεκριμένες εργασίες για να ολοκληρώσουν. Η αποστολή του Απόλλων 12 παρείχε άλλωστε την πρώτη ευκαιρία να μελετηθεί η Σελήνη εκτενώς σε ακτίνα 0,5 χιλιομέτρων από την περιοχή προσεδάφισης, και να παρατηρήσουν άμεσα επιστημονικά φαινόμενα στην επιφάνεια της. Μεταξύ αυτών ήταν να συλλέξει σεληνιακά δείγματα, να αναπτύξει διάφορα πειράματα, και να εξετάσει και να φωτογραφίσει τη σεληνιακή επιφάνεια. Τα αποτελέσματα ορισμένων πειραμάτων, το πλήρωμα τα εξέπεμψε με σήμα στη Γη, ενώ άλλα τα μετέφεραν στη Γη για εργαστηριακή ανάλυση. Όπως φαινόταν μέσα από τηλεσκόπια, η περιοχή προσγείωσης του Απόλλων 12 είχε λιγότερους κρατήρες και ένα ελαφρώς πιο κόκκινο χρώμα από το χώρο προσγείωσης του Απόλλων 11. Θεωρήθηκε ότι οι βράχοι στην περιοχή προσεδάφισης του Απόλλων 12 ήταν  νεότεροι και διαφορετικοί ως προς τη χημική σύνθεση από τα βράχια στην περιοχή προσεδάφισης του Απόλλων 11. Ο Απόλλων 12 επέστρεψε με 34 κιλά δείγματα, συμπεριλαμβανομένων 45 βράχων και αρκετούς σωλήνες με υλικό από βάθος 40 εκατοστών κάτω από την επιφάνεια. Αυτό το υλικό επιβεβαίωσε τις προσδοκίες πριν την αποστολή, αλλά έθεσε και κάποια νέα ερωτήματα. Δευτερεύων στόχος ήταν η ανάκτηση τμημάτων του διαστημικού οχήματος Surveyor III ώστε να εξεταστούν οι επιπτώσεις της μακροχρόνιας έκθεσης στο σεληνιακό περιβάλλον.
Απόλλων 13
«Χιούστον, έχουμε ένα πρόβλημα εδώ»

               Πλήρωμα:                   Τζέιμς Λόβελ            Τζακ Σουάιγκερτ             Φρεντ Χέιζ     

Ο Απόλλων 13 ήταν η τρίτη αποστολή με στόχο να προσγειωθεί στη Σελήνη, στον κρατήρα Fra Mauro, όπου σύμφωνα με τα σχέδια η αποστολή θα έστηνε το εργαστηριακό κιβώτιο επιστημονικής ανάλυσης εδάφους ALSEP (Apollo Lunar Surface Experiments Package), λόγω των σημαντικών πετρωμάτων που βρίσκονταν στο σημείο αυτό. Μια έκρηξη όμως σε μία από τις δεξαμενές οξυγόνου ακρωτηρίασε το διαστημικό σκάφος κατά τη διάρκεια της πτήσης και το πλήρωμα αναγκάστηκε σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη και επιστροφή στη Γη χωρίς προσσελήνωση. Η αποστολή του Apollo 13 ξεκίνησε στις 11 Απριλίου 1970 και ώρα 13:13 (για τους προληπτικούς), από το συγκρότημα εκτόξευσης 39Α στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι. Δύο στοιχεία ακόμα για τους προληπτικούς, το χαϊδευτικό όνομα του διαστημόπλοιου, Odyssey (από την Οδύσσεια του Ομήρου), αλλά και η έναρξη των προβλημάτων μετά από 55 ώρες και 53 λεπτά, δηλαδή στις 13 Απριλίου! Το πλήρωμα αποτελούνταν από τον κυβερνήτη Τζέιμς Λόβελ, τον πιλότο του διαστημόπλοιου Τζακ Σουάιγκερτ, και τον πιλότο της σεληνακάτου Φρεντ Χέιζ. 
Τα πρώτα μικροπροβλήματα εμφανίστηκαν από την αρχή, όταν κατά την εκτόξευση και λόγω ισχυρών κραδασμών που παρουσιάστηκαν, απομονώθηκε η μεσαία τουρμπίνα της δεύτερης βαθμίδας και διέκοψε αυτόματα την λειτουργία της 132 δευτερόλεπτα πριν το κανονικό. Με την βοήθεια του κεντρικού ψηφιακού υπολογιστή ελέγχου LVDC οι υπόλοιπες τέσσερις τουρμπίνες και η τρίτη βαθμίδα αφομοίωσαν κάπως την απώλεια και το ταξίδι συνεχίστηκε σε τροχιά γύρω από την Γη. Το ταξίδι τους όμως θα πάρει δραματική τροπή αφού  55 ώρες, 53 λεπτά και 18 δευτερόλεπτα από την εκτόξευση και ενώ  βρίσκονταν πάνω από 200.000 χιλιόμετρα από την Γη, λόγω μηχανικής βλάβης, το διαστημόπλοιο θα κινδυνέψει να χαθεί στο Διάστημα. Μια δεξαμενή οξυγόνου του σκάφους εξυπηρέτησης ανατινάχτηκε δύο δευτερόλεπτα μετά την έναρξη λειτουργίας του αναδευτήρα. Η έκρηξη προκάλεσε ζημιά και στην διπλανή δεξαμενή οξυγόνου, με αποτέλεσμα την παύση διοχέτευσης της κυψέλης καυσίμου με οξυγόνο και την ακαριαία μείωση της παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος και νερού. Εκτός αυτού σημειώθηκε έλλειψη αποθέματος οξυγόνου με αποτέλεσμα η αποστολή να αντιμετωπίσει σοβαρό κίνδυνο.

Ο Σουάιγκερτ μετέδωσε στο κέντρο ελέγχου το παροιμιώδες
 “Houston, we've had a problem” (στο 1:07)


Η προσσελήνωση ματαιώθηκε, το προσωπικό του κέντρου ελέγχου θα ξεκινήσει μια αγωνιώδη προσπάθεια για τη διάσωση των τριών αστροναυτών και την επιστροφή του Απόλλων 13 στη Γη, ενώ η τροχιά του διαστημοπλοίου διορθώθηκε, έτσι ώστε να πραγματοποιήσει καμπύλη επιστροφής αντί να μπει σε δορυφορική τροχιά γύρω από την Σελήνη. Μία ώρα μετά την έκρηξη δόθηκε εντολή στο πλήρωμα να κινηθεί προς τη σεληνάκατο ως «σωσίβια λέμβο», η οποία είχε αρκετό οξυγόνο, και θα πάρει τη θέση του κατεστραμμένου σκάφους. Για να επιστρέψει το πλήρωμα στη γη ζωντανό θα έπρεπε η  σεληνάκατος να υποστηρίξει τους τρεις άντρες για τουλάχιστον 90 ώρες. Για να ολοκληρωθεί το μακρύ ταξίδι, η σεληνάκατος χρειαζόταν ενέργεια και νερό ψύξης, κι έτσι  δίνετε εντολή από το κέντρο ελέγχου να κλείσει κάθε περιττό κύκλωμα. Η θερμοκρασία πέφτει κατακόρυφα. Όσοι έχουν παρακολουθήσει την ταινία Apollo 13 με τον Τομ Χανκς θα θυμούνται την χαρακτηριστική σκηνή με τα παγωμένα όργανα στις κονσόλες της σεληνακάτου και τα θαμπωμένα παράθυρα από το πάγο.  Μόνο που η σεληνάκατος δεν είχε σχεδιαστεί για 3 άτομα και για τόσες πολλές ώρες, κι έπρεπε να λυθεί και το πρόβλημα της αποχέτευσης του διοξειδίου του άνθρακα. Το πρόβλημα εστιαζόταν στα τετραγωνικά δοχεία υδροξείδιο του λιθίου από το όχημα διακυβέρνησης που δεν ήταν συμβατά με τα στρογγυλά ανοίγματα στο περιβαλλοντικό σύστημα της σεληνακάτου. Τελικά το κέντρο ελέγχου κατάφερε να δημιουργήσει ένα αυτοσχέδιο προσαρμογέα από τα υλικά που ήταν γνωστό ότι είναι επί του σκάφους, το λεγόμενο “mailbox”, και το πλήρωμα αντέγραψε με επιτυχία το μοντέλο τους. Ο Απόλλων 13 προσγειώθηκε στη γη στις 17 Απριλίου 1970. Η NASA μίλησε για μια αποτυχία γεμάτη επιτυχία.

Η βλάβη στο σκάφος εξυπηρέτησης μετά το ατύχημα που συνέβη κατά την αποσύνδεση, και η πρόχειρη κατασκευή φίλτρου διοξειδίου του άνθρακα (CO2).
 Απόλλων 14
Ώρα για λίγο…γκολφ
                Πλήρωμα:                Άλαν Σέπαρντ              Στιούαρτ Ρούζα          Έντγκαρ Μίτσελ

Ο Απόλλων 14 προσγειώθηκε στην περιοχή Fra Mauro, την προβλεπόμενη περιοχή προσεδάφισης της αποτυχημένης αποστολής Apollo 13. Στόχος της ήταν να προβεί σε λεπτομερή επιστημονική σεληνιακή εξερεύνηση. Το διαστημικό όχημα με πλήρωμα το κυβερνήτη Άλαν Σέπαρντ, τον πιλότο του διαστημόπλοιου Στιούαρτ Ρούζα, και τον πιλότο της σεληνακάτου Έντγκαρ Μίτσελ, ξεκίνησε από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της Φλόριντα, στις 31 Ιανουαρίου του 1971. Η προσσελήνωση συνέβη στις 5 Φεβρουαρίου, σε απόσταση 160 ποδιών (53 μέτρα) από το σημείο-στόχο στα υψίπεδα Fra Mauro. Η πρώτη από τις δύο δραστηριότητες εκτός οχήματος ξεκίνησε 5 ώρες και 23 λεπτά μετά την προσγείωση. Μια έγχρωμη κάμερα τοποθετημένη πάνω στη σκηνή καθόδου παρείχε ζωντανή κάλυψη της καθόδου των δύο αστροναυτών στην σεληνιακή επιφάνεια. Σε αντίθεση με τον Νιλ Άρμστρονγκ στο Απόλλων 11, και τον Τσαρλς Κόνραντ για τον Απόλλωνα 12, ο Σέπαρντ είχε ήδη απομακρυνθεί λίγα μέτρα από την σεληνάκατο πριν μιλήσει: «Ήταν μακρύς ο δρόμος, αλλά τελικά φτάσαμε». Η στολή του Σέπαρντ ήταν η πρώτη που χρησιμοποιήθηκαν κόκκινες ρίγες στα χέρια και στα πόδια έτσι ώστε να επιτρέπουν την εύκολη αναγνώριση μεταξύ του κυβερνήτη και του πιλότου της σεληνακάτου, αφού στις φωτογραφίες του Απόλλων 12 ήταν σχεδόν αδύνατο να γίνει διάκριση μεταξύ των δύο μελών του πληρώματος, προκαλώντας μεγάλη σύγχυση. Αυτό το χαρακτηριστικό είχε συμπεριληφθεί στη στολή του Τζέιμς Λόβελ με τον Απόλλων 13 αλλά επειδή δεν πραγματοποιήθηκε η προσσελήνωση, ο Απόλλων 14 ήταν ο πρώτος που έγινε χρήση του. 
Το πλήρωμα τοποθέτησε την αμερικανική σημαία, το εργαστηριακό κιβώτιο επιστημονικής ανάλυσης εδάφους ALSEP, ανακλαστήρα λέιζερ (LRRR), και έγινε συλλογή δειγμάτων, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά ένα δίτροχο πτυσσόμενο καλάθι (Modular Equipment Transporter), το οποίο δεν αποδείχτηκε καθόλου εύχρηστο.  Η δεύτερη βόλτα στη Σελήνη είχε ως στόχο να φτάσουν στο χείλος του 300 μέτρων διάμετρο κρατήρα Cone και να τον εξετάσουν. Αλλά η πλοήγηση στη σεληνιακή επιφάνεια αποδείχτηκε πολύ πιο δύσκολη από ό, τι αναμενόταν, και παρά τις προσπάθειές τους, οι αστροναύτες δεν κατάφεραν να εντοπίσουν ή να κοιτάξουν πέρα ​​από το χείλος. Σωματικά εξαντλημένοι από την προσπάθεια και με τις προμήθειες οξυγόνου στις στολές να αρχίζουν να χαμηλώνουν, η προσπάθεια ματαιώθηκε. Αργότερα όμως στην ανάλυση, και χρησιμοποιώντας τις φωτογραφίες που τράβηξαν, διαπιστώθηκε ότι είχαν εισέλθει  περίπου 65 πόδια (20 μέτρα), στο χείλος του κρατήρα. Εικόνες από τον Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) το 2009, επιβεβαίωσαν τις αναλύσεις, αφού έδειξαν τα ίχνη των αστροναυτών αλλά και του πτυσσόμενου καλαθιού σε ακτίνα 90 ποδιών (30 μέτρων) από το χείλος. 
Μία από τις πιο διάσημες στιγμές ήρθε στο τέλος της δεύτερης βόλτας, όταν ο κυβερνήτης του Απόλλων 14 Άλαν Σέπαρντ χτύπησε δύο μπάλες του γκολφ που είχε φέρει μαζί του με ένα γεωλογικό εργαλείο.  Ο Σέπαρντ στο δεύτερο χτύπημα αναφώνησε ότι η δεύτερη μπάλα πήγε "μίλια και μίλια και μίλια» λόγο της χαμηλής σεληνιακής βαρύτητας, αλλά αργότερα υπολόγισε την απόσταση από 200 έως 400 υάρδες (180-370 μέτρα). Οι αστροναύτες του Απόλλων 14 ήταν οι τελευταίοι σεληνιακοί εξερευνητές που τοποθετήθηκαν σε καραντίνα κατά την επιστροφή τους από τη Σελήνη.

Απόλλων 15
Σφυρί εναντίον φτερού
                Πλήρωμα:                 Ντέιβιντ Σκοτ          Άλφρεντ Γουόρντεν        Τζέιμς 'Εργουιν

Ο Απόλλων 15 ήταν η τέταρτη αποστολή που προσγειώθηκαν άνθρωποι στην Σελήνη. Η εκτόξευση πραγματοποιήθηκε στις 26 Ιουλίου 1971 και η προσσελήνωση στις 30 Ιουλίου. Ήταν η πρώτη της σειράς των αποστολών «Απόλλων J» στη Σελήνη που σχεδιάστηκαν έτσι ώστε να έχουν μεγαλύτερη παραμονή, αλλά και μεγαλύτερη κινητικότητα στην επιφάνεια του φεγγαριού. Το πλήρωμα αποτελούνταν από τους Ντέιβιντ Σκοτ (κυβερνήτης), τον Άλφρεντ Γουόρντεν (πιλότο του διαστημοπλοίου), και τον Τζέιμς Έργουιν (πιλότο της σεληνακάτου). Ο Σκοτ  με τον Έργουιν πέρασαν τρεις μέρες στη Σελήνη συμπεριλαμβανομένων 18½ ωρών έξω από το διαστημικό σκάφος σε σεληνιακή δραστηριότητα (EVA). Η αποστολή προσγειώθηκε κοντά στο Hadley Rillé. Καθ 'όλη τη διάρκεια της περιόδου του ύπνου προν την πρώτη έξοδο, το κέντρο ελέγχου στο Χιούστον, παρακολουθούσε μια αργή αλλά σταθερή διαρροή οξυγόνου, χωρίς να μπορέσουν να προσδιορίσουν την ακριβή αιτία αυτής της διαρροής. Οι Σκοτ και Έργουιν ξύπνησαν μία ώρα νωρίτερα, και η πηγή της διαρροής τελικά βρέθηκε να είναι μια ανοιχτή βαλβίδα επί της συσκευής μεταφοράς ούρων. Το πρόβλημα λύθηκε, και τέσσερις ώρες αργότερα οι αστροναύτες ξεκίνησαν την προετοιμασία για την πρώτη βόλτα στη Σελήνη.
Το πλήρωμα διερεύνησε την γεωλογία της περιοχής χρησιμοποιώντας το πρώτο ηλεκτρικό σεληνιακό όχημα (LRV), γνωστό ως Roving, το οποίο τους επέτρεψε να ταξιδέψουν πολύ μακρύτερα από τη σεληνάκατο, σε αντίθεση με τις προηγούμενες αποστολές. Επιτεύχθηκε μια μέση ταχύτητα 9,6 km/hr, η οποία έφτασε μέχρι και τα 12 km/h πάνω στο επίπεδο σεληνιακό έδαφος. Η συνολική διανυόμενη απόσταση, ήταν 27,9 χιλιομέτρα. Κατά τη διάρκεια της σεληνιακής παραμονής, 66 ώρες 54 λεπτά 53 δευτερόλεπτα, οι αστροναύτες ήταν σε θέση να συλλέξουν δείγματα από τις χαμηλές σκοτεινές πεδιάδες (Μaria), τα υψίπεδα των Appenine, και την περιοχή κατά μήκος του Hadley Rillé, μια μακριά στενή κοιλάδα. Συνολικά 76 κιλά (170 λίβρες) σεληνιακού υλικού επέστρεψαν στη γη. Ταυτόχρονα ο Γουόρντεν που βρισκόταν σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη, χρησιμοποίησε πανοραμική κάμερα για τη μελέτη του σεληνιακού περιβάλλοντος με μεγάλη λεπτομέρεια, ενώ κατά τη διάρκεια της αποστολής έγινε χρήση ενός φασματόμετρου ακτίνων-γ, μια φωτογραφική μηχανή χαρτογράφησης, ένα υψομετρικό λέιζερ, ένα φασματόμετρο μάζας, ενώ έγινε και τοποθέτηση υπερ-δορυφόρου σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη για τη μελέτη του μαγνητικού και βαρυτικού πεδίου της Σελήνης, του πλάσματος και των σωματιδίων.
Στο τέλος της τρίτης εξόδου ο Σκοτ επιχείρησε ένα πείραμα στην τηλεοπτική κάμερα, ρίχνοντας ταυτόχρονα προς την επιφάνεια ένα φτερό κι ένα σφυρί. Οι επιστήμονες ακόμη και πριν ο Γαλιλαίος συλλογιστεί και δοκιμάσει αυτό το απλό πείραμα, πίστευαν ότι χωρίς την αντίσταση του αέρα, όλα τα αντικείμενα θα έπεφταν με τον ίδιο τρόπο. Ένα καλό μέρος χωρίς αντίσταση από τον αέρα για να ελέγξουμε την αρχή της ισοτιμίας είναι η Σελήνη. Σίγουρος αρκετά ο Σκοτ, όπως οι επιστήμονες συμπεριλαμβανομένου του Γαλιλαίου και του Αϊνστάιν, είδε τα αντικείμενα να φτάνουν στην σεληνιακή επιφάνεια ταυτόχρονα. Η υποδειχθείσα αρχή της ισοδυναμίας δηλώνει ότι η επιτάχυνση ενός αντικειμένου λόγω της βαρύτητας δεν εξαρτάται από την μάζα, πυκνότητα, σύνθεση, χρώμα, σχήμα, ή οτιδήποτε άλλο.



Η αποστολή ολοκληρώθηκε με επιτυχία αλλά αμαυρώθηκε από την αρνητική δημοσιότητα που συνόδευσε αποκάλυψη του πληρώματος ότι μετέφεραν γραμματόσημα που είχαν προγραμματιστεί να πουλήσουν μετά την επιστροφή τους σε συλλέκτες, χωρίς να έχει προηγηθεί έγκριση της NASA

Απόλλων 16
Στα υψίπεδα της Σελήνης

                 Πλήρωμα:                  Τζον Γιανγκ            Τόμας Μάτινγκλι          Τσαρλς   Ντιουκ

Ο Απόλλων 16  εκτοξεύτηκε στις 16 Απριλίου 1972, και προσσεληνώθηκε τέσσερις μέρες αργότερα μετά από 105.50 ώρες πτήσης. Τα μέλη του πληρώματος για την αποστολή αυτή ήταν, ο κυβερνήτης Τζον Γιανγκ, στο δεύτερο ταξίδι του στην Σελήνη μετά το Απόλλων 10, ο πιλότος του διαστημοπλοίου Τόμας Μάτινγκλι, και ο πιλότος της σεληνακάτου Τσαρλς Ντιουκ.
Οι κύριοι στόχοι της αποστολής ήταν τρεις: να ερευνηθεί η σεληνιακή επιφάνεια στην περιοχή Highlands Descartes, επειδή θεωρήθηκε ότι είναι αντιπροσωπευτική ενός μεγάλου μέρους της επιφάνειας της Σελήνης, και μια περιοχή αυτού του τύπου δεν είχε ερευνηθεί προηγουμένως, να πραγματοποίηση πειράματα στην σεληνιακή επιφάνεια, και να διεξαγάγει πειράματα και φωτογραφικές εργασίες από σεληνιακή τροχιά. Πρόσθετοι στόχοι περιλάμβαναν επιδόσεις των πειραμάτων που απαιτούσαν μηδενική βαρύτητα, και τη μηχανική αξιολόγηση των διαστημικών σκαφών και του εξοπλισμού.
Η σεληνάκατος προσγειώθηκε περίπου 276 μέτρα βορειοδυτικά του σχεδιαζόμενου σημείου προσγείωσης, στην περιοχή Descartes, μια περιοχή 5.500 μέτρα ψηλότερα από το σημείο προσεδάφισης του Απόλλων 15. Επιλέχθηκε ως μια εξαιρετική τοποθεσία για δειγματοληψία δύο ηφαιστειακών σχηματισμών - το σχηματισμό Cayley και το Οροπέδιο Kant. Το εργαστηριακό κιβώτιο επιστημονικής ανάλυσης εδάφους ALSEP , ήταν ο τέταρτος σταθμός  που τέθηκε σε λειτουργία μετά από Απόλλων 12, 14 και 15. Το σύνολο δραστηριοτήτων στην σεληνιακή επιφάνεια διήρκεσε 20 ώρες 14 λεπτά, και συλλέχθηκαν 96 κιλά δείγματα. Τα πετρώματα αυτά αντιπροσώπευαν δείγματα των αρχαίων σεληνιακών υψιπέδων.

Η συνολική απόσταση που διανύθηκε με το σεληνιακό όχημα (LRV) ήταν 26,7 χιλιόμετρα και το πλήρωμα παρέμεινε στη σεληνιακή επιφάνεια 71 ώρες. Την τελευταία μέρα, ο Ντιουκ άφησε πίσω του μια φωτογραφία με τη σύζυγο του, Ντόροθι και τους δύο γιους του, Τόμας και Τσαρλς. Στο πίσω μέρος είχε γράψει: «Αυτή είναι η οικογένεια του αστροναύτη Τσαρλς Ντιουκ από τον πλανήτη Γη. Προσσεληνώθηκε τον Απρίλη του 1972». Τοποθέτησε τη φωτογραφία μέσα σε ένα πλαστικό σακουλάκι, για να την προστατέψει και ύστερα τη φωτογράφησε, όπως την ακούμπησε στο έδαφος. Υπάρχουν θεωρίες που αμφισβητούν ότι η φωτογραφία βρίσκεται πράγματι στη Σελήνη, καθώς δεν θα «επιβίωνε» χωρίς ατμόσφαιρα και θα έλιωνε απ’ τις ακτίνες του ήλιου....

Απόλλων 17
Αυτό που η κάμπια ονομάζει τέλος, η ζωή το λέει πεταλούδα.
Λάο Τσε, 6ος αιώνας π.Χ., Κινέζος φιλόσοφος

                 Πλήρωμα:               Γιουτζίν Σέρναν           Ρόναλντ Έβανς            Χάρισον Σμιθ

Ο Απόλλων 17 ήταν η τελευταία επανδρωμένη αποστολή στη Σελήνη, και η μοναδική που μετέφερε εκπαιδευμένο γεωλόγο για να περπατήσει στη σεληνιακή επιφάνεια. Σε σύγκριση με τις προηγούμενες αποστολές Απόλλων, οι αστροναύτες του Απόλλων 17 διέσχισαν τη μεγαλύτερη απόσταση χρησιμοποιώντας το σεληνιακό όχημα Roving (35χλμ), και συνέλεξαν τη μεγαλύτερη ποσότητα βράχων (110 κιλά). Ο Γιουτζίν Σέρναν, κυβερνήτης του Απόλλωνα 17, εξακολουθεί να κατέχει τη διάκριση ως ο τελευταίος άνθρωπος που περπάτησε στη Σελήνη. Ο Απόλλων 17 ξεκίνησε στις 7 Δεκεμβρίου 1972 από το Ακρωτήριο Κένεντι, και ήταν η πρώτη νυχτερινή εκτόξευση Κρόνου V, προσφέροντας μία εντυπωσιακή εικόνα στους 500.000 ανθρώπους που είχαν συρρεύσει για να παρακολουθήσουν από κοντά την τελευταία αποστολή στη Σελήνη. 
Το πλήρωμα αποτελούσαν ο πιλότος του Πολεμικού Ναυτικού, πλοίαρχος Γιουτζίν Σέρναν, ο πιλότος του Πολεμικού Ναυτικού, πλοίαρχος Ρόναλντ Έβανς, και ο γεωλόγος Χάρισον Σμιτ  ο μόνος μη στρατιωτικός του πληρώματος και ο πρώτος επιστήμονας που πέταξε στο διάστημα. Αποστολή του «Απόλλων 17» ήταν να μελετήσει τη σεληνιακή κοιλάδα Ταύρος-Λιτρόφ, στο νοτιοανατολικό άκρο της Θάλασσας της Γαλήνης, που παρουσίαζε εξαιρετικό γεωλογικό ενδιαφέρον, επειδή υπήρχαν ενδείξεις για προγενέστερη ηφαιστειακή δράση. Η σεληνάκατος προσγειώθηκε σε απόσταση 200 μέτρων από το σημείο-στόχο σε μια βαθιά στενή κοιλάδα. Αυτή η κοιλάδα βρίσκεται στα ορεινά υψίπεδα στο ανατολικό χείλος της λεκάνης Serenitatis, περίπου 750 χιλιόμετρα ανατολικά του σημείου προσγείωσης του Απόλλων 15 και περίπου στην ίδια απόσταση βόρεια του Απόλλων 11. Τέσσερεις ώρες αργότερα έκαναν τον πρώτο τους σεληνιακό περίπατο και μάλιστα είχαν και τη πρώτη τους μικροατυχία. Το φτερό μιας από τις ρόδες του διαστημικού οχήματος αποκολλήθηκε και χρειάστηκε η εφευρετικότητα του Σέρναν ώστε να το επανασυναρμολογήσει με χάρτες της Σελήνης και μονωτική ταινία. Το διαστημόπλοιο εκτός το εργαστηριακό κιβώτιο επιστημονικής ανάλυσης εδάφους, μετέφερε και ένα πειραματικό βαρυτόμετρο (μετράει την επιτάχυνση γήινης βαρύτητας) για να διαπιστωθεί πως συμπεριφέρεται το όργανο αυτό στις συνθήκες της Σελήνης. Οι Σέρναν και Σμιτ εκτέλεσαν σειρά πειραμάτων και μάζεψαν 741 μεμονωμένες πέτρες και  χώμα από βάθος 3 μέτρων με τη χρήση τρυπανιού ανάκτησης γεωλογικών δειγμάτων τα οποία έφεραν πίσω στη Γη. Συνολικά εργάστηκαν γύρω στις 22 ώρες στο ύπαιθρο της Σελήνης, δηλαδή κάτι παραπάνω από επτά ώρες ημερησίως. Στις 14:25 της 19ης Δεκεμβρίου του 1972, και μετά από παραμονή στο διάστημα, που διήρκεσε 12 ημέρες, 13 ώρες, 51 λεπτά και 59 δευτερόλεπτα, ο θαλαμίσκος του «Απόλλων 17» με το τριμελές πλήρωμά του προσθαλασσώθηκε με επιτυχία στον Ειρηνικό Ωκεανό και οι Σέρναν, Έβανς και Σμιτ περισυνελέγησαν σώοι και αβλαβείς από ελικόπτερο του αμερικανικού πολεμικού πλοίου «USS Ticonderoga». Η προσθαλάσσωση και η ανάκτηση του πληρώματος Απόλλων 17 σηματοδότησε το τέλος του προγράμματος Απόλλων.

Nikos Apostolopoulos | Δημιουργήστε το δικό σας διακριτικό
read more "Πρόγραμμα «Απόλλων». Το όνειρο που έγινε πραγματικότητα"