Η εξέλιξη αυτή είναι φαινομενικά γραμμική. Τυχαίνει όμως να μην είναι ακριβώς γραμμική. Η αλήθεια είναι πως το φαινόμενο των ΑΤΙΑ με την κλασική του μορφή –δηλαδή όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά το 1947- ακολούθησε μια πορεία με σκαμπανεβάσματα. Η ιστορική του πυκνότητα είναι κυμαινόμενη.
Μια χρονοβόρα και μεγάλη έρευνα στις παλιές εφημερίδες, την οποία πραγματοποίησα την περίοδο 2009-2011 στην Βιβλιοθήκη του Δήμου Αθηναίων απέδωσε –εκτός του πακτωλού των αποκομμάτων- και μια σφαιρική εικόνα του φαινομένου των ΑΤΙΑ και –κυρίως- της πρόσληψής του από το ελληνικό κοινό (απλούς ανθρώπους αλλά και επιστήμονες). Παραδείγματος χάρη, στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1950 έχουμε πολύ περισσότερες αναφορές και πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον εκ μέρους του κοινού απ’ ό,τι πχ σε όλη σχεδόν τη δεκαετία του 1960 και τις αρχές εκείνης του 1970, παρότι θα πίστευε κανείς το αντίθετο. Το γιατί συνέβη αυτό είναι μια άλλη ιστορία την οποία έχω αναλύσει εκτενώς στο βιβλίο μου Το Πνεύμα του Χρόνου (εκδόσεις Δαιδάλεος, 2013).
Η σύγχρονη ιστορία της έρευνας των ΑΤΙΑ στην Ελλάδα αρχίζει λίγο πριν την «επίσημη» έναρξη του φαινομένου με την περίφημη θέαση του Kenneth Arnold στις 24 Ιουνίου 1947. Για την ακρίβεια, ξεκινά το φθινόπωρο της προηγούμενης χρονιάς –στον απόηχο του κατακλυσμικού κύματος εμφάνισης «πυραύλων-φαντασμάτων» στη Σκανδιναβία (και όχι μόνο) οι οποίοι «επισκέφθηκαν» και τη χώρα μας. Διαβάστε περισσότερα